അവൾ അറിയാതെ തന്നെ തന്റെ ഇടുപ്പ് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി അവന്റെ വിരലിനെ സ്വീകരിച്ചു.
കുറച്ചുനേരം ആ മദനപ്പൊയ്കയിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വിരുന്ന് നടത്തിയ ശേഷം, ഗന്ധർവ്വൻ തന്റെ വിരൽ പുറത്തെടുത്തു. വേദികയുടെ മദനജലത്താൽ കുതിർന്ന ആ വിരൽ അവളെത്തന്നെ നോക്കി അയാൾ സ്വന്തം വായിലേക്ക് ഇട്ടു. അത് നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ അവളെയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കി നോക്കി.
വേദികയുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് തുടുത്തു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു.
വേദിക (നാണത്തോടെ): “അയ്യോ… എന്താണ് അങ്ങ് ഈ കാണിക്കുന്നത്? ഗന്ധർവ്വാ… നാണമില്ലേ നിങ്ങൾക്ക്?”
ഗന്ധർവ്വൻ വശ്യമായി ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. അവൻ അവളുടെ വിരലുകൾ മുഖത്തുനിന്നും പതുക്കെ മാറ്റി.
ഗന്ധർവ്വൻ: “ഇതിൽ നാണിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു ദേവി? ഞാൻ നിന്റെ പ്രസാദം സേവിച്ചതാണ്. അതിമനോഹരമായ, അമൃതിനേക്കാൾ മധുരമുള്ള നിന്റെ പ്രസാദം! ഈ ഭൂമിയിൽ ഇത്രയും രുചികരമായ മറ്റൊന്നില്ല.”
വേദിക (കുറുമ്പോടെ): “അതൊക്കെ വെറും പുകഴ്ത്തലാണ്. നിങ്ങൾ ഗന്ധർവ്വന്മാർ എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളോടും ഇങ്ങനെ തന്നെയാവും പറയുന്നത്, അല്ലേ?”
ഗന്ധർവ്വൻ (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്): “എല്ലാവരോടുമല്ല ഭവതീ… നിന്റെ ഈ ഉടലിനും ഈ ഗന്ധത്തിനും ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയുണ്ട്. നൂറുവർഷത്തെ എന്റെ കാത്തിരിപ്പിന് ദൈവം തന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനമാണ് നീ. നിന്റെ ഈ പരിഭ്രമവും നാണവുമാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്.”
വേദിക: “എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഞാൻ ഈ കിടക്കുന്നത് സാക്ഷാൽ ഗന്ധർവ്വന്റെ കൂടെയാണോ എന്ന്. പുണ്യാളൻ ഇതറിഞ്ഞാൽ എന്നെ കൊല്ലും.”
ഗന്ധർവ്വൻ: “പുണ്യാളൻ ഇതൊരിക്കലും അറിയില്ല ദേവി. ഇത് നിനക്കും എനിക്കും ഈ കാടിനും മാത്രം അറിയാവുന്ന രഹസ്യം. ഇനി പറയൂ… ഈ ഗന്ധർവ്വന്റെ സ്നേഹം നിനക്ക് ബോധിച്ചോ?”
വേദിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ സാവധാനം അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു. അവളുടെ മൗനം സമ്മതമാണെന്ന് ഗന്ധർവ്വന് മനസ്സിലായി. മഴയുടെ താളത്തിനൊപ്പം ആ കൽമണ്ഡപത്തിൽ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായം കുറിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ആ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ തണുത്ത കരിങ്കൽ തറയിൽ, പാലപ്പൂക്കളുടെ ലഹരിപിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധത്തിനിടയിൽ അവർ പരസ്പരം പുണർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഗന്ധർവ്വന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിലെ ചൂടേറ്റ് കണ്ണടച്ചു കിടന്ന വേദിക, പെട്ടെന്ന് തന്റെ തുടകളിൽ തട്ടുന്ന വന്യമായ ഒരു തടിപ്പ് അറിഞ്ഞു. അത് സാധാരണമായ ഒന്നല്ലെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളിലെ സ്ത്രീസഹജമായ ബോധം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
കൗതുകം അടക്കാനാവാതെ, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവൾ ആ തടിപ്പിന് മേൽ പതുക്കെ കൈവെച്ചു. ഒരു ഇടിമിന്നൽ ഏറ്റതുപോലെ അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഗന്ധർവ്വൻ വശ്യമായി ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ഗന്ധർവ്വൻ: “എന്തുപറ്റി ഭവതീ? എന്തിനാണ് നീ ഇത്രയ്ക്ക് ഭയപ്പെടുന്നത്? നിന്റെ കൈകൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വിറയ്ക്കുന്നത്?”
വേദിക (നാണത്തോടെ മുഖം താഴ്ത്തി):
ഒന്നുമില്ല… ഒന്നുമില്ല ഗന്ധർവ്വാ. എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാതെ എന്തോ പോലെ തോന്നുന്നു.”
ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു മുഖം അല്പം ഉയർത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും കാമവും ഒരുപോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ: “നിനക്ക് കൗതുകമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം ദേവീ. ഗന്ധർവ്വന്റെ പൗരുഷം കാണാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലേ? ഈ വശ്യമായ ഉടലിനെ കീഴടക്കാൻ പോകുന്ന ആ കരുത്ത് നിനക്ക് കാണണോ?”