🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​”മോനേ… കണ്ണാ… വേണ്ടടാ! മതി… നിർത്ത്! അയാൾ….ചത്തുപോകുമെടാ!”

​പിന്നിൽ നിന്ന് മേമ എന്റെ ഷർട്ടിലും തോളിലും പിടിച്ച് അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് പിന്നിലേക്ക് വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ നിമിഷം എനിക്ക് കാതുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകളിൽ ആ ചോര മാത്രം. മേമയുടെ കവിളിലെ ആ നീലിച്ച പാടുകൾ എന്നെ ഭ്രാന്തുപിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

​വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞ് നിലത്തേക്ക് വീഴാൻ പോയ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച്, ഞാൻ അവനെ മാർബിൾ തറയിലേക്ക് ആഞ്ഞൊരൊറ്റ തള്ള് തള്ളി. മലർന്നടിച്ചുവീണ അവന്റെ തോളിൽ നിന്ന് രക്തം കുതിച്ചുചാടിയ ആ ഒടിഞ്ഞ കയ്യിലേക്ക് നോക്കി എന്റെ കാലുകൾ ആഞ്ഞുപൊങ്ങി.

​ആ ഒടിഞ്ഞ കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് ഷൂസിട്ട കാലുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ മൂന്നുനാല് തവണ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ചവിട്ടിമെതിച്ചു. തലച്ചോറിലേക്ക് തുളച്ചുകയറിയ ആ കഠിനവേദന താങ്ങാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ദീർഘമായ മൂളലോടെ അവന്റെ ശരീരം തറയിൽ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു, പിന്നെ ആ കണ്ണുകൾ മലർക്കെ തുറന്ന് അവൻ ബോധംകെട്ട് നിശ്ചലനായി കിടന്നു.

​ഹാളിലാകെ കൊടും നിശബ്ദത തളംകെട്ടി. എന്റെ കിതപ്പിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഷർട്ടിലും വിരലുകളിലും അവന്റെ ചോരയുടെ പാടുകൾ.

​തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന്, രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ടും വായപൊത്തി കണ്ണീരൊഴുക്കി വിറച്ചുനിൽക്കുകയാണ് മേമ. കണ്ണുകളിൽ എന്റെ ഈ രൗദ്രഭാവം കണ്ടതിന്റെ നടുക്കവും അവിശ്വസനീയതയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

​ഞാൻ പതുക്കെ മേമയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കിതച്ചുകൊണ്ട്, ചോര പുരണ്ട കൈകൾ പാന്റിൽ അമർത്തിത്തുടച്ച്, ഞാൻ മേമയുടെ തോളിലേക്ക് കൈവെച്ചു.

​”കരയല്ലേ മേമേ… തീർന്നു…. ഇനി ഇവന്റെ കൈ മേമയുടെ നേരെ പൊങ്ങില്ല.”

​എന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ

വന്യത പതുക്കെ മാറി, പഴയ ആ വാത്സല്യം തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.

​ഞാൻ മേമയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. നിലത്ത് ചത്തപോലെ കിടക്കുന്ന ആ രൂപത്തിലേക്ക് ഞാൻ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല.

​”ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും മേമ ഈ നരകത്തിൽ നിൽക്കണ്ട… വാ… വീട്ടിലേക്ക്. പോകാം…”

​ഒരു ചോദ്യത്തിന് പോലും കാത്തുനിൽക്കാതെ, എന്റെ തണലിലേക്ക് ഒതുങ്ങി വിറച്ചുകൊണ്ട് നടന്ന മേമയെയും ചേർത്തുപിടിച്ച്, ഞാൻ ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി..

ഇടവഴിയിലെ ഇരുട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മേമ എന്റെ വലതുകൈത്തണ്ടയിൽ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്നു. നടക്കാൻ പോലും ആവതില്ലാതെ വേച്ചുപോയ ആ ശരീരത്തെ ചേർത്തുപിടിച്ചാണ് ഞാൻ ഉമ്മറപ്പടിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്.

​വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ എന്റെ ശ്വാസം വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഷർട്ടിലും കൈമുട്ടുകളിലും പൊടിപടലങ്ങളും ചോരയുടെ നേർത്ത പാടുകളും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ഹാളിലെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ച ശബ്ദം കേട്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ തിടുക്കത്തിൽ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു.

​മേമയുടെ കോലം കണ്ട് അമ്മയുടെ കൈയിലിരുന്ന പാത്രം താഴെ വീഴാൻ പോയി. മുടിയെല്ലാം അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ്, വസ്ത്രങ്ങൾ ചുളിഞ്ഞ്, എന്റെ തണലിലേക്ക് ഒതുങ്ങി വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന മേമയെയും, ചോരക്കണ്ണുകളോടെ നിൽക്കുന്ന എന്നെയും മാറിമാറി നോക്കി അമ്മ ഭയത്തോടെ നിലവിളിച്ചുപോയി.

​”എന്താടാ… എന്താ ഉണ്ടായേ? ദിവ്യേ…

എന്തുപറ്റിയെടാ അവൾക്ക്?”

​അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിൽ കനലടങ്ങാത്തൊരു അമർഷം ആളിക്കത്തി. ഞാൻ പതുക്കെ മേമയുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത്, ഹാളിലെ ട്യൂബ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ബലമായി തിരിച്ചുപിടിച്ചു.

​”അവൻ കാണിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടോ അമ്മേ… ദേ നോക്ക്!”

​എന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ആ ശബ്ദത്തിന്റെ കാഠിന്യം

കേട്ട് അമ്മ ഒരടി പിന്നോട്ട് വെച്ചുപോയി.

​മേമയുടെ ആ നീലിച്ചു കരിവാളിച്ച കവിളും, അതിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അഞ്ച് വിരലുകളുടെ ചോരപ്പാടുകളും കണ്ട നിമിഷം അമ്മ വാപൊത്തിപ്പോയി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഞെട്ടലും ഭയവും ഒരേപോലെ മിന്നിമറഞ്ഞു.