ആ മഞ്ഞണിഞ്ഞ മലമുകളിലെ കാറ്റിൽ ഇപ്പോൾ പാലപ്പൂക്കളുടെ വന്യമായ സുഗന്ധം കലർന്നിരുന്നു. താമരക്കുളത്തിലെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റ ആ രൂപം താൻ ഇതുവരെ കണ്ട ശശിയല്ലെന്ന് വേദികയുടെ ഉള്ളിലെ ഓരോ കോശവും വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ ഉടൽ വല്ലാതെ മാറിയിരിക്കുന്നു; വെളുത്ത പട്ടുതുണി ചുറ്റിയ അരക്കെട്ടും, അതിനു മുകളിൽ തഴച്ചുവളർന്ന നെഞ്ചിലെ രോമരാജികളും, പേശികൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയ ബാഹുക്കളും ഒരു യോദ്ധാവിന്റേതെന്നോണം തിളങ്ങി. കാതുകളിലെ സ്വർണ്ണക്കമ്മലുകൾ പ്രഭാതസൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങളിൽ തട്ടി മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.
വേദിക പേടിച്ച് വിറച്ചു പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി. ഓരോ ചുവടുവെപ്പിലും കരിങ്കൽ തറയിലെ തണുപ്പ് അവളുടെ പാദങ്ങളിലൂടെ അരിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ശശിയുടെ മുഖത്ത് കണ്ടിരുന്ന ആ ആർത്തി കലർന്ന കുടിലച്ചിരിയല്ല ഇപ്പോൾ അവിടെയുള്ളത്. പകരം, ലോകത്തെ മുഴുവൻ തന്റെ കാൽക്കീഴിലാക്കാൻ പോന്ന ഗാംഭീര്യമുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരി.
വേദിക (തപ്പിത്തടഞ്ഞുകൊണ്ട്): “ശശീ… നിനക്ക്… നിനക്ക് എന്തുപറ്റി? നിന്റെ ഈ വേഷം… നിന്റെ ഈ മാറ്റം… എന്താണിതൊക്കെ?”
അവൻ പതുക്കെ അവൾക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ഓരോ ചുവടിലും ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ ഒരു പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഗന്ധർവ്വൻ (ഗാംഭീര്യമുള്ള സ്വരത്തിൽ): “നീ കാണുന്നത് ആ ശശിയെയല്ല ഭവതീ… നീ തേടിയ ഗന്ധർവ്വൻ നിനക്ക് മുന്നിൽ ഇതാ സ്വതന്ത്രനായി നിൽക്കുന്നു. ശശി കേവലം ഒരു നിമിത്തം മാത്രമായിരുന്നു.”
അവൻ പറയുന്നത് കേട്ട് വേദികയുടെ ബോധം മറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഭയവും അത്ഭുതവും അവളുടെ മനസ്സിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയെങ്കിലും, മൂപ്പന്റെ മരുന്ന് അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയായിരുന്നു.
ഭയത്തിനിടയിലും അവളുടെ പാന്റിനുള്ളിലെ നനവ് ഒരു പ്രവാഹമായി മാറുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ വശ്യമായ രൂപവും അവന്റെ പുരുഷഗന്ധവും അവളെ വല്ലാതെ തളർത്തുന്നു. എങ്കിലും ഒരു അവസാന പ്രതിരോധം എന്ന നിലയിൽ അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
വേദിക: “നീ… നീ എന്നോട് കള്ളം പറയുകയാണ്. ശശി നിനക്ക് എന്ത് പറ്റി? എന്നെ ഇങ്ങനെ പേടിപ്പിക്കല്ലേ…”
ഗന്ധർവ്വൻ ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. അവൻ തന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ വായുവിൽ ഉയർത്തി. ഒരു മാന്ത്രിക വിദ്യയെന്നോണം, ആ നിമിഷം ആ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ തൂണുകളിലും പരിസരത്തെ പുൽമേടുകളിലും ഉണങ്ങിക്കിടന്ന വള്ളിച്ചെടികളിലും പാലപ്പൂക്കൾ അസംഖ്യം വിരിഞ്ഞു.
വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള ആ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ആ മലമുടിയിലാകെ അലതല്ലി. പ്രകൃതി പോലും ആ ദേവനെ വണങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
ഗന്ധർവ്വൻ: “വിശ്വസിക്കൂ സുന്ദരീ… നൂറുവർഷത്തോളമായി ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ ആ കരിങ്കൽ പ്രതിമയ്ക്കുള്ളിൽ ഞാൻ ബന്ധിതനായിരുന്നു. കാലം എന്നെ തളച്ചിട്ടിരുന്ന ആ ശാപത്തിൽ നിന്നും വിമോചനം നൽകാൻ നിന്റെ സാന്നിധ്യം ആവശ്യമായിരുന്നു. ആ തൂണിൽ ചാരി നിന്ന നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആസക്തിയും ആ ശിലയെ തകർത്തു. നീ എന്നെ മോചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു ഭവതീ… ഇനി ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്. എന്റെ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് നിന്റെ ഈ വശ്യമായ ഉടൽ തന്നെയാണ് എനിക്ക് നൽകേണ്ട ദക്ഷിണ!”
അവൻ കൈകൾ നീട്ടി അവൾക്കടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവടുകൂടി വെച്ചു. പാലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം തലയ്ക്ക് പിടിച്ച വേദികയ്ക്ക് ഇനി എങ്ങോട്ടും ഓടിപ്പോകാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞുപോയി. പ്രകൃതിയും ദൈവങ്ങളും കാത്തിരുന്ന ആ നിഗൂഢമായ മുഹൂർത്തം ആ കൽമണ്ഡപത്തിൽ അരങ്ങേറാൻ പോവുകയായിരുന്നു.