🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ മുകളിലേക്ക് തെറുത്തുവെച്ച് ഞാൻ ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.

​”അമ്മ എവിടെ മേമേ?.”

​”അവൾ അപ്പുറത്തെ ഉഷയുടെ വീട് വരെ ഒന്ന് പോയതാടാ,”

മേമ പറഞ്ഞു.

​”ഓഹ്… .”

ഞാൻ തലയാട്ടി.

​കുറച്ചു നിമിഷം ഞാൻ വെറുതെ ഇരുന്നു. ഓഫീസിൽ വെച്ച് മാനേജർ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഇവരോട് എങ്ങനെ പറയണം എന്ന് മനസ്സിൽ ഒന്ന് പ്ലാൻ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

​”മേമേ… ഹരണികാ… ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.”

​എന്റെ സ്വരത്തിലെ ആ പ്രത്യേക ഗൗരവം കേട്ടതും ഹരണികയും മേമയും ഒരുപോലെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.

​”എന്താടാ ഹരീ… എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”

മേമ അല്പം ആധിയോടെ ചോദിച്ചു.

​”ഏയ്… പ്രശ്നമൊന്നുമല്ല, നല്ലൊരു കാര്യമാ,”

ഞാൻ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ തുടർന്നു.

“ഞങ്ങളുടെ യുകെ പ്രോജക്റ്റിന്റെ മെയിൻ വർക്കുകൾ മൊത്തത്തിൽ കൊച്ചി ബ്രാഞ്ചിലേക്ക് ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്യുവാ. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഇനിയുള്ള നാല് മാസത്തെ ട്രെയിനിംഗ് എറണാകുളത്തായിരിക്കും. ഇന്ന് മാനേജർ ക്യാബിനിൽ വിളിച്ച് നേരിട്ട് പറഞ്ഞതാ. അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച അവിടെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യണം.”

​”എറണാകുളത്തേക്കോ?”

മേമ ഒരല്പം അത്ഭുതത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.

“അപ്പൊ പിന്നെ…അവിടെ നിനക്ക് റൂമും താമസവുമൊക്കെ എങ്ങനെയാ? ആരെങ്കിലും കൂടെയുണ്ടോ?”

​”അതൊന്നും പേടിക്കാനില്ല മേമേ,”

ഞാൻ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു. അനുവിന്റെ പേര് ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചാൽ ആവശ്യമില്ലാത്ത സംശയങ്ങൾക്കും ചോദ്യങ്ങൾക്കും വഴിവെക്കുമെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് കാര്യം ലളിതമാക്കി.

“ഇൻഫോപാർക്കിന്റെ അടുത്തൊരു ഫർണിഷ്ഡ് അപ്പാർട്ട്മെന്റ് നോക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഓഫീസിലെ സീനിയേഴ്സ് ഒക്കെ ഹെൽപ്പ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്., അതുകൊണ്ട് വേറെ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല. ഈ നാല് മാസം കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ യുകെയിലേക്ക്… അതും ഉറപ്പായിട്ടുണ്ട്.”

​മേമയുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസവും അഭിമാനവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു.

“… നിന്റെ ആഗ്രഹമല്ലേ, ദൈവം സഹായിച്ച് എല്ലാം നല്ല രീതിയിൽ നടക്കട്ടെ.”

​എന്നാൽ, ആ സന്തോഷത്തിനിടയിലും എന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന

ഹരണികയുടെ മുഖം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

​അതുവരെ അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ആ പ്രസരിപ്പും ചിരിയുമെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത വന്നുനിറഞ്ഞു. അവളുടെ കൈവിരലുകൾ മടിയിലിരുന്ന കുഷനിലെ നൂലുകളിൽ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​നാല് മാസം… എറണാകുളത്ത്!

​അത്രയും നാൾ എന്നെ കൺവെട്ടത്ത് കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന സത്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു സങ്കടമായി തറച്ചു കയറുകയായിരുന്നു. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും സ്കൂട്ടറുമെടുത്ത് ഓടിവരാവുന്ന ദൂരമല്ല ഇനി എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് ആ മുഖത്തെ ആകെ വാട്ടിക്കളഞ്ഞു.

​”നാല് മാസമോ…”

ഹരണികയുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ താഴ്ന്നുപോയിരുന്നു. അവൾ എന്നെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി.

“ഈ നാലുമസവും നീ അവിടെ തന്നെ നിക്കാൻപോവാണോ….. അപ്പോപ്പിന്നെ… ഇങ്ങോട്ടൊന്നും വരില്ലേ?”

​ആ ചോദ്യത്തിൽ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ പരാതിയും, ഉള്ളിലെ അടക്കാനാവാത്ത സങ്കടവും വ്യക്തമായിരുന്നു. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലും ചെറിയൊരു ദയ തോന്നി.

​”… അങ്ങനെയൊന്നുമല്ലെടീ,”

ഞാൻ അവളുടെ ചുമലിൽ പതിയെ തട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇവിടുന്ന് എറണാകുളത്തേക്ക് ട്രെയിനിൽ നാലഞ്ചു മണിക്കൂറിന്റെ ദൂരമല്ലേയുള്ളു? വല്ലപ്പോഴും വീക്കെൻഡിൽ ലീവ് കിട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വരുമല്ലോ. പിന്നെ നീയും അമ്മയും മേമയുമൊക്കെ അങ്ങോട്ട് വാ… നമുക്ക് കൊച്ചിയൊക്കെ കറങ്ങി അടിച്ചുപൊളിക്കാം. നീ ചുമ്മാ ഇങ്ങനെ മുഖം വീർപ്പിച്ചു വെക്കാതെ.”

​ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും, അവളുടെ മുഖത്തെ ആ സങ്കടത്തിന്റെ കാർമേഘം പൂർണ്ണമായി ഒഴിഞ്ഞുപോയില്ല. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നോക്കി അവൾ വല്ലാത്തൊരു മൗനത്തിലേക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടി. അവളുടെ ആ സങ്കടം ഒരുവശത്ത് മനസ്സിനെ ചെറുതായി അലട്ടിയെങ്കിലും, മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക്, പുതിയൊരു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് ചിറകടിച്ചുയരാൻ