വേദിക (മൃദുവായ സ്വരത്തിൽ): “ഗന്ധർവ്വാ… ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഒരു സ്വപ്നത്തിലാണോ? ഈ തണുപ്പും, ഈ പാലപ്പൂക്കളുടെ മണവും… പിന്നെ നിങ്ങളുടെ ഈ ചൂടും. എല്ലാം കൂടി എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നു. നാളെ ഞാൻ ഉണരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഈ ശിലയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് തിരികെ പോകുമോ?”
ഗന്ധർവ്വൻ പതുക്കെ മന്ദഹസിച്ചു. അവൻ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ ഒരു ചുംബനം നൽകി.
അവന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു പുഴയുടെ മർമ്മരം പോലെ മാധുര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ: “ദേവി… ശരീരം കൊണ്ട് നീ എന്നിൽ അലിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഇനി നിനക്ക് എന്നിൽ നിന്നും മോചനമില്ല. കാലങ്ങൾ കാത്തിരുന്ന എന്റെ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം നിന്റെ ഉടലിലൂടെയാണ് ഞാൻ ആഘോഷിച്ചത്. ഈ നിമിഷം ഒരു സ്വപ്നമല്ല, മറിച്ച് നിന്റെയും എന്റെയും ആത്മാവുകൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ഉടമ്പടിയാണ്.”
വേദിക: “എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു… നിങ്ങളെ ഇത്രമേൽ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ എനിക്ക് എങ്ങനെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയും? ഈ കൽമണ്ഡപവും നിങ്ങളുടെ ഈ സാമീപ്യവും ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”
ഗന്ധർവ്വൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. വായുവിൽ കൈകൾ ഒന്ന് ചലിപ്പിച്ചപ്പോൾ, എവിടെനിന്നെന്നില്ലാതെ വെള്ളി നൂലുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു ദിവ്യമായ വീണ അവന്റെ കൈകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വേദിക അത്ഭുതത്തോടെ ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ: “നിന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാണല്ലോ ഭവതീ… നിന്റെ ആത്മാവിനെ ശാന്തമാക്കാൻ ഗന്ധർവ്വ ലോകത്തെ ഈ സംഗീതം നിനക്ക് ഞാൻ സമ്മാനിക്കാം.”
അവൻ ആ വീണയുടെ തന്ത്രികളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ മെല്ലെ തൊട്ടു. അടുത്ത നിമിഷം, ആ കൽമണ്ഡപം സ്വർഗ്ഗീയമായ ഒരു സംഗീതത്താൽ മുഖരിതമായി. പെയ്യുന്ന മഴയുടെ താളവും, കാറ്റിൽ ആടുന്ന പാലപ്പൂക്കളുടെ മർമ്മരവും ആ സംഗീതത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
വേദിക തന്റെ നഗ്നമായ മേനിയിൽ ഒരു നേർത്ത തുണി പുതച്ചു കൊണ്ട് ആ വീണാനുഭൂതിയിൽ കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നു. ആ സംഗീതം അവളുടെ സിരകളിലൂടെ ഒരു അമൃത് പ്രവാഹം പോലെ ഒഴുകി.
അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയവും പരിഭവവും എല്ലാം ആ താളത്തിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി.
സംഗീതം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, പ്രകൃതി പോലും നിശബ്ദമായി. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം മണ്ഡപത്തിനുള്ളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.
സംഗീതം അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവിടെ വല്ലാത്തൊരു പ്രണയസാന്ദ്രമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. വേദിക പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഗന്ധർവ്വൻ തന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. ഗന്ധർവ്വൻ വീണ താഴെ വെച്ച് അവളെ തന്റെ ഇടംകൈ കൊണ്ട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ തമ്മിൽ വീണ്ടും അടുത്തു. വേദികയുടെ ശ്വാസം അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു.
അവൾ തന്റെ കൈകൾ അവന്റെ പിൻകഴുത്തിൽ കോർത്തു. ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ അമർത്തി. ആ പുലർകാലത്തിന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ കാടിനെ തൊട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ കരിങ്കൽ തൂണുകളെ സാക്ഷിയാക്കി അവർ വീണ്ടും ഒരു ദീർഘമായ ചുംബനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
ആ ചുംബനത്തിൽ പ്രണയവും, സമർപ്പണവും, വരാനിരിക്കുന്ന നിഗൂഢമായ നാളുകളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളും ഒളിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. പാലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം വായുവിൽ അവസാനമായി ഒന്ന് ആഞ്ഞുവീശി, ആ പ്രണയ നിമിഷത്തിന് പൂർണ്ണതയേകി.
വൈകുന്നേരത്തെ ഇളംവെയിൽ ആ മലഞ്ചെരിവുകളിൽ സ്വർണ്ണവർണ്ണം വിതറുകയായിരുന്നു. മഴ പെയ്തു തോർന്നതിന്റെ ആർദ്രത ആ കാടിനാകെ ഒരു വന്യമായ ഗന്ധം പകർന്നിരുന്നു.