വേദിക തല താഴ്ത്തി. മൂപ്പന്റെ മരുന്ന് അവളുടെ രക്തത്തിൽ തീ കോരിയിടുകയായിരുന്നു. അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഉണ്ട് ശശീ… എനിക്ക് വല്ലാതെ എന്തൊക്കെയോ തോന്നുന്നു.”
ശശി: “എങ്കിൽ അടുത്തത് പറ. നിനക്ക്… നിനക്ക് വെറ്റ് ആവുന്നുണ്ടോ? “
ഇതുകേട്ടതും വേദികയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടും നാണം കൊണ്ടും ചുവന്നു. അവൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു
. “എന്തൊക്കെയാടാ നീ ഈ പറയുന്നത്? നിനക്ക് നാണമില്ലേ ഇതൊക്കെ ചോദിക്കാൻ?”
ശശി (ഗൗരവത്തിൽ): “ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം പറ വേതു! ഇത് തമാശയല്ല. നിനക്ക് കാമം കാരണം വെറ്റ് ആകുന്നുണ്ടോ? സത്യം പറയണം!”
ശശിയുടെ ഭാവത്തിലെ ആ പരിഭ്രമം കണ്ടപ്പോൾ വേദിക ശരിക്കും ഭയന്നു. തന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരം ഇപ്പോൾ മറച്ചു വെക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ മെല്ലെ തലയാട്ടി. “ഉണ്ട്…”
ശശി ആകെ തകർന്നുപോയതുപോലെ അഭിനയിച്ചു. അവൻ പതിയെ അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ കൈ വെച്ചു. ആ തണുത്ത സ്പർശനം അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ പാഞ്ഞുപോയി. അവൾ ആകെ ഒന്ന് വിറച്ചു. ശശി പെട്ടെന്ന് കൈ എടുത്ത് സ്വന്തം തലയ്ക്ക് വെച്ചു.
ശശി: “അയ്യോ… എല്ലാം പോയല്ലോ എന്റെ ഭഗവതിയെ… ! എടി… ആകെ പണി കിട്ടിയല്ലോ!”
അവൻ വെപ്രാളത്തോടെ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ തറയിൽ പോയി ഇരുന്നു. തലയിൽ കൈ വെച്ച് അവൻ എന്തോ വലിയ ദുരന്തം നേരിട്ടതുപോലെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് വേദികയ്ക്ക് ടെൻഷനായി. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ അടുത്തായി ഇരുന്നു.
വേദിക: “എടാ… നീ എന്നെ ടെൻഷൻ അടിപ്പിക്കാതെ. എന്താ കാര്യമെന്ന് വെച്ചാൽ വ്യക്തമായി പറ….”
ശശി ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “എടി… ഗന്ധർവ്വൻ നിന്നെ ട്യൂൺ ചെയ്യുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണിത്!”
വേദിക: “ട്യൂണോ….?
എന്താടാ നീ ഈ പറയുന്നത്? എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.”
ശശി (മുകളിലേക്ക് നോക്കി): “ഇവളെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും എന്റെ ഗന്ധർവ്വാ! എടി പൊട്ടി… ഗന്ധർവ്വൻ നിന്നെ നോട്ടമിട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഈ അമ്പലത്തിന്റെ ശാപം അതാണ്. ഇവിടുത്തെ ഈ കൽമണ്ഡപത്തിൽ എത്തുന്ന സുന്ദരികളെ ഗന്ധർവ്വൻ തന്റെ വശ്യശക്തി കൊണ്ട് കീഴ്പ്പെടുത്തും.”
വേദികയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അവൾ വിറയലോടെ ചോദിച്ചു
. “നീയെന്താ ഈ പറയുന്നേ? അപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്ന ഈ വികാരങ്ങളൊക്കെ…”
ശശി: “അതേ! ഗന്ധർവ്വൻ നിന്നെ നോട്ടമിട്ടതിന്റെ ലക്ഷണമാണിത്. എനിക്കും കൂടി ഇങ്ങനെ തോന്നുന്നത് കണ്ടോ? അതിന്റെ അർത്ഥം ഗന്ധർവ്വന് നേരിട്ട് വരാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ട്, എന്റെ ഈ ശരീരം ഉപയോഗിച്ച് അങ്ങേര് നിന്നെ പ്രാപിക്കാൻ നോക്കുകയാണെന്നാണ്! എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഗന്ധർവ്വൻ നിന്നെ തൊടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്!”
ശശിയുടെ ഈ വാചകം കേട്ടതും വേദികയുടെ കൈകൾ അറിയാതെ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയവും കാമവും ഒരുപോലെ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ശശിയുടെ വശ്യമായ നോട്ടവും അവന്റെ തന്ത്രങ്ങളും അവളുടെ ബോധത്തെ സാവധാനം കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആ പഴയ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ തണുത്ത കരിങ്കൽ തൂണുകൾക്കിടയിൽ കാറ്റ് ഒരു വല്ലാത്ത വേഗതയിൽ വീശാൻ തുടങ്ങി. വേദികയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയവും, മൂപ്പന്റെ മരുന്ന് പടർത്തിയ ആ കാമത്തീയും ഒരുപോലെ ആളിക്കത്തുകയായിരുന്നു.
വേദിക (വിറയലോടെ): “എടാ ദ്രോഹി… ഇത്രയും വലിയ ചതിയാണോ നീ ചെയ്തത്? എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു ശശീ… വാ, നമുക്ക് വേഗം ഇവിടുന്ന് പോകാം. എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യ.”
അവൾ ദയനീയമായി അവനെ നോക്കി കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തിയപ്പോൾ, ശശി അവളുടെ കൈകളിൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി പിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.