തമ്പുരാട്ടി – 6 44

അനുഷേച്ചിക്കും അത് സന്തോഷമേ ഉണ്ടാവുള്ളു. കൂടാതെ അമ്മക്കെതിരെ നിൽക്കാൻ ഇങ്ങനെയേ പറ്റു. വലിയ തീരുമാനം ആണേലും, എങ്ങനെയാ വീട്ടിലേക്ക് തമ്പുരാട്ടിയുടെ എതിർപ്പ് കടന്ന് ഏട്ടത്തിയെ കയറ്റുമെന്ന് ,എനിക്കിപ്പോഴും അറിയില്ല.വരണത് വരട്ടെയെന്ന ചിന്തയാണ്. എന്തിനും ഞാൻ റെഡിയാണ്. പോക്കറ്റിലെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തു. സെന്തിൽ!

“ഏട്ടത്തി എന്റെ കൂടുയുണ്ട് …ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക് വാ…” എന്റെ ശ്വാസം നേരെ വീണു. ഇവിടുന്ന് പോയെന്ന് ചന്ദ്രന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടപ്പോ ,ഇനി ഏട്ടത്തി വല്ലതും ചെയ്ത് കളയോന്നുള്ള പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.ആശ്വാസം അങ്ങനെ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ലലോ! ഞാൻ ദൂരെയുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നോക്കി. സെന്തിൽ റോട്ടിൽ നിന്ന് എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്.

മങ്ങിയ മനസുമായി ഞാൻ അവിടെ വരെ ,ഏട്ടത്തിയ എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യുമെന്ന് ഓർത്ത് തല പെരുത്തു നടന്നു . ആരും ഒന്നും ചെയ്യില്ലന്ന് പറഞ്ഞു തിരിച്ചു കൊണ്ടാക്കിയതല്ലേ ഞാനാ റൂമിൽ. ഒന്ന് ഉറങ്ങി എണീക്കുമ്പോഴേക്ക് വീണ്ടും അവിടന്ന് ഇറക്കി വിട്ടാൽ.കൊല്ലുമെന്ന് ഭീഷണി പെടുത്തിയാൽ.ഞാൻ കൊടുത്ത വാക്കിനു എന്ത് വിലായാണ് ഉള്ളത്. ഇനിയും ഏട്ടത്തി എന്നെ വിശ്വസിക്കുമോ? അമ്മയും മോനും കൂടെ ഒരു ജീവൻ വെച്ച് കളിക്കാണെന്ന് തോന്നില്ലേ?

ബസ് സ്റ്റോപ്പിനടുത്ത് സെന്തിലും,അവന്റെ ഫോർട്യൂണർ കാറുമുണ്ടായിരുന്നു. ഏട്ടത്തി എവിടെയെന്നുള്ള എന്റെ ചോദ്യം വരുന്ന മുന്നേ, അവൻ കാറിന്റെ ബാക്കിലെ ഡോർ തുറന്നു.

ആദ്യമേ വാവയുടെ കരച്ചിലാണ് പുറത്തേക്ക് കേട്ടത്. ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കാൻ,ഏട്ടത്തിയെ ഫേസ് ചെയ്യാൻ മടിയുണ്ടായിരുന്ന ഞാൻ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോ ആദിയോടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിപ്പോയി. മരവിച്ച ശവം പോലെയുള്ള ഏട്ടത്തിയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോ കരച്ചിൽ വന്നു ഞാൻ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചു.മുറുക്കി പിടിക്കാൻ, സ്വന്തമെന്ന് പറയായാൻ ആകെയുള്ള സ്വന്തം ചോരയെ ഏട്ടത്തി മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിടിച്ച് ഇരിക്കാണ് .

പക്ഷെ കരയുന്ന മോളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനുള്ള ജീവൻ പോലും ഏട്ടത്തിക്കില്ല.അമ്മേന്ന് വിളിച്ചു മോൾ കരയുന്നുണ്ട്, മരവിച്ച ഏട്ടത്തിയുടെ മുഖത്തും കഴുത്തിലും കുഞ്ഞി കയ്യും വെച്ച് പിടിച്ചു വാവ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ ഏട്ടത്തിയങ്ങനെ ഇരിക്കാണ്.സഹിച്ചില്ല, വാവയുടെ കരച്ചിൽ കണ്ട് എനിക്കും സങ്കടം വന്നു. കാറിന്റെ ഉള്ളിലേക്കു തലയിട്ട് ,കരയുന്ന വാവയെ എടുക്കാൻ ഞാൻ കൈ നീട്ടി.

“ഏട്ടത്തി…താ ഞാൻ പിടിക്കാം…”. ഒരു ഞെട്ടലാണാ മുഖത്തു കണ്ടത്. എന്നെ കണ്ടപ്പോ എന്തോ കാര്യമായി കണ്ടപോലെയാ പിരികം രണ്ടും പൊന്തി. മുഖത്തൊരു ജീവൻ വെച്ചപോലെ തോന്നി.

കരയുന്ന വാവയെ എനിക്ക് തരുമ്പോ.ഏട്ടത്തിയുടെ കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ എന്റെ മുഖത്തു തന്നെയായിരുന്നു. ചുവന്ന,മുഷിഞ്ഞ ചുരിതാർ ,തോളിൽ കീറിയത് മറക്കാൻ സേഫ്റ്റി പിൻ കുത്തിയത് ഞാൻ കണ്ടു. കഴുത്തിന്റെ താഴെ തോളിൽ നിന്നുള്ള എല്ലുകൾ തള്ളി തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ ഏട്ടത്തി എത്ര മെലിഞ്ഞു പോയെന്ന് ഞാൻ ഓർത്തത്. വാവയെ മുഴുവനായി ഞാൻ വാങ്ങിയപ്പോ ആ കൈ പൊന്തി.

വലത്തേ കൈക്ക് താഴെ ചുരിതാർ കക്ഷം കീറിയതാണ്. കക്ഷത്തിലെ കറുത്ത രോമം കീറലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു. ഞാൻ തല മാറ്റി കളഞ്ഞു.എങ്ങനെയോ ഞാൻ കരയാതെ പിടിച്ചു നിന്നു. എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞത് സെന്തിൽ കണ്ടുകാണണം .അവനെന്റെ തോളിൽ തട്ടി.

വാവ എന്റെ കഴുത്തിൽ രണ്ടു കയ്യും മുറുക്കി ഒട്ടിപിടിച്ചു കരയാണ്. എനിക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത എന്തോരു ഫീൽ പെട്ടന്ന് തോന്നി . ഒരു കുഞ്ഞി ജീവനെ ഞാൻ നെഞ്ചിൽ വെച്ചോണ്ടാണോ. ഞാനൊന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചപ്പോഴേക്ക് വാവയുടെ കരച്ചിൽ നിന്നു.വാവയെ ആശ്വസിപ്പിക്കനും,കരച്ചിൽ നിർത്തിക്കാനും ഞാനുണ്ട്.

ഏട്ടത്തിക്ക് ആരുണ്ട്.അതിന്റെ സങ്കടം കേൾക്കാനും, ആശ്വസിപ്പിക്കാനും, ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കാനും ആരേലുമുണ്ടോ? എനിക്കാണേൽ എങ്ങനെ ഇടപെടണം എന്നറിയില്ല. പെട്ടന്ന് അനുഷേച്ചിയെ ഓർമ വന്നു. ഏട്ടത്തിയോട് ചേച്ചി സംസാരിക്കട്ടെ.ഞാൻ ഫോണെടുത്തു ചേച്ചിയെ വിളിച്ചു.