ഇതിന് പിന്നിൽ മാനസയ്ക്ക് വല്ല പങ്കുമുണ്ടായിരിക്കുമോ? ആ പരിശീലന മുറിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് ആ നശിച്ച മോതിരങ്ങൾ ഇവരുടെ മനസ്സിൽ എന്നോടുള്ള എന്തെങ്കിലും അകൽച്ചയാണോ കുത്തിവെക്കുന്നത്? എന്റെ തല പുകയാൻ തുടങ്ങി.
ചിന്തകളുടെ ഭാരം കാരണം സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.
രാത്രിയായി, ഭക്ഷണത്തിന്റെ സമയവും കഴിഞ്ഞു. വല്ലാത്തൊരു മൂഡ് ഓഫ് കാരണം എല്ലാവരും കഴിച്ച് എഴുന്നേറ്റതിന് ശേഷമാണ് ഞാൻ ഡൈനിംഗ് ഹാളിലേക്ക് പോയത്. എന്തൊക്കെയോ പേരിന് മാത്രം കോരിവിഴുങ്ങിയിട്ട് ഞാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് തന്നെ വന്നു.
അവിടെ ആ വലിയ തിണ്ണയിൽ, ഇരുട്ടിന്റെ പുതപ്പണിഞ്ഞ ആ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി ഞാൻ തനിച്ചിരുന്നു. കൂട്ടിന് ആകാശത്ത് ഒരു വിളക്കുപോലെ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന അമ്പിളിമാമൻ മാത്രം. ആ വലിയ ആകാശത്തിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ആ അമ്പിളിയെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു ഞാനും ഇപ്പോൾ ആ വീട്ടിൽ….
ഇടയ്ക്കിടെ വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിന് എന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടത്തിന്റെ അതേ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ ഇരുന്ന ശേഷം ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. എന്റെയും ആമിയുടെയും നിധിയുടെയും മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാൻ നടന്നു.
പക്ഷെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് കണ്ടത്, അത് ഉള്ളിൽ നിന്നും അടച്ചിരിക്കുന്നു! ഞാൻ പതിയെ ഒന്ന് മുട്ടിനോക്കിയെങ്കിലും യാതൊരു അനക്കവുമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ നെഞ്ചിലൊരു വലിയ വിങ്ങൽ തോന്നി. ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് സച്ചിന്റെയും രാഹുലിന്റെയും മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി. അവിടെയും വാതിൽ അടച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നത്തെ ആ പരിശീലനത്തിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ അവന്മാരും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണിട്ടുണ്ടാകും.
ആ വലിയ ഇടനാഴിയിൽ ഞാൻ വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെട്ടു. ഈ രാത്രിക്കിനി ഉമ്മറത്തെ ആ തണുപ്പും ഇരുട്ടും തന്നെ ശരണം എന്നോർത്ത് ഞാൻ തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു വിളി കേട്ടത്.
“ദേവാ…”
കൃതികയായിരുന്നു അത്! ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എന്റെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കൈപ്പത്തികൊണ്ട് തുടച്ചുമാറ്റി, അവൾക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ നിന്നു. എന്റെ കണ്ണുനീർ അവൾ കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
“നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ പാതിരാത്രിക്ക്?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“അത്… ഞാൻ വെറുതെ പുറത്തേക്ക്…”
വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി.
പക്ഷെ കൃതിക ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ പതിയെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്, എന്റെ വലംകൈ അവളുടെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി. ശേഷം യാതൊരു മറുപടിയും കാത്തുനിൽക്കാതെ, എന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് അവൾ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചപ്പോൾ തന്നെ ബാത്റൂമിൽ നിന്നും വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. റോസ് കുളിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ കൃതികയെ നോക്കി ചോദ്യഭാവത്തിൽ പുരികമുയർത്തിയപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു:
“അതെ… അവളിങ്ങനെയാണ്. കിടക്കുന്നതിന് മുൻപ് മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും അവൾ കുളിക്കാറുണ്ട്.”
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആ വലിയ ബെഡിന്റെ ഒരു വശത്തായി പോയിരുന്നു. കൃതിക എന്റെ തൊട്ടടുത്തായി വന്ന് നിന്നു. എന്നിട്ട് പതുക്കെ എന്റെ മടിയിലേക്ക് അവളുടെ കാൽ കവച്ചുവെച്ച് ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. അവളുടെ രണ്ട് കൈകളും എന്റെ കവിളുകളിൽ അമർത്തി എന്റെ മുഖം അവൾക്ക് നേരെ ഉയർത്തി. ശേഷം എന്റെ നെറ്റിയിൽ വളരെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞൊരു ചുംബനം നൽകി.
“എന്തുപറ്റി എന്റെ ദേവന്…?”
വളരെ നേർത്ത, വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… എനിക്ക്… എനിക്കൊന്നൂല…”
ഞാൻ മുഖം തിരിച്ച് നുണ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൾ എന്റെ മുഖം വീണ്ടും നേരെയാക്കി കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ ആഴത്തിൽ നോക്കി.
“ആമിയും നിധിയും കാരണമാണോ? സത്യം പറ… ഇന്ന് പരിശീലനം കഴിഞ്ഞത് മുതൽ അവർക്ക് നിന്നോടുള്ള ആ ഒരു വല്ലാത്ത അകൽച്ച ഞാനും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…”