🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

അവൾ കായലിലേക്ക് വെറുതെ കണ്ണുംനട്ട് തുടർന്നു.

“ഈ കൊച്ചിയിൽ വന്നതു മുതൽ എന്തോ… ഞാൻ ഭയങ്കര ഹാപ്പിയാണ് ഹരി. ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷമാ എന്റെ മനസ്സിന് ഇത്തിരി സമാധാനം കിട്ടുന്നത്.”

​അനുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരായിരം പൂത്തിരികൾ ഒരുമിച്ച് കത്തിയതുപോലെ തോന്നി. അവൾക്ക് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായി, സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കാൻ കഴിയുന്നത് എന്റെ അരികിലാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് എനിക്ക് തന്ന സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. ഉള്ളിലെ ആ ആഹ്ലാദം പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഞാൻ ചിരിയോടെ സ്വയം ഒന്ന് പൊക്കിപ്പറഞ്ഞു.

​”ഹാ… അതിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യാനാ അനു, എനിക്ക് ആളുകളെ കമ്പനിയാക്കാനും കംഫർട്ടബിൾ ആക്കാനും ഭയങ്കര കഴിവല്ലേ… നീ അങ്ങനെയൊക്കെ ഫീൽ ചെയ്യുന്നതിൽ വലിയ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല!”

​എന്റെ ആ സ്വയം പുകഴ്ത്തൽ കേട്ടതും അനു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി.

​”അയ്യടാ… വലിയ ആളാവല്ലേ!”

അവൾ കുസൃതിയോടെ എന്റെ കയ്യിലൊരു തട്ട് തന്നു.

​ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. കായലിലെ കുളിർകാറ്റും ആ ചിരികളും ചേർന്ന് ലോകത്തെ ഏറ്റവും മനോഹരമായൊരു ഫ്രെയിം തീർക്കുകയായിരുന്നു.

​പെട്ടെന്നാണ്…

​ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് ഒരു നിഴൽ വന്നു വീണത്.

​ഒരു ജീൻസും ഡാർക്ക് ഷർട്ടുമിട്ട, ഏകദേശം മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ കൈകൾ രണ്ടും പോക്കറ്റിലിട്ട് ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. അയാളുടെ ചുണ്ടിലൊരു പുച്ഛം കലർന്ന വന്യമായ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

​അയാളെ കണ്ട അതേ നിമിഷം… അതുവരെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അനുവിന്റെ മുഖത്തെ ചോര മുഴുവൻ വറ്റിപ്പോയതുപോലെ തോന്നി! ആ കയ്യിലിരുന്ന കോഫിക്കപ്പ് ചെറുതായി വിറച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞത് ഭയത്തിന്റെ ഒരു കരിനിഴലായിരുന്നു. ആ ശരീരം

പെട്ടെന്ന് മരവിച്ചുപോയതുപോലെയായി.

​ആരാണ് അയാൾ എന്നറിയാതെ ഞാൻ അന്തംവിട്ട് രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി.

​അയാൾ അനുവിനെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി. എന്നിട്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്കും നോക്കിക്കൊണ്ട് കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നതുപോലൊരു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

​”ഇതാണോ നിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ സെറ്റപ്പ്… ഹേ?”

അയാളുടെ ആ വൃത്തികെട്ട സ്വരവും പുച്ഛവും കേട്ടതും എന്റെ ചോര തിളച്ചുപൊന്തി. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങും മുൻപേ…

​അതുവരെ ഭയന്നു വിറച്ചുനിന്ന അനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു!

​അവൾ കയ്യിലിരുന്ന കോഫിക്കപ്പ് ദേഷ്യത്തോടെ കൈവരിയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ചാടിയെഴുന്നേറ്റ്, വിറയ്ക്കുന്ന ചൂണ്ടുവിരൽ അയാളുടെ മുഖത്തിന് നേരെ നീട്ടി, അലറുന്ന സ്വരത്തിൽ അവൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

​”കിരണേ…! നീയും ഞാനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മുന്നേ പറഞ്ഞു തീർത്തതാ! ആ കോടതിയുടെ പടിയിറങ്ങിയ അന്ന് തീർന്നതാ നീയും ഞാനും തമ്മിലുള്ള സകല കണക്കുകളും! വീണ്ടും… വീണ്ടും നീ എന്തിനാടാ ഇങ്ങനെ ഒരു കനലായി എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറിവരുന്നത്?!”

​അനുവിന്റെ ആ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് ഞെട്ടിത്തരിച്ച് ഞാൻ അവളെ നോക്കി. ശാന്തതയുടെ പര്യായമായ എന്റെ അനുവല്ലായിരുന്നു അത്. ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി കടിച്ചമർത്തിപ്പിടിച്ച സങ്കടവും രോഷവും ഒരുമിച്ച് അണപൊട്ടിയൊഴുകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു.

ചുണ്ടുകൾ കോപം കൊണ്ട് വിറച്ചു.

​”നീ… നീ ഒരാൾ കാരണം ജീവനോടെ ചത്തുജീവിച്ചവളാ ഞാൻ!”

അവളുടെ ശബ്ദം മറൈൻ ഡ്രൈവിലെ ആ കാറ്റിലടക്കം മുഴങ്ങി.

“അന്ന്… എന്റെ വയറ്റിലൊരു ജീവന്റെ തുടിപ്പുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ, ഒരു കരുണയുമില്ലാതെ നീ തല്ലിച്ചതച്ചതും ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയതുമൊക്കെ മറന്നുപോയോടാ?!… എന്റെ കൊച്ചിനെ……നീ…… കൊടുംപാപി!!! അന്ന് ഞാൻ അനുഭവിച്ച വേദന എത്രയാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ആ നരകത്തിൽ നിന്നൊക്കെ ഒരുവിധം ഞാൻ

എന്റെ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടതാടാ… ഇനിയെങ്കിലും… ഇനിയെങ്കിലും എന്നെ ഒന്ന് വെറുതെ വിട്ടുകൂടെ നിനക്ക്?! എന്റെ കൺമുന്നിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോടാ പന്ന…… എനിക്ക് നിന്നെ കാണുന്നത് തന്നെ അറപ്പാ…ഇറങ്ങിപ്പോ!”….