. വേദികയുടെ ചന്തികൾ അവന്റെ തുടകളിൽ തട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പാറിപ്പറന്നു.
“ഹമ്മ്… ആഹ്… ഗ്വാ… ഗന്ധർവ്വാ… നിർത്തല്ലേ… വേഗത്തിൽ… എനിക്ക് വരുന്നു…”
വേദികയുടെ ശീൽക്കാരങ്ങൾ ഉച്ചസ്ഥായിയിലായി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ മദനജലം ഒരു അരുവിപോലെ പൊട്ടിയൊഴുകി ഗന്ധർവ്വന്റെ തുടകളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ഓരോ അടിയും അവളെ പുതിയൊരു സുഖത്തിന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
അവളുടെ ഉടൽ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ പുറകിലൂടെ തന്റെ കൈകൾ എത്തിച്ച് ആ വിറയ്ക്കുന്ന മുലകളെ അമർത്തി ഞെരിച്ചു.
സമയം കടന്നുപോകുന്തോറും ആ സമാഗമത്തിന്റെ തീവ്രത കൂടിവന്നു. ഏകദേശം ഇരുപത് മിനിറ്റോളം നീണ്ട ആ വന്യമായ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ വേദികയുടെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടമായി.
അവളുടെ ശരീരം അനിയന്ത്രിതമായി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവൾ ആ തൂണിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, അവളുടെ ഉള്ളിലെ അഗ്നിപർവ്വതം അവസാനമായി പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
ഒരു വലിയ നിലവിളിയോടെ അവൾ തന്റെ സർവ്വസ്വവും ആ ഗന്ധർവ്വന് സമർപ്പിച്ചു. രതിമൂർച്ചയുടെ ആ നിമിഷത്തിൽ അവൾ ആ തൂണിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. അവളുടെ പൂറിലെ മാംസപേശികൾ ഗന്ധർവ്വന്റെ പൗരുഷത്തെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.
രതിമൂർച്ചയുടെ ആ പരകോടിയിൽ അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു സുഖത്തിന്റെ അത്യുന്നതിയിൽ ലയിച്ചു കിടന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന പുറത്ത് ഒരു ചുംബനം നൽകി.
അവളുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ആ സമാഗമത്തിന്റെ തൃപ്തി നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ തണുത്ത കാറ്റ് അവരെ തഴുകിക്കടന്നുപോയി.
വികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റങ്ങൾക്കൊടുവിൽ വേദിക ഒരു തളർന്ന വള്ളിപോലെ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയായിരുന്നു
അവളുടെ വെളുത്ത ഉടലിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. ഡോഗ്ഗി സ്റ്റൈലിലെ ആ വന്യമായ ഇരുപത് മിനിറ്റുകൾ അവളുടെ സകല ഊർജ്ജവും ചോർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.
പാലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം അപ്പോഴും വായുവിൽ അലതല്ലി നിന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിലെ ചൂട് അവളുടെ പുറത്ത് തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൻ തന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളെ പുറകിലൂടെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി, അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ വിടവിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി.
വേദിക (തളർന്ന സ്വരത്തിൽ): “ഗന്ധർവ്വാ… ഇനി എനിക്ക് വയ്യ… ഞാൻ തീരെ തളർന്നു പോയി. എന്റെ ശരീരം വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നു… ദയവായി ഇനി വേണ്ട…”
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഗന്ധർവ്വൻ വശ്യമായി ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാമത്തിന്റെ ആ തിളക്കം അപ്പോഴും കെട്ടടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
അവൻ പതുക്കെ തന്റെ വലതു കൈ അവളുടെ വയറിലൂടെ താഴേക്ക് നയിച്ചു.
മുട്ടുകൾ വളച്ചു കിടക്കുന്ന അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിലെ ആ നനഞ്ഞ ഇടുക്കിലേക്ക് അവൻ തന്റെ ചൂണ്ടുവിരൽ സാവധാനം എത്തിച്ചു.
അവന്റെ വിരൽത്തുമ്പ് അവളുടെ ആർദ്രമായ പൂമൊട്ടിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് സ്പർശിച്ചതേയുള്ളൂ, വേദികയുടെ ഉടൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം ഏറ്റതുപോലെ പെട്ടെന്ന് വിറച്ചു. തളർച്ചയെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എങ്ങോ മറഞ്ഞു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാമം വീണ്ടും ഇരട്ടിച്ചു കയറി. പൂറിലെ പേശികൾ വീണ്ടും തുടിക്കാൻ തുടങ്ങി, മദനജലം ഒരു അരുവിപോലെ വീണ്ടും പൊട്ടിയൊഴുകി.
ഗന്ധർവ്വൻ: “ദേവീ… നിന്റെ ഉടൽ പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണല്ലോ. ഈ ഗന്ധർവ്വന്റെ സ്പർശനം നിന്റെ സിരകളിൽ തീ പടർത്തുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ട്. നോക്കൂ, നിന്റെ ഈ മദനപ്പൊയ്ക വീണ്ടും എനിക്കായി തുടിക്കുന്നു.”