ഞാൻ വലിയൊരു കുസൃതിയോടെ അവളുടെ നെറുകയിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞൊരു ചുംബനം നൽകി.
അതുകേട്ട് അവൾ ചിരിയമർത്തിക്കൊണ്ട് വീണ്ടും എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കിടന്നു. എൻ്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അവൾക്കും, അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം എനിക്കും കൃത്യമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. മുകളിൽ അമ്മയുടെയും ചേച്ചിയുടെയും സാന്നിധ്യമുണ്ടെങ്കിലും,
ആ തീവണ്ടിയുടെ താളത്തിനൊപ്പം നാളത്തെ ആ മനോഹരമായ രാത്രിയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളും കണ്ട് ഞങ്ങൾ പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് യാത്രയാവുകയായിരുന്നു. ഒരുപാട് കടമ്പകൾ കടന്നെത്തിയ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം ആ കൂപ്പെയിലെ തണുപ്പിൽ വല്ലാതെ പൂത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു….
രാവിലെ തിരുവനന്തപുരം സെൻട്രൽ സ്റ്റേഷനിൽ ട്രെയിൻ വന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ, നഗരത്തിൽ വെയിൽ പരന്നുതുടങ്ങിയിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ വലിയ തിരക്കുകളിലൂടെ ഒരു കയ്യിൽ ബാഗും മറുകയ്യിൽ പാർവണയെയും ചേർത്തുപിടിച്ചാണ് ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത്. തൊട്ടുപിന്നാലെ അമ്മയും അനഘ ചേച്ചിയുമുണ്ട്. പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ടാക്സി വിളിച്ച് ഞങ്ങൾ നേരെ കഴക്കൂട്ടത്തെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.
യാത്രയിലുടനീളം കാറിന്റെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ തിരുവനന്തപുരത്തിന്റെ കാഴ്ചകൾ വല്ലാത്തൊരു കൗതുകത്തോടെ നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു അവൾ. പാലക്കാടിന്റെ പച്ചപ്പും പാടങ്ങളും കണ്ട് വളർന്ന ആ നീലക്കണ്ണുകളിൽ, നഗരത്തിന്റെ വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും തിരക്കും ചെറിയൊരു അത്ഭുതം നിറച്ചിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് എന്നെ നോക്കി അവളൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു; താൻ ജീവിക്കാൻ പോകുന്ന പുതിയ ലോകത്തേക്കുള്ള യാത്രയുടെ ചെറിയൊരു ഭയവും ഒപ്പം വലിയൊരു പ്രതീക്ഷയും ആ ചിരിയിലുണ്ടായിരുന്നു.
കാർ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് മുറ്റത്ത് വന്നുനിന്നു. വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങിയതും എന്റെ അമ്മ വലിയൊരു ധൃതിയോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും പറഞ്ഞു.
”ആദീ… നീ അവളെയും കൂട്ടി ആ മുറ്റത്ത്
നിൽക്ക് ട്ടോ. ഞാൻ വേഗം പോയി വാതിൽ തുറന്ന് നിലവിളക്ക് കത്തിച്ചെടുക്കാം. അനഘേ, നീ വേഗം വാ…”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അമ്മയും ചേച്ചിയും കൂടി ബാഗുകളുമെടുത്ത് വേഗം വീടിന്റെ പൂമുഖത്തേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ മുറ്റത്തെ പവിഴമല്ലി മരത്തിന്റെ തണലിൽ അവളെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് നിന്നു. താൻ വലതുകാൽ വെച്ച് കയറാൻ പോകുന്ന വീടിനെ വലിയൊരു ആകാംക്ഷയോടെ അവൾ നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗത കൂടിയിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
”ആദീ…”
എന്റെ കയ്യിലെ പിടി ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
”എന്താ പെണ്ണേ…”
ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
”എനിക്കെന്തോ വല്ലാത്തൊരു നെഞ്ചിടിപ്പാവ്ണ് ട്ടോ… ആ തറവാടും വിട്ട് ഞാൻ ആദ്യായിട്ടല്ലേ ഇങ്ങ്ട്… ഇവിടുള്ളോർക്കൊക്കെ എന്നെ…”
അവൾ ആ തനി പാലക്കാടൻ ശൈലിയിൽ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
”എന്തിനാ എന്റെ കുട്ടി വെറുതെ പേടിക്കുന്നത്?”
ഞാൻ അവളുടെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് എന്നിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇതൊരു വലിയ തറവാടോ കൊട്ടാരമോ ഒന്നുമല്ല. പക്ഷെ ഈ ചുമരുകൾക്കുള്ളിലാ എൻ്റെ ജീവൻ. ആ ഇന്ദ്രനീലം തറവാട്ടിലെ ആളുകൾക്ക് നീ എത്രത്തോളം പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരുന്നോ, അതിനേക്കാൾ നൂറിരട്ടി സ്നേഹം തരാൻ ഈ അമ്മയും ചേച്ചിയും പിന്നെ ഞാനും ഇല്ലേ നിനക്ക്? എന്റെ പെണ്ണ് ധൈര്യമായിട്ട് വാ.”
എന്റെ വാക്കുകളിലെ സ്നേഹം അവളുടെ ആകുലതകളെയെല്ലാം അലിയിച്ചുകളഞ്ഞു. ആ വലിയ നീലക്കണ്ണുകളിൽ സമാധാനത്തിന്റെ പുതിയൊരു പ്രകാശം തിളങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
അപ്പോഴേക്കും വാതിൽ തുറന്ന്, പൂമുഖത്തെ നിലവിളക്കിൽ ദീപം തെളിയിച്ച് അമ്മ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. കൂടെ വലിയൊരു
പുഞ്ചിരിയോടെ ചേച്ചിയുമുണ്ട്. ദീപം തെളിയിച്ച ആ വലിയ നിലവിളക്കുമായി അമ്മ പടിപ്പുരയ്ക്ക് നേരെ വന്നു.
”വാ മോളെ…”
അമ്മ നിറഞ്ഞ വാത്സല്യത്തോടെ അവളെ വിളിച്ചു.
എന്റെ കയ്യിലെ പിടിവിട്ട് അവൾ പതുക്കെ പടികൾ കയറി ഉമ്മറത്തെത്തി. അമ്മ നീട്ടിയ നിലവിളക്ക് വല്ലാത്തൊരു പ്രാർത്ഥനയോടെ അവൾ ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും വാങ്ങി. ആ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം അവളുടെ ചുവന്ന കുങ്കുമപ്പട്ടിലും ആ മുഖത്തും സ്വർണ്ണവർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.