🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​യാതൊരു സങ്കോചവുമില്ലാതെ, അവൾ നേരെ വന്ന് എന്റെ

തൊട്ടടുത്ത് സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അവളുടെ കൈമുട്ട് എന്റെ കയ്യിൽ ചെറുതായി തൊട്ടുരുമ്മിയപ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി.

​”ഹാവൂ… ഇപ്പഴാ ഒന്ന് ജീവൻ വെച്ചത്,”

അവൾ സോഫയിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

​ഞാൻ അവളെ നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​”അനു… നമുക്ക് ഒന്ന് പുറത്തുപോയാലോ?. എന്തെങ്കിലും കഴിച്ച്, ഈ സ്ഥലമൊക്കെ ഒന്ന്

ചുറ്റിയിട്ട് വരാം.”

​അനു കണ്ണുതുറന്ന് എന്നെ നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.

​”ഹരി… ഇനി അങ്ങോട്ട് എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പുറത്തുപോയി വാങ്ങിത്തിന്നാൻ നിൽക്കണ്ട കേട്ടോ,”

അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഒരു മാസത്തേക്കുള്ള ഗ്രോസറിയും പച്ചക്കറിയുമൊക്കെ വാങ്ങി ഫ്രിഡ്ജിൽ വെക്കാം. ഞാൻ കുക്ക് ചെയ്തോളാം. പുറത്തെ ഫുഡ് സ്ഥിരമായി കഴിച്ചാൽ വയറ് കേടാകും.”

​”അത്… അനുവിന് അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ?

ഓഫീസിലെ ജോലിയും കഴിഞ്ഞ് ഇതും കൂടി ചെയ്യുമ്പോൾ…”

ഞാൻ ചോദിച്ചു..

​”എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്!”

അവൾ എന്റെ തോളിലൊരു തട്ട് തന്നു.

“വീട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ഞാൻ തന്നെയാ കുക്ക് ചെയ്യാറ്. അതുകൊണ്ട് എനിക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. അപ്പൊ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം…, നമുക്ക് പോയി എന്തെങ്കിലും കഴിചിട്ട്, ബാക്കി കുക്കിംഗ് സാധനങ്ങളും വാങ്ങി വരാം.”

​”എന്നാൽ അങ്ങനെ!”

​ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എഴുന്നേറ്റു. ഫോണും വാലറ്റുമെടുത്ത് ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ ഭദ്രമായി പൂട്ടി ലിഫ്റ്റിലേക്ക് നടന്നു. താഴെ എത്തി അനു ഫോണിൽ ഉബർ ബുക്ക് ചെയ്തു. അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ കാറെത്തി.

​കാക്കനാടിന്റെ ശാന്തമായ വഴികളിൽ നിന്ന് വണ്ടി മെയിൻ റോഡിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾത്തന്നെ കൊച്ചിയുടെ യഥാർത്ഥ നൈറ്റ്ലൈഫ് മുന്നിലേക്ക് തെളിഞ്ഞു. റോഡരികിലെ നിയോൺ ബോർഡുകളും, വലിയ മാളുകളുടെ തിളക്കവും, തെരുവിനെ പകൽപോലെയാക്കുന്ന തെരുവുവിളക്കുകളും. കാറിന്റെ വിൻഡോ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ

പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന അനുവിന്റെ മുഖത്ത് ആ വെളിച്ചങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചം പ്രതിഫലിക്കുന്നത് നോക്കി ഞാൻ ആ ഇരിപ്പ് വല്ലാതെ ആസ്വദിച്ചു.

​പാലാരിവട്ടത്തെ നല്ലൊരു റെസ്റ്റോറന്റിലാണ് ഞങ്ങൾ കയറിയത്. നേർത്ത സംഗീതം ഒഴുകിനടന്ന ആ റെസ്റ്റോറന്റിന്റെ ഒരു കോണിലിരുന്ന് ഞങ്ങൾ ചൂടുള്ള അപ്പവും ചിക്കൻ സ്റ്റ്യൂവും ഓർഡർ ചെയ്തു. പരസ്പരം കണ്ണുകളിൽ നോക്കി, ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ചിരിച്ച് കഴിക്കുമ്പോൾ, ഓഫീസിലെ ആ അകൽച്ചയൊക്കെ പൂർണ്ണമായി മാഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി. വർഷങ്ങളായി അടുത്തറിയുന്ന രണ്ടുപേരെപ്പോലെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഓരോ പെരുമാറ്റവും.

​ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ തൊട്ടടുത്തുള്ള വലിയൊരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിലേക്ക് കയറി. ട്രോളി തള്ളിക്കൊണ്ട് ഞാൻ മുന്നിലും, ഓരോ ഷെൽഫിലും നോക്കി സാധനങ്ങൾ എടുത്തു തന്ന് അനു കൂടെയും നടന്നു. അരിയും പലവ്യഞ്ജനങ്ങളും, ഫ്രഷ് പച്ചക്കറികളും, സ്നാക്സും, ചായപ്പൊടിയുമൊക്കെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ അവൾക്കൊരു പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയുണ്ടായിരുന്നു.

“ഈ ബിസ്കറ്റ് മതിയോ അതോ വേറെ വേണോ?”

എന്നൊക്കെ അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ ചോദിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം തോന്നി. ഒരുമിച്ചുള്ള ഈ ചെറിയ ജീവിതം എത്ര സുന്ദരമാണെന്ന് ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ഞാൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

​ബില്ലടച്ച് സാധനങ്ങൾ നാലഞ്ചു കവറുകളിലാക്കി ഞങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി. നേരം പത്തു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കൊച്ചിയുടെ രാത്രി റോഡുകളിലൂടെ, തണുത്ത ഇളംകാറ്റുമേറ്റ് ഞങ്ങൾ പതുക്കെ നടന്നു. ഒരു കയ്യിൽ സാധനങ്ങളുടെ ബാഗുമായി നടക്കുമ്പോൾ, തൊട്ടരികിൽ അനുവിന്റെ സാമീപ്യം എന്നെ വല്ലാതെ ലഹരിപിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകൾ പതുക്കെ ഒടുങ്ങുന്ന ആ തെരുവിൽ, അവളുടെ പാദസരത്തിന്റെ നേർത്ത കിലുക്കവും ഒപ്പമുള്ള കാൽവെപ്പുകളും മാത്രം കേട്ട് ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ