🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

“ശരിയെടാ അളിയാ… എത്തിയിട്ട് വിളിക്ക്,”

തോളിലൊരു തട്ട് തന്ന് അഭി ബൈക്ക് തിരിച്ചുപോയി.

​ബാഗും തോളിലിട്ട് ഞാൻ തമ്പാനൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ വലിയ ഗേറ്റിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി. ഉച്ചസമയത്തെ വെയിലിലും സ്റ്റേഷനകത്ത് പതിവ് തിരക്കിന്റെ ആരവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയൊക്കെയോ പോകാൻ ധൃതിപ്പെട്ട് പെട്ടികളും കുട്ടികളുമായി പായുന്ന യാത്രക്കാർ, ചുമട്ടുതൊഴിലാളികളുടെ വിളികൾ, പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ചായക്കടകളിൽ നിന്നുള്ള ചൂടുള്ള എണ്ണപ്പലഹാരങ്ങളുടെ മണം, മൈക്കിലൂടെയുള്ള ട്രെയിനുകളുടെ അറിയിപ്പുകൾ… ആ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം ഒന്നിലെ ഒഴിഞ്ഞ ഒരു സിമന്റ് ബെഞ്ച് കണ്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു.

​ബാഗ് ബെഞ്ചിന്റെ വശത്തേക്ക് വെച്ച് ഞാൻ വെറുതെ ഇരുന്നു. ഓരോരുത്തരും ഓരോ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് പായുന്ന കാഴ്ചകൾ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴും, എന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ വാച്ചിലെ സൂചിയിലേക്കും ഫൂട്ട് ഓവർബ്രിഡ്ജിൽ നിന്നുള്ള പടവുകളിലേക്കും പാളി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സമയം പന്ത്രണ്ടേകാൽ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

​പെട്ടെന്നാണ് പടവുകൾക്ക് മുകളിൽ നിന്നൊരു കാൽപെരുമാറ്റം എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.

അലസമായി തലയുയർത്തി നോക്കിയ ഞാൻ… ആ നിമിഷം ഒന്ന് ഞെട്ടി

​പടവുകൾ ഓരോന്നായി ഇറങ്ങി വരുന്നത് അനുവാണ്!

​പക്ഷേ… എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ

എനിക്ക് കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നു. ഓഫീസിലെ ആ ഫോർമൽ പാന്റിലും ഷർട്ടിലും, അല്ലെങ്കിൽ ടോപ്പിലും മാത്രം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള ആ പെണ്ണെ ആയിരുന്നില്ല അത്.

​ഒരു കടും നേവി ബ്ലൂ നിറത്തിലുള്ള, നേർത്ത സിൽവർ ബോർഡറുള്ള സോഫ്റ്റ് ജോർജറ്റ് സാരിയായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. ഉടലോട് ചേർന്നു കിടക്കുന്ന ആ സാരിത്തുമ്പ് കാറ്റിൽ നേർത്ത താളത്തിൽ പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച ഞൊറികളും, കൈമുട്ടുവരെയെത്തുന്ന എലഗന്റ് ആയ ബ്ലൗസും, കഴുത്തിലെ ലളിതമായ പ്ലാറ്റിനം ചെയിനും ആ ഭംഗിക്ക് മാറ്റ് കൂട്ടി. എപ്പോഴും ഒതുക്കിക്കെട്ടാറുള്ള കാർകൂന്തൽ ഇന്ന് പകുതി പിന്നിലേക്ക് അഴിച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്; അതവളുടെ വെളുത്ത തോളുകളിലേക്ക് അലക്ഷ്യമായി വീണുകിടക്കുന്നു. നെറ്റിയിലൊരു കുഞ്ഞു കറുത്ത പൊട്ടും, കാതുകളിൽ കുലുങ്ങുന്ന ചെറിയ ജിമിക്കിയും.

​സാരിയുടുത്ത അനുവിനെ കണ്ട ആ നിമിഷം, എന്റെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന പ്രണയത്തിന് ഇരട്ടി മാധുര്യം വന്നുനിറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. കണ്ണുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു കുളിർമ്മ നൽകുന്ന രൂപം.

ചുറ്റുമുള്ള ട്രെയിനിന്റെ ഇരമ്പലുകളും ആളുകളുടെ ബഹളവുമെല്ലാം ആ നിമിഷം എനിക്ക് മുന്നിൽ നിശബ്ദമായി. ഒരൊറ്റ ഫ്രെയിമിൽ അവൾ മാത്രം… ഒരു ശില പോലെ അനങ്ങാൻ പോലുമാവാതെ, മിഴികൾ ചിമ്മാൻ പോലും മറന്ന് ഞാൻ അങ്ങനെ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി.

​ചെറിയൊരു ട്രോളി ബാഗ് ഒരു കൈകൊണ്ടുരുട്ടി, സാരിത്തുമ്പ് ഇടതുകൈയിൽ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ നേരെ എന്റെ മുന്നിലേക്കാണ് നടന്നു വന്നത്. അവളുടെ ഓരോ ചുവടിലും വല്ലാത്തൊരു ഗാംഭീര്യവും അഴകുമുണ്ടായിരുന്നു.

​എന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ വന്ന് നിന്നിട്ടും എന്റെ തുറിച്ചുനോട്ടം മാറുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അവൾ ആ കറുത്ത കണ്ണടയ്ക്കുള്ളിലൂടെ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി, ചുണ്ടിലൊരു ചിരിയോടെ എന്റെ മുഖത്തിന് മുന്നിൽ കൈ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും

വീശി കാണിച്ചു.

​”ഡാ… നീ പകൽസ്വപ്നം കാണുകയാണോ?”

​പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർമ്മ വന്നതുപോലെ ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഒന്നു ചിമ്മിത്തുറന്നു. എന്റെയുള്ളിലെ കിളികളെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പാറിപ്പോയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. അവൾ അരികിലേക്ക് വന്നതും ആ പരിചിതമായ, മനസ്സ് കുളിർപ്പിക്കുന്ന പെർഫ്യൂമിന്റെ നേർത്ത സുഗന്ധം മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി.

​”അനു… സാരിയൊക്കെ ഉടുക്കുമോ?!”

​തലച്ചോറ് ചിന്തിക്കും മുൻപേ എന്റെ നാവിൽ നിന്ന് ചാടിവീണത് ആ ഒരൊറ്റ ചോദ്യമായിരുന്നു.

“ഞാൻ… ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടാ അനു സാരി ഉടുക്കുന്നത് കാണുന്നത്.”