🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ, ചുണ്ടിലൊരു സ്വാഭാവികമായ ചിരി വരുത്തി ഞാൻ എന്റെ ചുവടുകൾക്ക് വേഗത കൂട്ടി അവളുടെ ഒപ്പമെത്തി. അവൾ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാവാതിരിക്കാൻ, ആ വിഷയം പൂർണ്ണമായി വിട്ട് റോഡിലെ കടകളെക്കുറിച്ചും ഫ്ലാറ്റിലെ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഞാൻ വളരെ ലളിതമായി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി….

ആ സംഭാഷണങ്ങളിലൊന്നും അല്പം മുൻപ് ചോദിച്ച കാര്യത്തിന്റെ നേർത്ത നിഴൽ പോലും വീഴാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. പതുക്കെപ്പതുക്കെ അവളുടെ മുഖത്തെ ആ മുറുക്കം അയഞ്ഞുതുടങ്ങി. പിരിമുറുക്കം മാഞ്ഞ്, പഴയ ആ കുസൃതിയും നേർത്ത ചിരികളും ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. എങ്കിലും, ആ ചിരിക്കിടയിലും എവിടെയോ ഒരു കനൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവളുടെ ഓരോ നോട്ടവും എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​റോഡരികിൽ നിന്ന് ബുക്ക് ചെയ്ത ഊബർ എത്തിയതോടെ ഞങ്ങൾ വണ്ടിയിൽ കയറി. രാത്രിയിലെ ശാന്തതയിലേക്ക് മയങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ കൊച്ചിയിലെ വീഥികളിലൂടെ കാർ കാക്കനാട്ടേക്ക് കുതിച്ചു. ഫ്ലാറ്റിൽ തിരിച്ചെത്തി സാധനങ്ങളെല്ലാം അടുക്കളയിലെ സ്ലാബിലേക്ക് എടുത്തുവെക്കുമ്പോഴേക്കും, ട്രെയിൻ യാത്രയുടെയും പുറത്തുനടന്നതിന്റെയുമൊക്കെ ക്ഷീണം ശരീരത്തെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു.

കൺപോളകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു കനം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ഒരുപാട് സംസാരിക്കാനോ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാനോ നിൽക്കാതെ, പരസ്പരം ഗുഡ്‌നൈറ്റ് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അവരവരുടെ മുറികളിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു..

മുറിയിലെ വെളിച്ചമണച്ച്, തണുത്ത

കാറ്റിലേക്ക് ജനാലച്ചില്ല് പകുതി തുറന്നിട്ട് ഞാൻ കട്ടിലിലേക്ക് നീണ്ടുനിവർന്നു കിടന്നു. ഫാനിന്റെ നേർത്ത ഇരമ്പലല്ലാതെ മറ്റൊരു ശബ്ദവും ആ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശരീരം മുഴുവൻ ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിലേക്ക് വീഴാൻ വെമ്പുമ്പോഴും, എന്റെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ അനുവിന്റെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു തെളിഞ്ഞുനിന്നത്.

… ട്രെയിനിലിരുന്ന് ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ വിരലുകളിൽ തൊട്ട്, ആരും കാണാതെ കണ്ണ് തുടച്ച ആ നിസ്സഹായാവസ്ഥ… ഒടുവിൽ പുറത്തുവെച്ച് എന്റെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ വിക്കിപ്പതറിപ്പോയ ആ വലിയ കണ്ണുകൾ… ഓരോ കാഴ്ചകളും ഒരു സിനിമാ ഫ്രെയിം പോലെ എന്റെ കൺമുന്നിൽ മാറിമറിഞ്ഞു വന്നു. പുറമെ കാണിക്കുന്ന ഈ പക്വതയ്ക്കും ഗൗരവത്തിനുമടിയിൽ, ആരോടും പറയാതെ അവൾ നെഞ്ചിലൊതുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ കനത്ത മുറിവ് എന്തായിരിക്കും? അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും, ആ കണ്ണുകൾ ഇനി നിറയാതെ കാക്കാനും എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ തുടിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രണയവും വാത്സല്യവും ഒരുപോലെ ഇഴചേർന്ന ആ വികാരത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ, അവളുടെ ചിന്തകളെത്തന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ഞാൻ സാവധാനം ഉറക്കത്തിന്റെ കാണാക്കയങ്ങളിലേക്ക് ആണ്ടുപോയി….

ജനാലച്ചില്ലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങിയ ഞായറാഴ്ചയുടെ ഇളംവെയിൽ മുഖത്തടിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നത്. ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റതിന്റെ അമ്പരപ്പ് ഒരു നിമിഷം ഉള്ളിലുണ്ടായെങ്കിലും, തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ അനുവുണ്ടെന്ന ഓർമ്മ ചുണ്ടിലൊരു ഉന്മേഷം നിറച്ചു.

​കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി മുഖത്ത് തണുത്ത വെള്ളമൊഴിച്ച് ഫ്രഷായി ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴാണ് ലിവിംഗ് റൂമിലെ കാറ്റിലൂടെ വല്ലാത്തൊരു കൊതിയൂറുന്ന സുഗന്ധം എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറിയത്! വറുത്തരച്ച തേങ്ങയും കറിവേപ്പിലയും കടുകും താളിച്ച ആ സ്വാദിഷ്ടമായ മണം അടുക്കളയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് ഒട്ടും സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല.

​ഒരു

പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാൻ പതുക്കെ കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു.

​അവിടെ അനു നല്ല തിരക്കിലായിരുന്നു., അയഞ്ഞൊരു പച്ച ടീഷർട്ടും കറുത്ത ട്രാക്ക് പാന്റുമായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. ഉറക്കച്ചടവ് പൂർണ്ണമായി മാറാത്ത, എന്നാൽ രാവിലെത്തെ ആ പ്രസരിപ്പ് തുടിച്ചുനിൽക്കുന്ന മുഖം. നീളൻ മുടി പിന്നിലേക്ക് വട്ടത്തിൽ ഒരു ക്ലിപ്പിൽ ഒതുക്കിക്കെട്ടി വെച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അതിൽ നിന്ന് തെറ്റിവീണ കുറച്ചു മുടിയിഴകൾ അവളുടെ വെളുത്ത കഴുത്തിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂക്കിൻതുമ്പിലേക്ക് അല്പം ഊർന്നുപോയ കണ്ണട ചൂണ്ടുവിരലുകൊണ്ട് ഒതുക്കിവെച്ച് അവൾ ചട്ടിയിലെ കറി ഇളക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. യാതൊരു മേക്കപ്പുമില്ലാത്ത, പ്രഭാതത്തിന്റെ ആ സ്വാഭാവികമായ ഭംഗിയിൽ അനുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണൊന്ന് ഉടക്കിപ്പോയി.