എന്നെ ആരോ അങ്ങോട്ടേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ പതുക്കെ ആ വാളിന്റെ പിടിയിൽ എന്റെ വലംകൈ അമർത്തി.
ഒരൊറ്റ നിമിഷം! എന്റെ കയ്യിലൂടെ തിളച്ചുമറിയുന്ന ലാവ ഒഴുകി കയറുന്നതുപോലെ കൊടിയൊരു ചൂട്! ഞാൻ പിടിവിടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എന്റെ വിരലുകൾ ആ വാളിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചതുപോലെ ആയിപ്പോയി.
കഴുത്തിലെയും കയ്യിലെയും ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞുമുറുകി. പെട്ടെന്ന്, എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ അതേ താളത്തിൽ ആ വാളും സ്പന്ദിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത് ഞാൻ ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു!
എന്റെ ഹൃദയവും ആ വാളിന്റെ ജീവനും ഒന്നാകുകയായിരുന്നു! എന്റെ സിരകളിലേക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യവും അമാനുഷികമായ ഒരു ഊർജ്ജവും ഇരച്ചുകയറി.
വലിയൊരു അലർച്ചയോടെ ഞാൻ ആ കറുത്ത വാൾ ചുവന്ന മണ്ണിൽ നിന്നും വലിച്ചൂരി വായുവിൽ വീശി! അത് കാറ്റിനെ കീറിമുറിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ ശബ്ദം ഏതോ വന്യമൃഗത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം പോലെ ഭയാനകമായിരുന്നു.
ഇതൊക്കെ കണ്ട് പകച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്ന സച്ചിൻ, പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വന്ന് മുന്നിൽ കണ്ട വലിയൊരു ഇരുമ്പ് ഗദയിലേക്ക് കൈവെച്ചു. സാധാരണ മൂന്നോ നാലോ പേർ ചേർന്നാൽ മാത്രം അനക്കാൻ കഴിയുന്ന ഭീമാകാരമായ ഒരു ഗദയായിരുന്നു അത്! എന്നാൽ പുതിയതായി കിട്ടിയ ഊർജ്ജത്തിന്റെ പിൻബലത്തിൽ, വെറുമൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് കളിപ്പാട്ടം എടുക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ സച്ചിൻ അത് ഉയർത്തിയെടുത്തു!
ഞങ്ങളുടെ പുതിയ രൂപവും ആയുധങ്ങളും കണ്ട് ഞങ്ങൾ തന്നെ അത്ഭുതപ്പെട്ടു നിൽക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ആ അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണം!
ഒരു നിമിഷം പോലും ശ്വാസമെടുക്കാൻ സമയം തരാതെ, തക്ഷകൻ തന്റെ ഭീമാകാരമായ വാളുമായി കാറ്റിന്റെ വേഗതയിൽ പാഞ്ഞുവന്ന് എന്റെ നേർക്ക് ഒരൊറ്റ വെട്ട്! തല വെട്ടിപ്പിളർക്കാൻ പാകത്തിൽ വന്ന ആ വെട്ടിനെ, ഞാൻ എന്നിലെ പുതിയ വേഗത ഉപയോഗിച്ച് എന്റെ കറുത്ത വാൾ കുറുകെ പിടിച്ച് തടഞ്ഞു.
രണ്ട് മാന്ത്രിക ആയുധങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ തീപ്പൊരി ആ കളരിയെ മുഴുവൻ പ്രകാശിപ്പിച്ചു! ആ കൂട്ടിയിടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ എന്റെ കൈത്തണ്ടയിലൂടെ വലിയൊരു വേദന ഇരച്ചുകയറിയെങ്കിലും, ഞാൻ ഒരിഞ്ച് പോലും പുറകോട്ട് പോയില്ല.
“കൊള്ളാം… ആയുധം നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞു.”
എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് തക്ഷകൻ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ പ്രതിരോധിക്കാൻ മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ പോരാ… ആക്രമിക്കാനും നിനക്കറിയണം!”
അവൻ എന്നെ തട്ടിമാറ്റി അടുത്ത നിമിഷം സച്ചിനും രാഹുലിനും നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഇന്നലത്തെ വിശ്രമമൊക്കെ വെറുതെയായിരുന്നു, കളി ഇപ്പോഴാണ് ശരിക്കും തുടങ്ങുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ജീവൻ വേണമെങ്കിൽ ഈ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊരുതിയേ മതിയാകൂ! വലിയൊരു അലർച്ചയോടെ എന്റെ വാളും പിടിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും അവനുനേരെ പാഞ്ഞടുത്തു…….
തക്ഷകന്റെ ആ വെല്ലുവിളിയോടെ തുടങ്ങിയ ആ പോരാട്ടം പിന്നീട് മണിക്കൂറുകളോളം നീണ്ടുനിന്നു.
എത്ര സമയം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് ഞങ്ങൾക്കാർക്കും ഒരു എത്തും പിടിയുമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ കറുത്ത വാൾ എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു അവയവം പോലെ അതിവേഗത്തിൽ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
രാഹുലിന്റെ കുന്തവും സച്ചിന്റെ ആ ഭീമാകാരമായ ഗദയും ആ ചുവന്ന മണ്ണിൽ വലിയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. തളർന്നു വീഴാറായെങ്കിലും, ജീവൻ നിലനിർത്താനുള്ള ഒരു വല്ലാത്ത ആവേശം ഞങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഒടുവിൽ, തക്ഷകൻ കൈകളുയർത്തി ആ ദിവസത്തെ പരിശീലനം അവസാനിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
കിതച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ആയുധങ്ങൾ അവിടെത്തന്നെ സേഫ് ആയി ആ ചുവന്ന മണ്ണിൽ കുത്തി നിർത്തി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ആ വലിയ തടിവാതിലിന് നേരെ നടന്നു.
വാതിലിനടുത്തേക്ക് എത്തിയതും എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടി. ഇന്നലത്തെ ആ ഭയാനകമായ ഓർമ്മ എന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ വാതിൽ കടന്ന് പുറത്ത് കാലുകുത്തിയതും ഒരു വലിയ കെട്ടിടം മൊത്തമായി ശരീരത്തിലേക്ക് ഇടിഞ്ഞുവീണതുപോലെയുള്ള ആ കൊടിയ വേദന! ഇന്നും അത് തന്നെ സംഭവിക്കുമോ എന്നോർത്തപ്പോൾ എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു.