വേദിക തന്റെ തളർച്ച കാരണം മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ശശിയുടെ തോളിൽ കൈയിട്ടു. ആ നീല ഷർട്ടിന്റെ ഫുൾ സ്ലീവ് അവൾ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് കയറ്റിവെച്ചിരുന്നു. വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ തോളിൽ അമർന്നപ്പോൾ ശശി ആ നിമിഷം മുതലാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവൻ തന്റെ കൈകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. വിരലുകൾ അവളുടെ ഇടുപ്പിലെ ആ ബഗ്ഗി പാന്റിന്റെ അരികിലൂടെ പടർന്നു. ഷർട്ടിനും പാന്റിനും ഇടയിലുള്ള അവളുടെ വെളുത്ത വയറിന്റെ ഭാഗത്ത് ശശിയുടെ കൈപ്പത്തി അമർന്നു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും മിടിപ്പും അവൻ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞു.
ശശി അവളെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഓരോ ചുവടുവെപ്പിലും അവളുടെ വശ്യമായ ശരീരം തന്റെ ശരീരത്തോട് ഉരസുന്നത് അവൻ ആസ്വദിച്ചു. അവളുടെ തളർച്ച മാറ്റാനെന്ന വ്യാജേന അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ വശങ്ങളിൽ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. വേദിക ആ സ്പർശനത്തിൽ ആദ്യമൊന്നും അസ്വാഭാവികത കണ്ടില്ലെങ്കിലും, പതുക്കെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായ വികാരങ്ങൾ ഉണർന്നു തുടങ്ങി.
മൂപ്പൻ കൊടുത്ത ആ ലായിനി ഇപ്പോൾ അവളുടെ രക്തത്തിൽ പണി തുടങ്ങിയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, തന്റെ അടിവയറ്റിലും തുടകൾക്കിടയിലും ഒരു നേരിയ വിറയൽ വരുന്നത് വേദിക അറിഞ്ഞു. ഒരുതരം തരിപ്പും അനിയന്ത്രിതമായ ഒരു ആസക്തിയും അവളുടെ ഉള്ളിൽ തിരതല്ലാൻ തുടങ്ങി.
ശശിയുടെ കൈകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ മുറുകുന്നത് അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ അലോസരത്തിന് പകരം ഒരു പ്രത്യേക സുഖമാണ് നൽകുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതും അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.
തന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടമാകുകയാണോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു. ഈ കാട്ടിൽ, ഈ വിജനതയിൽ ശശിയോട് ഇത്രയും ചേർന്നു നടക്കുന്നത് അപകടമാണെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളിലെ ബോധം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. അവൾ പതുക്കെ ശശിയുടെ പിടിയിൽ നിന്നും വിടുവിച്ചു.
“വേണ്ട ശശീ… ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നോളാം. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല.” അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ശശിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. മരുന്ന് പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങിയെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അവൾ പമ്മി പമ്മി നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഓരോ ചലനവും അവൻ ആർത്തിയോടെ നോക്കി നിന്നു.
അവസാനം, വിയർത്തൊലിച്ച് തളർന്നു കൊണ്ട് അവർ ആ കുന്നിന്റെ മുകളിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. മുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അതിമനോഹരമായിരുന്നു. നിലാവിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു വലിയ ആൽമരവും അതിനു താഴെ കല്ലുകൾ കൊണ്ട് തീർത്ത ഒരു പഴയ തറയും. കാറ്റു വീശുമ്പോൾ ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകൾ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ആ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു നിഗൂഢമായ ഭാവം നൽകി.
“നമ്മൾ എത്തി വേദികേ… ഇതാണ് ആ ഗന്ധർവ്വൻ കാവ്!” ശശി അങ്ങോട്ട് വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
വേദിക ആ ഭീമാകാരമായ ആൽമരത്തിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ കാമത്തിന്റെ വിറയൽ അപ്പോഴും നിലച്ചിരുന്നില്ല. ശശിയുടെ കണ്ണുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആൽമരത്തിന്റെ കൂറ്റൻ ചില്ലകൾ നിലാവെളിച്ചത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തി ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ നിഗൂഢമായ നിഴലുകൾ തീർത്തിരുന്നു. കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകൾ തമ്മിലുരസുന്നത് ആരോ രഹസ്യം മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോപ്പിച്ചു. വേദിക പതുക്കെ ആ തറയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
വേദിക: “ഇതാണോ നീ പറഞ്ഞ ഗന്ധർവ്വൻ കാവ്? പക്ഷേ ഇവിടെ പൂജാരിയോ വിളക്കോ ഒന്നുമില്ലല്ലോ ശശീ…”
ശശി: “അതേ വേതു , ഇതാണ് ആ സ്ഥലം. ഇവിടെ ഇപ്പോൾ പൂജാരിമാരൊന്നും വരാറില്ല. ഇതൊക്കെ മൂടിക്കെട്ടിയിട്ട് കുറെ കാലമായി. വളരെ കുറച്ചുപേർക്ക് മാത്രമേ ഈ വഴി അറിയുകയുള്ളൂ.”