🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

നടന്നുനീങ്ങി….

തെരുവ് വിളക്കുകളുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചം റോഡിൽ നീളൻ നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തിയിരുന്നു. കയ്യിലെ കവറുകളുമായി നടക്കുമ്പോൾ, ഇടക്ക് തണുത്തൊരു കാറ്റ് ഞങ്ങളെ തൊട്ടുരുമ്മിപ്പോയി. എന്റെ തൊട്ടരികിൽ തലതാഴ്ത്തി നടക്കുകയായിരുന്ന അനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ പതുക്കെ നോക്കി. ആ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കൃഷ്ണമണികൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​മനസ്സിൽ അപ്പോഴേക്കും ട്രെയിനിലെ ആ രംഗം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞുവന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ കുട്ടിയെ നോക്കി അവൾ കണ്ണുതുടച്ചതും, ആ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പതഞ്ഞുപൊങ്ങിയ ആ വിങ്ങലും. ഇത്രയും കമ്പനിയായ സ്ഥിതിക്ക്, മനസ്സിലുള്ള ആ സങ്കടം അവൾ എന്നോട് തുറന്നുപറയാതിരിക്കില്ലെന്നൊരു ഉറപ്പ് എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.

​”അനു…”

ഞാൻ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത അല്പം കുറച്ചുകൊണ്ട് വിളിച്ചു.

​അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ നേർത്തൊരു ചോദ്യചിഹ്നമുണ്ടായിരുന്നു.

​”ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ?”

​അവൾ എന്താണെന്ന ഭാവത്തിൽ പുരികമുയർത്തി കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാട്ടി.

​”അത്… പിന്നെ… നേരത്തെ ചോദിക്കണം എന്ന് വിചാരിച്ചതാ…”

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ പരുങ്ങി നിന്നു.

​”എന്താടാ കാര്യം?”

അവളുടെ സ്വരത്തിൽ ചെറിയൊരു കൗതുകവും സംശയവും കലർന്നു.

​ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി.

​”അത് പിന്നെ… നമ്മൾ ട്രെയിനിൽ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നപ്പോൾ ഒരു ചേച്ചി കുഞ്ഞിനെ നിന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചു തന്നില്ലേ? അപ്പോ… നീ എന്തിനാ കരഞ്ഞത്? അതിനു മുന്നേയും നീ ആ കുട്ടിയെ നോക്കി കരയുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. എന്ത് പറ്റി നിനക്ക് അപ്പോൾ?”

​ഞാൻ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചുതീർന്ന നിമിഷം… അതുവരെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിനിന്ന അനുവിന്റെ

മുഖത്തെ ഭാവം പാടെ മാറിപ്പോയി.

​പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഒരടി കിട്ടിയതുപോലെ അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടിവിറച്ചു. ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം മാഞ്ഞ്, വല്ലാത്തൊരു വെപ്രാളവും പതർച്ചയും ആ മുഖത്ത് ഇരച്ചുകയറി. അത്രയും നേരം എന്നെ നോക്കിനിന്ന ആ നോട്ടം പെട്ടെന്ന് നിലത്തേക്ക് താഴ്ന്നു. പിന്നെ വശങ്ങളിലേക്ക് മാറിമാറി പാഞ്ഞു. കൈകൾ പരസ്പരം വിരലുകളിൽ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നതും, തൊണ്ടയിൽ എന്തോ കുരുങ്ങിയതുപോലെ അവൾ ഉമിനീരിറക്കുന്നതും ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു. വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമത്തോടെ അവൾ അവിടെ നിന്ന് പരുങ്ങുകയായിരുന്നു.

​”അത്… പിന്നെ… ഏയ്… എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നും… തോ… ന്നിയില്ലല്ലോ…”

​വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ അവൾ വല്ലാതെ വിക്കി. സ്വരത്തിലെ ആ വിറയൽ മറച്ചുപിടിക്കാൻ അവൾക്ക് ഒട്ടും കഴിഞ്ഞില്ല.

​”നിനക്ക്… നിനക്ക് തോന്നിയതാവും…”

​അത്രയും ഒരുവിധത്തിൽ പറഞ്ഞുതീർത്ത്, എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൾ ധൃതിപ്പെട്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.

​കയ്യിലെ കവറുകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്ന അവളുടെ ആ വേഗത്തിലുള്ള ചുവടുകളിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ ഒരു നിമിഷം അവിടെത്തന്നെ നിന്നുപോയി. അതൊരു പച്ചക്കള്ളമായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു ആലോചനയുടെയും ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

​ഒരു കാര്യം എനിക്ക് വ്യക്തമായി എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ കാണിക്കുന്ന ഈ ഗൗരവത്തിനും ചിരിക്കുമപ്പുറം, ആരോടും പറയാൻ കഴിയാത്ത എന്തോ വലിയൊരു വേദന അനുവിന്റെ ഉള്ളിലും ജീവിതത്തിലും ഉണ്ട്. ആ പരുങ്ങലിലും വിക്കിപ്പോയ വാക്കുകളിലും തെളിഞ്ഞുനിന്നത് ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അവൾ മൂടിവെക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഏതോ പഴയൊരു മുറിവാണ്. ഒരുപക്ഷേ, എന്നോട് അത് തുറന്നുപറയാൻ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു മടിയോ സങ്കോചമോ കാണും. അല്ലെങ്കിൽ, ഉള്ളിൽ മാത്രം അടക്കിവെക്കാൻ അവൾ ശീലിച്ച അത്രയും സ്വകാര്യമായൊരു വേദനയാകാം

അത്.

​ഇനിയും കൂടുതൽ ചോദിച്ച് അവളെ വീർപ്പുമുട്ടിക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സൗഹൃദമായിട്ട് കഷ്ടിച്ച് ഒരു മാസമേ ആകുന്നുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, മനസ്സിലെ ആ ഭാരം ആരോടെങ്കിലും ഇറക്കിവെക്കണമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നുമ്പോൾ അവൾ പറയട്ടെ. അതുവരെ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ അവളെ കൂടുതൽ ചോദ്യം ചെയ്ത് വിഷമിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് ഞാൻ ഉള്ളിൽ തീരുമാനിച്ചു.