“ആഹ്… ശ്ശോ… ഗന്ധർവ്വാ… മെല്ലെ… എനിക്ക് വല്ലാതെ തട്ടുന്നു…”
വേദിക വേദനയും സുഖവും കലർന്ന ഒരു നിലവിളിയോടെ ആ കൽത്തറയിൽ തല പിന്നിലേക്ക് ചരിച്ചു. ഗന്ധർവ്വൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ താങ്ങി ആഞ്ഞടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അടുത്ത അര മണിക്കൂറോളം ആ കാടിനെ നടുക്കുന്ന ഒരു വന്യമായ രതിതാണ്ടവത്തിനാണ് ആ കൽമണ്ഡപം സാക്ഷിയായത്.
ആ വന്യത ഡോഗ്ഗി സ്റ്റൈലിനേക്കാൾ തീവ്രമായിരുന്നു. ഗന്ധർവ്വൻ തന്റെ പൗരുഷം മുഴുവനായി ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ തവണയും അത് ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ കവാടത്തിൽ ചെന്ന് മുട്ടുമ്പോൾ ആ മണ്ഡപത്തിൽ “പ്ലക്… പ്ലക്… പ്ലക്…” എന്ന വന്യമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
വേദികയുടെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും തകർന്നു. അവൾ ശീൽക്കാരങ്ങളാൽ ആ കൽമണ്ഡപത്തെ മുഖരിതമാക്കി. അവളുടെ കൈകൾ ഗന്ധർവ്വന്റെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
“ഹമ്മ്… ആഹ്… ഗ്വാ… ഗന്ധർവ്വാ… നിർത്തല്ലേ… വേഗത്തിൽ… എനിക്ക് വരുന്നു…”
അവളുടെ ഉള്ളിലെ മദനജലം ഒരു അരുവിപോലെ പൊട്ടിയൊഴുകി ഗന്ധർവ്വന്റെ പൗരുഷത്തിൽ തട്ടി തെറിച്ചു പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി. അവളുടെ ഉടൽ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ മുഖത്ത് അമർത്തി ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് ആ ചലനത്തിന്റെ വേഗത ഒന്നുകൂടി കൂട്ടി.
അര മണിക്കൂർ നീണ്ട ആ വന്യമായ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ ഗന്ധർവ്വന്റെ ശരീരം വല്ലാതെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഉച്ചസ്ഥായിയിലായി.
ഗന്ധർവ്വൻ: “ആഹ്… ദേവീ… എനിക്ക്… എനിക്ക് വരുന്നു… എന്റെ രേതസ്സ് നിന്റെ പൂറിൽ ഞാൻ ഒഴിക്കാൻ പോകുന്നു…”
അവൻ അവസാനമായി ഒരൊറ്റ ആഞ്ഞടികൂടി നൽകി. ആ ഭീമൻ കുണ്ണ അവളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ നിമിഷം, ഗന്ധർവ്വന്റെ ഉള്ളിലെ അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അവന്റെ വീര്യമേറിയ, ചൂടുള്ള മദനജലം ഒരു ഉറവ പോലെ പൊട്ടിയൊഴുകി അവളുടെ പൂറിലേക്ക് ചീറ്റി.
“ആഹ്… ഹമ്മ്… ശ്ശോ… ഗന്ധർവ്വാ…”
വേദികയുടെ ഉള്ളിൽ ആ ചൂടുള്ള ദ്രാവകം പടർന്നപ്പോൾ അവൾ ഒരു വലിയ നിലവിളിയോടെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു. രതിമൂർച്ചയുടെ ആ പരകോടിയിൽ അവൾ ഗന്ധർവ്വന്റെ മാറിലേക്ക് തളർന്നു വീണു.
ഗന്ധർവ്വന്റെ രേതസ്സ് ആർത്തിയോടെ അവളുടെ പൂമൊട്ടിനെ പുണർന്നു.
പക്ഷേ, അവളുടെ ആ ഇടുങ്ങിയ പൂറിന് ഗന്ധർവ്വന്റെ ആ കരുത്തൻ പുറന്തള്ളിയ മദനജലത്തിന്റെ അളവ് വഹിക്കാൻ ശേഷിയില്ലായിരുന്നു.
ആ ചൂടുള്ള ദ്രാവകം അവളുടെ പൂറിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ചാലുകീറി ഒലിച്ചിറങ്ങി. വെളുത്ത നിറമുള്ള ആ അമൃത് അവളുടെ തുടകളിലൂടെയും കൽത്തറയിലൂടെയും ഒലിച്ചുനീങ്ങി.
അവരുടെ സമാഗമം പൂർണ്ണമായിരുന്നു. ആ പുലർകാല വേളയിൽ, ഒരു ഗന്ധർവ്വൻ ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയെ പൂർണ്ണമായും സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നു. പാലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം വായുവിൽ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു.
ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ കരിങ്കൽ തൂണുകൾക്കിടയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ സംഗീതം മാത്രം ബാക്കിയായി.
ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ കരിങ്കൽ തൂണുകൾക്കിടയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ വന്യമായ താളം ഒടുങ്ങി, ഒരു ദിവ്യമായ ശാന്തത പടർന്നു. വേദികയുടെ ശരീരം അപ്പോഴും ഗന്ധർവ്വന്റെ നനഞ്ഞ നെഞ്ചിൽ ഒരു വള്ളിപോലെ പടർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കിതപ്പുകൾ പതുക്കെ ശമിച്ചു വരുന്നു.
ഗന്ധർവ്വന്റെ പൗരുഷം പുറന്തള്ളിയ ആ ചൂടുള്ള രേതസ്സ് അവളുടെ തുടകളിലൂടെ അപ്പോഴും ഒരു പാൽച്ചാലുപോലെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ സുഖകരമായ തളർച്ചയിൽ അവൾ കണ്ണുകൾ പകുതി അടച്ചു കിടന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ തന്റെ നീളമുള്ള വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി. അവന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ അവളുടെ ചെവിക്കു പിന്നിലൂടെ തഴുകി നീങ്ങിയപ്പോൾ വേദിക ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി മുഖം പൂഴ്ത്തി.