“ഞാനിപ്പോ വരാം…”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോയി.
ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. നിധി വരുന്നതും കാണാനില്ല.
യാത്രയുടെ ക്ഷീണം എന്റെ ശരീരത്തെ തളർത്തിയിരുന്നു. വെറുതെ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചതാണ്… ആ കാത്തിരിപ്പിനിടയിൽ എപ്പോഴോ ഞാൻ ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.
************
ലൗഡ്സ്പീക്കറിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്ന തമിഴ് ഭക്തിഗാനത്തിന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്….
എം.എസ്. സുബ്ബലക്ഷ്മിയുടെ സുപ്രഭാതം ആ അഗ്രഹാര തെരുവാകെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.
ഞാൻ വേഗം തലയിണക്കടിയിൽ പരതി ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. സമയം രാവിലെ ആറുമണി.
“ശേ… നേരം ഇത്രയായിട്ടേ ഉള്ളോ…”
വീണ്ടും ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഉറക്കം വരുന്നില്ല.
ഞാൻ മടിയോടെ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് കിടക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ടത്.
ശ്വാസം നിലച്ചു പോകുന്ന കാഴ്ച…
ആമിയും നിധിയും…
രണ്ട് വെണ്ണക്കൽ ശില്പങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു കിടക്കുന്നത് പോലെ… അല്ലെങ്കിൽ രണ്ട് വെളുത്ത പാമ്പുകൾ പരസ്പരം പിണഞ്ഞു കിടക്കും പോലെ…
ഒട്ടും വസ്ത്രമില്ലാതെ, പൂർണ്ണ നഗ്നരായി അവർ ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലാണ്.
നിധിയുടെ വെളുത്ത, വടിവൊത്ത ഉടലിലേക്ക് പടർന്നു കയറിയ വള്ളി പോലെയാണ് ആമി കിടക്കുന്നത്. നിധിയുടെ ഉരുണ്ട ഇടത് കാൽ ആമിയുടെ ഇടുപ്പിന് മുകളിലൂടെ വട്ടം ഇട്ടിരിക്കുന്നു. ആമിയാകട്ടെ, ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ നിധിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി, അവളുടെ മുലയിടുക്കിലെ ചൂട് പറ്റിചേർന്ന് കിടക്കുകയാണ്
അലസമായി കിടക്കുന്ന അവരുടെ മുടിയിഴകൾ കിടക്കയിൽ പടർന്നു കിടക്കുന്നു. വെന്റിലേറ്ററിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന പ്രഭാതത്തിന്റെ ആ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ, അവരുടെ വെളുത്ത മേനിയിൽ പറ്റിപിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുത്തുപോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
നിധിയുടെ കൈകൾ ആമിയുടെ നഗ്നമായ മുതുകിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശ്വാസം വിടുമ്പോൾ വിരിയുന്ന അവരുടെ മാറിടങ്ങളും, പരസ്പരം ഉരസുന്ന വെളുത്ത തുടകളും…
രാവിലത്തെ തണുപ്പും, എഴുന്നേറ്റ ഉടനെ ഉള്ള അവസ്ഥയും കാരണം എന്റെ കുട്ടൻ കമ്പിയായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പോരാത്തതിന് കണ്മുന്നിൽ ഈ മനോഹരമായ കാഴ്ച കൂടി കണ്ടതോടെ കൺട്രോൾ പോകുന്ന അവസ്ഥയായി.
ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു അവസരം കളഞ്ഞ് ഇന്നലെ രാത്രി പോത്തപോലെ ഉറങ്ങിയല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ കലി തോന്നി.
മൈര്…. 😐
ഇനിയും നോക്കി നിന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ അവരെ ഇവിടെയിട്ടു തന്നേ കളിക്കേണ്ടി വരും…., വേണ്ടാ… പാവങ്ങൾ ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ…
അവരുടെ ഉറക്കം കളയാതെ ഞാൻ മെല്ലെ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന പുതപ്പെടുത്ത് അവരുടെ നഗ്നമേനിയിലേക്കിട്ടു മൂടി….
ശേഷം ഞാൻ സൈഡിലിരുന്ന ബാഗിൽ നിന്നും മുണ്ടും ബനിയനുമെടുത്തിട്ടു…, മുഖമൊന്നമർത്തി തുടച്ച് ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് വീടിനു പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
വാതിൽ തുറന്നതും കണ്ടത് മനോഹരമായ ഒരു പ്രഭാതമായിരുന്നു.
സൂര്യൻ പൂർണമായും ഉദിച്ചു വരുന്നതേയുള്ളൂ. തെരുവ് വിളക്കുകൾ ഇപ്പോഴും അണഞ്ഞിട്ടില്ല. നേരിയ മഞ്ഞ് ആ തെരുവിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്…
ഓരോ വീടിനും മുന്നിൽ നനഞ്ഞ മുടി തോർത്തിക്കൊണ്ട് പെണ്ണുങ്ങൾ കുനിഞ്ഞു നിന്ന് അരിപ്പൊടി കൊണ്ട് കോലം വരയ്ക്കുന്നു. അഗ്രഹാരത്തിലെ ആ പഴയ വീടുകളുടെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്ന് പത്രം വായിക്കുന്ന കാരണവന്മാർ.
ഇടയ്ക്കിടെ ‘ടിങ്… ടിങ്…’ എന്ന് ബെല്ലടിച്ചുകൊണ്ട് പാലും പത്രവും വിതരണം ചെയ്യുന്നവർ സൈക്കിളിൽ പായുന്നു.
തലയിൽ പൂവും ചൂടി, കൈയ്യിൽ പൂക്കുട്ടയുമായി ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകുന്ന നല്ല അസ്സൽ തമിഴത്തികൾ…