വേദിക മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ നാണം കൊണ്ട് അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. അവളുടെ ആ മൗനം ഒരു വലിയ ‘അതേ’ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഗന്ധർവ്വൻ, തന്റെ അരയിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന ആ വെളുത്ത പട്ടു മുണ്ട് ഒരൊറ്റ വലയ്ക്ക് ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു.
അടുത്ത നിമിഷം, ഗന്ധർവ്വന്റെ കരുത്തുറ്റതും ഭീമവുമായ ആ പൗരുഷം പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. അത് വേദികയുടെ നഗ്നമായ വയറിലേക്ക് അമർന്നു നിന്നു. അതിന്റെ ചൂട് വയറിലൂടെ അരിച്ചുകയറിയപ്പോൾ വേദികയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞു. ആ ചൂടും കടുപ്പവും അവളെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ, അതീവ ജിജ്ഞാസയോടെ തല പൊക്കി താഴേക്ക് നോക്കി. അവൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. വെളുത്ത നിറമുള്ള തൊലിയും, ഉദയസൂര്യന്റെ ശോഭയുള്ള റോസാപ്പൂ മൊട്ടുപോലുള്ള മുകുടവുമുള്ള ആ കരുത്തൻ അവളുടെ മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിന്നു. രോമങ്ങൾ തീരെയില്ലാത്ത, വൃത്തിയുള്ള ആ ഭീമൻ കുണ്ണ അവളുടെ വയറിൽ തട്ടി നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് അവൾ ആശ്ചര്യത്തോടെ ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നു കിടന്നു.
പ്രകൃതി വാർത്തെടുത്ത ഒരു ശില്പം പോലെ അത് മനോഹരവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായിരുന്നു. വേദികയുടെ കണ്ണുകൾ ആ കരുത്തിൽ തറഞ്ഞു നിന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാമം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ആ പഴയ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം പാലപ്പൂക്കളുടെയും ഗന്ധരാജൻ പൂക്കളുടെയും ലഹരിപിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധത്താൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഗന്ധർവ്വൻ പതുക്കെ ആ കരിങ്കൽ തറയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. അവന്റെ പൗരുഷം തുളുമ്പുന്ന ആ ബലിഷ്ഠമായ ശരീരം നിലാവെളിച്ചത്തിൽ ഒരു ലോഹശില്പം പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ തന്റെ കൈകൾ നീട്ടി വേദികയെ സാവധാനം താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു, എന്നിട്ട് അവളെ തന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുത്തി.
വേദികയുടെ ഹൃദയം ഒരു പടയണിയുടെ താളത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. ഭയത്തോടെ അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ, ആ ഭീമൻ കുണ്ണ അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് തൊട്ടു മുന്നിലായി തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു.
അതിന്റെ ആകാരവും വന്യതയും അവളെ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ഗന്ധർവ്വൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, തന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ ലിംഗം അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത കവിളുകളിൽ പതുക്കെ ഉരസി. ആ സ്പർശനത്തിൽ വേദിക അറിയാതെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു.
പക്ഷേ, ആ നിമിഷം അവളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് അസാധാരണമായ ഒരു സുഗന്ധം അടിച്ചുകയറി. അത് മനുഷ്യരുടേതു പോലുള്ള ഒരു ഗന്ധമല്ലായിരുന്നു; കാടിന്റെ വന്യതയും നൂറു ഗന്ധരാജൻ പൂക്കൾ ഒന്നിച്ച് വിരിഞ്ഞാലുണ്ടാകുന്ന മാദകമായ ഗന്ധവും അതിനുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗന്ധം അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെ മായ്ച്ചു കളയുകയും വല്ലാത്തൊരു ഉന്മേഷം നൽകുകയും ചെയ്തു.
ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ കവിളിൽ അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി. ആ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു കടൽ തന്നെ അവൾ കണ്ടു.
ഗന്ധർവ്വൻ: “ദേവി… നിന്റെ ഈ മനോഹരമായ ചുണ്ടുകളുടെ ചൂട് എനിക്കറിയണം. ഈ ഗന്ധർവ്വന്റെ പൗരുഷത്തിന് നിന്റെ അധരങ്ങൾ ദക്ഷിണ നൽകാൻ നീ തയ്യാറാണോ?”
വേദികയുടെ തൊണ്ട വറ്റി വരണ്ടു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.
“ഗന്ധർവ്വാ… എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇതൊന്നും ചെയ്ത് ശീലമില്ല. എനിക്ക് അറിയില്ല എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന്…”
ഗന്ധർവ്വൻ (മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട്): “അതിനല്ലേ ദേവീ ഞാനിവിടെയുള്ളത്? നീ നിന്റെ ഹൃദയം തുറന്നാൽ മതി, ബാക്കിയെല്ലാം പ്രകൃതി നിനക്ക് കാട്ടിത്തരും.”