🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​എന്റെ ആ ചമ്മലും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞ ഭാവം കണ്ടതും അനുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ മനോഹരമായൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ സാരിത്തുമ്പ് തോളിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ഒതുക്കിയിട്ടു.

​”ഇത് ഞാൻ കഴിഞ്ഞ മാസം ലീവിന് നാട്ടിൽ പോയപ്പോ അമ്മ വാങ്ങി തന്നതാടാ… ഇതുവരെ ഒന്നു യൂസ് ചെയ്യാൻ പറ്റിയിട്ടില്ലായിരുന്നു,”

അവൾ ട്രോളി ബാഗ് ബെഞ്ചിനോട് ചേർത്തു നിർത്തി പറഞ്ഞു.

“ഇന്ന് രാവിലെ പാക്ക് ചെയ്യാൻ എടുത്തപ്പോൾ ഇതിങ്ങനെ പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ കണ്ടു. അപ്പൊ പെട്ടെന്ന് തോന്നി, എന്നാൽപ്പിന്നെ ഇതങ്ങു ഉടുത്തേക്കാമെന്ന്. എന്താ… കൊള്ളില്ലേ? സാരിയുടുത്ത് എന്നെ കാണാൻ അത്രയ്ക്ക് ബോറാണോ?”

​അവളുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ഞാൻ പതറിപ്പോയി.

​”ഏയ്… അങ്ങനെയല്ല!”

ഞാൻ തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ബോറല്ല… ശരിക്കും നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്. കണ്ടപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ആളെ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റിയില്ല, അത്രയേയുള്ളൂ.”

​മനസ്സിലുള്ളത് ഒട്ടും മായം ചേർക്കാതെ ഞാൻ പറഞ്ഞുപോയ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അനുവിന്റെ കവിളുകളിൽ ഒരു നേർത്ത ചുവപ്പ് പടർന്നു. ഒരു ചെറിയ നാണത്തോടെ അവൾ തലതാഴ്ത്തി ചിരിച്ചു എന്നിട്ട് അവൾ ബെഞ്ചിലേക്ക് എന്റെ തൊട്ടടുത്തായി

ഇരുന്നു.

“ട്രെയിൻ വരാൻ ഇനി അധികം സമയമില്ലല്ലോ. പന്ത്രണ്ടരയുടെ പരശുറാം എക്സ്പ്രസ്സ് അല്ലേ… കറക്റ്റ് ടൈം ആണെന്നാ തോന്നുന്നത്.”

​”ആഹ്… മൂന്നാമത്തെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലാ വരുന്നത് എന്ന് അനൗൺസ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്,”

ഞാൻ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

​”എന്നാൽ വാ, നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് മാറാം… ഇവിടെ നിന്നാൽ ട്രെയിൻ വരുമ്പോൾ നല്ല തിരക്കാവും.”

​അവൾ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ഞാൻ തിടുക്കത്തിൽ അവളുടെ ട്രോളി ബാഗിലേക്ക് കൈനീട്ടി.

“അനു ബാഗ് താ, ഞാൻ എടുത്തോളാം.”

​”ഹേയ്… സാരമില്ലടാ, ഞാൻ തന്നെ എടുത്തോളാം,”

അവൾ സ്നേഹത്തോടെ തടയാൻ നോക്കി.

​”അതൊന്നും കൊഴപ്പില്ല, സാരിയൊക്കെ ഉടുത്തിട്ട് പെട്ടിയും വലിച്ച് നടക്കണ്ട… ഞാൻ പിടിച്ചോളാം,”

അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ചിരിയോടെ ഞാൻ ആ ബാഗ് എന്റെ കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി.

​അനു ഒന്നും പറയാതെ, വാത്സല്യം നിറഞ്ഞൊരു നോട്ടത്തോടെ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഓവർബ്രിഡ്ജിന്റെ പടവുകൾ കയറുമ്പോൾ, കാറ്റിൽ പാറിയ അവളുടെ സാരിത്തുമ്പ് എന്റെ കയ്യിൽ ചെറുതായി തൊട്ടുരുമ്മിപ്പോയി. ആ സ്പർശനം നെഞ്ചിൽ വല്ലാത്തൊരു കുളിർമഴയായി പെയ്തിറങ്ങുകയായിരുന്നു…

പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ തിരക്കിലൂടെ ഞങ്ങൾ മൂന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലേക്ക് എത്തുമ്പോഴേക്കും ഓവർഹെഡ് സ്പീക്കറിൽ നിന്നുള്ള ആ പരിചിതമായ ബെല്ലടിയും തുടർന്ന് അനൗൺസ്മെന്റും ഉയർന്നു.

​”ശ്രദ്ധിക്കുക… ട്രെയിൻ നമ്പർ 16650, തിരുവനന്തപുരം മംഗലാപുരം പരശുറാം എക്സ്പ്രസ്സ് മൂന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു…”

​അനൗൺസ്മെന്റ് തീർന്നതും ദൂരെ വളവ് തിരിഞ്ഞ് വലിയൊരു ഇരമ്പലോടെയും ഹോണടിയോടെയും ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കയറിവന്നു. ട്രെയിൻ നിന്നതും റിസർവ് ചെയ്ത എസി കോച്ചിന് മുന്നിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നടന്നു. ഞാൻ മുന്നിൽക്കയറി അനുവിന്റെ ട്രോളി ബാഗും

എന്റെ ബാഗും മുകളിലെ ലഗേജ് റാക്കിലേക്ക് ഭദ്രമായി എടുത്തുവെച്ചു. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ ചൂടിൽ നിന്ന് എസി കോച്ചിനകത്തെ ആ ഇളംതണുപ്പിലേക്ക് മാറിയപ്പോൾത്തന്നെ വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.

​ജനാലയോട് ചേർന്നുള്ള സൈഡ് സീറ്റുകളിലായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാനം. എനിക്ക് നേരെ എതിരെയുള്ള സീറ്റിലാണ് അനു ഇരുന്നത്; അവളുടെ തൊട്ടടുത്തായി ഒരു കൈക്കുഞ്ഞുമായി ഒരു ചേച്ചിയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അനു ഇരുന്നപ്പോൾ ആ നീല സാരിയുടെ ഞൊറികൾ ഒതുക്കി, അല്പം ക്ഷീണത്തോടെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി.

​ഞാൻ അറിയാതെ എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആ രൂപത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നുപോയി. ട്രെയിൻ പതുക്കെ അനങ്ങി, പ്ലാറ്റ്‌ഫോം വിട്ട് വേഗത കൈവരിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കോച്ചിനകത്തെ തണുത്ത എസി കാറ്റിൽ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പാറിവീഴുന്ന മുടിയിഴകളും, ആ കണ്ണടയ്ക്കുള്ളിലെ ശാന്തതയും എന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും അവളിലേക്ക് വലിപ്പിച്ചു. അവൾ വെറുതെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിലുടക്കി. എന്റെ നോട്ടത്തിലെ ആ ആഴം മനസ്സിലായതുകൊണ്ടാവാം, അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരു നേർത്ത, മങ്ങിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു.