അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
”അതെ ചേച്ചീ… കുറച്ചു ദിവസം കൂടി നിന്നിട്ട് പോയാൽ മതീലോ… ചേച്ചി ഇപ്പഴേ പോവാന്ന് വെച്ചാ എങ്ങന്യാ… ചേച്ചി പോയാൽ ഞാൻ ഇവിടെ ബോറടിച്ച് ചാവും ട്ടോ…”
അവൾ ആ തനി പാലക്കാടൻ ശൈലിയിൽ, സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിനോട് പറയുന്ന അതേ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് വല്ലാണ്ട് ഒറ്റപ്പെടണ പോലെ തോന്നും ചേച്ചീ… പോവല്ലേ…”
അവളുടെ ആ വാക്കുകളിലെ നിഷ്കളങ്കത കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു വാത്സല്യം വിടർന്നു. ഈ വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ട് മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമേ ആയുള്ളൂ എങ്കിലും, അവൾ എന്റെ അമ്മയെയും ചേച്ചിയെയും സ്വന്തം കുടുംബമായി നെഞ്ചിലേറ്റിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന് ആ വാക്കുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
ചേച്ചി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് സ്നേഹത്തോടെ ഒന്നമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
”എന്റെ മോളെ, എനിക്ക് പോകാതിരിക്കാൻ പറ്റുമോ? ഓഫീസിൽ ഭയങ്കര വർക്ക് പ്രഷർ ആടീ. കുറെ ദിവസമായില്ലേ ഞാൻ ലീവ് എടുത്തിട്ട്. മാനേജർ ഇന്നലെയും വിളിച്ചിരുന്നു. എനിക്കും ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ നിങ്ങളെ ഒക്കെ വിട്ട് പോകാൻ…”
എന്നിട്ട് ചേച്ചി വലിയൊരു കുസൃതിയോടെ എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പാർവണയോട് പറഞ്ഞു.
”പിന്നെ… നിനക്കിവിടെ ഒറ്റപ്പെടും, ബോറടിക്കും എന്നൊക്കെ ഈ ചേച്ചിയോട് മാത്രമേ പറയാവൂ ട്ടോ. ഇവനുള്ളപ്പോൾ നിനക്കിവിടെ സമയം പോകുന്നതേ അറിയില്ല. നിന്നെ ബോറടിപ്പിക്കാൻ ഇവൻ സമ്മതിക്കില്ലല്ലോ!”
ചേച്ചിയുടെ ആ ഡയലോഗ് കേട്ടതും പാർവണയുടെ മുഖത്തെ സങ്കടമൊക്കെ മാറി അവിടെ വല്ലാത്തൊരു നാണം വന്നുനിറഞ്ഞു.
അവൾ വേഗം മുഖം കുനിച്ച് ചേച്ചിയുടെ തോളിലേക്ക് മുഖമൊളിപ്പിച്ചു. അമ്മ അത് കണ്ട് ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി. ഞാനും ചമ്മലോടെ തലചൊറിഞ്ഞു.
”എന്നാലും ചേച്ചീ… ഒരു രണ്ടു ദിവസം കൂടി നിന്നിട്ട് പോയാൽ മതി. ഇവൾക്ക് ഈ വീടുമായിട്ടൊക്കെ ഒന്ന് ശരിയായി വരാൻ നീ കൂടെയുള്ളത് വലിയ ആശ്വാസമാ,”
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
”അതൊക്കെ ഇവൾ വേഗം
സെറ്റ് ആക്കിക്കോളും. പിന്നെ ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് ലീവ് കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ഓടിവരില്ലേ… നിങ്ങളിങ്ങനെ സെന്റി അടിക്കാതെ,”
ചേച്ചി എല്ലാവരെയും സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.
”എന്തായാലും നാളത്തെ ദിവസം കൂടി ഉണ്ടല്ലോ… അതുകഴിഞ്ഞ് തീരുമാനിക്കാം,”
അമ്മ ഒത്തുതീർപ്പാക്കുന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു.
“നിങ്ങളിങ്ങനെ വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്ക്. ഞാൻ പോയി രാത്രിയിലേക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കട്ടെ.”
”ഞാനും വരാം അമ്മേ…”
എന്ന് പറഞ്ഞ് പാർവണയും വേഗം എഴുന്നേറ്റ് അമ്മയുടെ പിന്നാലെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
അടുക്കളയിൽ നിന്നും അമ്മയുടെയും അവളുടെയും സംസാരവും ചിരിയും കേൾക്കുമ്പോൾ ഹാളിലിരുന്ന് ഞാനും ചേച്ചിയും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു…
അത്താഴമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അമ്മയും പാർവണയും കൂടി അടുക്കളയിലെ പണികൾ ഒതുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ ഹാളിൽ നിന്നിറങ്ങി മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള ഓപ്പൺ ടെറസിലേക്ക് നടന്നു. നഗരത്തിന്റെ പകൽച്ചൂടൊക്കെ മാറി, നേരിയൊരു കുളിർകാറ്റ് വീശിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ആകാശത്ത് വല്ലാത്തൊരു പ്രകാശത്തോടെ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. നിലാവുള്ള രാത്രികൾക്ക് എപ്പോഴും വല്ലാത്തൊരു സൗന്ദര്യമാണ്. ടെറസിന്റെ മതിലിൽ ചാരി, ദൂരെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങളിലേക്കും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, താഴെ മുറ്റത്തെ പവിഴമല്ലിപ്പൂക്കളുടെ നേർത്ത ഗന്ധം കാറ്റിലൂടെ എന്നിലേക്കെത്തി. ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെക്കാൾ തിളക്കമുള്ള എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം പൂവണിഞ്ഞതിന്റെ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനമായിരുന്നു അപ്പോൾ ആ കാറ്റിന്. താഴെ, എനിക്കായി മാത്രം കാത്തിരിക്കുന്നവളിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലാൻ ഇനിയും കുറച്ചുകൂടി സമയമുണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ ആ നിലാവിന്റെ ഭംഗിയിൽ വെറുതെ ലയിച്ചുനിന്നു.