🍃 ഇതൾ 🍃- 4 4അടിപൊളി  

​”ഉച്ചയ്ക്ക് കഞ്ഞിയുമായി അങ്ങോട്ട് പോയെന്നല്ലേ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞത്?!”

എന്റെ സ്വരം ഹാളിലാകെ മുഴങ്ങി.

“ഈ ചെയ്തിവെച്ചിരിക്കുന്നത് അപ്പോഴേ അമ്മ കണ്ടതല്ലേ? എന്നിട്ട്… എന്നിട്ട് എന്താ അമ്മേ മേമേയെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചുകൊണ്ട് പോരാതിരുന്നത്? സ്വന്തം പെങ്ങളെ അവിടെ ആ നരകത്തിൽ ചത്തുജീവിക്കാൻ വിട്ടുകൊടുത്തിട്ട്, പനിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഇവിടെ വന്നിരുന്ന് എന്നോട് ന്യായീകരിക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി? ചോറിറങ്ങിയോ അമ്മയ്ക്ക്?!”

​അമ്മ വിക്കിവിറച്ചുപോയി. എന്റെ മുന്നിൽ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാൻ കഴിയാതെ അമ്മയുടെ തല താഴ്ന്നുപോയി.

​”അത്… ഹരീ… അവരുടെ കുടുംബകാര്യമല്ലേടാ…”

അമ്മ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ എന്തോ ന്യായീകരിക്കാൻ നോക്കി.

“നമ്മൾ ഇടയിൽ കേറി സംസാരിച്ചാൽ… നിന്റെ അച്ഛൻ അറിഞ്ഞാൽ എന്താകുമെന്ന്…”

​”കുടുംബകാര്യം!”

ഞാൻ പുച്ഛത്തോടെ ആ വാക്ക് വെട്ടിമാറ്റി.

“പെണ്ണുങ്ങളെ തല്ലിച്ചതയ്ക്കുന്നത് കുടുംബകാര്യമാണെങ്കിൽ ആ കുടുംബവും മഹിമയും ഞാൻ ഇന്ന് അവിടെ തീർത്തു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്! അവനെ ഞാൻ നല്ലോണം അങ്ങ് പെരുമാറി വിട്ടിട്ടുണ്ട് അമ്മേ. ഇനി അവന്റെ കയ്യ് മേമയുടെ നേരെയെന്നല്ല, ഒരു പെണ്ണിന്റെ നേരെയും പൊങ്ങില്ല! ആ കൈത്തണ്ട ഞാൻ ഒടിച്ചു കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ടാ വരുന്നത്!”

​”ദൈവമേ…”

അമ്മ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നുപോയി. അമ്മയുടെ മുഖം ഭയം കൊണ്ട് വിളറി വെളുത്തു.

“നീ… നീ അവനെ എന്തെങ്കിലും…? അവനെങ്ങാനും പോലീസിൽ…”

​”പോലീസല്ല, അവൻ നേരെ യമന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയാലും എനിക്ക്

പുല്ലാണ്!”

ഞാൻ അലറി.

​ഹാളിലാകെ കനത്തൊരു നിശബ്ദത തളംകെട്ടി. അമ്മയുടെ ഭയവും ആശങ്കകളും എന്റെ ആ രൗദ്രഭാവത്തിന് മുന്നിൽ നിഷ്പ്രഭമായിപ്പോയിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ ശാസനകളിൽ നിന്ന് അമ്മയെ ഒഴിവാക്കി, മേമയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ആ വിറയ്ക്കുന്ന തോളിൽ ഞാൻ എന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്റെ സ്വരത്തിലെ ആ രോഷമെല്ലാം മാഞ്ഞ്, വല്ലാത്തൊരു വാത്സല്യം അവിടെ നിറഞ്ഞു.

​”ഇനി ഒരു കാര്യവും ഓർത്ത് മേമ പേടിക്കണ്ട. അവൻ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ ധൈര്യപ്പെടില്ല. ആ നരകത്തിലേക്ക് ഇനി മേമ പോകുകയും വേണ്ട. ഇനി മുതൽ മേമ ഇവിടെത്തന്നെ നിൽക്കും… എന്റെ കൂടെ, ഈ വീട്ടിൽ.”

​അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ മേമയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

​”എന്താ മേമേ… മേമയ്ക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?”

​ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം മേമയുടെ ഉള്ളിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും തകർന്നുപോയി. അത്രയും നേരം കടിച്ചമർത്തിപ്പിടിച്ച സങ്കടവും ഭയവുമെല്ലാം ഒരു പ്രളയം പോലെ അണപൊട്ടി. മേമേ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും എന്റെ ഇടുപ്പിൽ വരിഞ്ഞുചുറ്റി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. ആ കണ്ണീർ എന്റെ ഷർട്ടിനെ നനച്ചുകുതിർത്തു. മേമക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ തണലായിരുന്നു എന്റെ നെഞ്ച്.

​അമ്മ അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റേയും ഭർത്താവിന്റെയും ആട്ടും തുപ്പും പേടിച്ച് ഇതുവരെ ആരും മേമയ്ക്ക് കൊടുക്കാത്ത ആ സംരക്ഷണം, വെറും ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സുള്ള സ്വന്തം മകൻ നൽകുന്നത് അമ്മ അത്ഭുതത്തോടെയും കുറ്റബോധത്തോടെയും നോക്കിനിന്നു.

​ഞാൻ മേമയെ സാവധാനം പിടിച്ച് സോഫയിലേക്ക് ഇരുത്തി.

​”മേമ ഇവിടെ ഇരിക്ക്… കരയല്ലേ,”

ഞാൻ പറഞ്ഞു.

​എന്നിട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്ന് ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്ന് കുറച്ചു ഐസ് ക്യൂബ്സ് ഒരു ചെറിയ ടവ്വലിൽ പൊതിഞ്ഞെടുത്ത് തിരികെ വന്നു. അമ്മയുടെ മുന്നിലിരുന്ന്, വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ മേമയുടെ ആ നീരുവെച്ച കവിളിലേക്ക് ഞാൻ ആ ഐസ് തുണി പതുക്കെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. തണുപ്പ് തട്ടിയപ്പോൾ മേമ ചെറുതായൊന്ന് പിടഞ്ഞെങ്കിലും, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി മേമ ആ വേദന സഹിച്ചിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ എന്നോടുള്ള അടങ്ങാത്തൊരു കൃതജ്ഞതയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.