ശ്രീദേവിപെണ്ണ് സ്വന്തം ഡ്രെസ്സുകളെല്ലാം അലക്കിയിടുന്ന താഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന അയലിന്റെ അടിയിലൂടെ നൂണ്ട് ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോയി. വഴക്കൂട്ടത്തിന്റെ അടുത്തെത്തി. കുളിരുള്ള നല്ലയിരുട്ട് തിങ്ങി നിൽക്കുന്ന സ്ഥലം.ഇവിടേലും അമ്മയൊന്നു നിൽക്കുമെന്ന് കരുതിയപ്പോ നടത്തം മെല്ലെയാക്കി അമ്മായതാ വാഴയിലയെല്ലാം വകഞ്ഞു മാറ്റി മുന്നിലേക്ക്
പോവുന്നാ..
“അമ്മയെന്നെ ഉമ്മ ചോദിച്ചതിന് കൊല്ലാൻ കൊണ്ടുവാണോ…..” ഇനിയും പറമ്പിലൂടെ ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നതിന് ഒരു കാരണം വേണ്ടേ? കുഴിയെങ്ങാനും വെട്ടി വെച്ചിട്ടുണ്ടേലോ? കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഉമ്മ ചോദിച്ചതിനല്ലേ തോക്ക് എടുത്തെന്റെ നേരെ നീട്ടിയത്?
“എന്താ കൊല്ലണോ ഞാൻ…?ഹാ നിനക്ക് അത്ര കൊതിയുണ്ടേൽ…പരിഗണിക്കാം…” അമ്മയുടെ ചിരിയോടെയുള്ള പറച്ചിൽ. എനിക്കും ചിരിയായി .എന്നാ അതിനും കൂടുതൽ ഇത്രയായീട്ടും ഞാൻ തെറ്റിപ്പോവാൻ തുടങ്ങിയ മുതൽ ഇത് വരെ അമ്മെന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ പിടി വിട്ടിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന ചിന്ത എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കുഞ്ഞിച്ചിരി
അധികം കാണിച്ചു കാണും. ശ്രീദേവിക്കെന്നെ അത്രക്ക് ഇഷ്ടപെട്ടപോലെയുണ്ട്!
അങ്ങനെ വഴക്കൂട്ടം കഴിഞ്ഞപ്പോ മുന്നിൽ ഒരു കാഴ്ച നിറഞ്ഞു. പരന്നു കിടക്കുന്ന വലിയ നെൽപ്പാടത്തിന്റെ സുന്ദര രൂപം . പറമ്പിന്റെ അതിർത്തിയിൽ വന്നു നിൽക്കാണു ഞങ്ങൾ.
മുന്നിലൂടെ ഒരു തോടൊഴുകുന്നുണ്ട്. അതിലേക്കിറങ്ങാൻ മുന്നിൽ നാലഞ്ച് സ്റ്റെപ്പുകൾ.ഈ അടുത്തു കോൺക്രീറ്റ് ചെയ്തതാ.തോടിന്റെ അപ്പുറത് വല്ല്യ നെൽപ്പാടം. നേരെ നോക്കിയാൽ അപ്പുറത്തെ കരയിലെ വീട്ടിലെ ചെറിയ വെളിച്ചക്കുത്തുകൾ കാണാം.
പക്ഷെ രണ്ടു സൈഡിലേക്കും പരന്നു കിടക്കാ..നോക്കിയാൽ തീരൂല്ല!
ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പാടത്തായി ഒരു പോസ്റ്റുണ്ട്. വെള്ളം തിരിച്ചു വിടുമ്പോഴും തടഞ്ഞു വെക്കുമ്പോഴും കാണാൻ വേണ്ടി വെച്ചതാണ് . ആ വെളിച്ചത്തിൽ വളർന്ന പച്ച നെൽചെടികൾ, എവിടുന്നോ വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ മെല്ലെയാടിക്കളിക്കാ.
തണുക്കുന്നുണ്ടാവും! അതിനിടയിൽ നിന്ന് തവളയുടെയും ചീവീടിന്റെയും നല്ല കരച്ചിൽ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിന്റെ ചെറിയ ഒഴുക്കും. എല്ലാം കൂടെ ഞാനിതൊക്കെ ആദ്യമായി കാണുന്നപോലെ നോക്കിപ്പോയി. അത്രക്ക് ഭംഗി എല്ലാം കാണാൻ!
“ഓഹോ അപ്പോ…തോട്ടിലിട്ടു കൊല്ലാനുള്ള പരിവാടിയാ ല്ലേ….”
എന്നെപോലെ തന്നെ മുന്നിലെ കാഴ്ച കണ്ടു നിൽക്കുന്ന ശ്രീദേവിയെ നോക്കി ഞാൻ താമശക്ക് ചോദിച്ചു.
“മിണ്ടിപ്പോവരുത്…!…” അമ്മ ചുണ്ടിൽ വിരൽ വെച്ചു പറഞ്ഞു. .“കൊല്ലാ ചാവാ എന്നുള്ള ചിന്തയേ നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളൂ…”
“പിന്നെന്തിനാ ചേച്ചിയും ആരും കാണാതെ എന്നെ കൂട്ടികൊണ്ട് വന്നത്…ഉമ്മ തരാനാ…..?” ഞാൻ അവസരം വീണ്ടു മെടുത്തു. ഈ തണുപ്പിൽ ഈ ആരും കാണാത്ത കുഞ്ഞി ഇരുട്ടിൽ അമ്മയെ ഉമ്മവെക്കാൻ കിട്ടിയാലോ.
അമ്മ സമ്മതിച്ചാൽ കോളടിച്ചില്ലേ? അതോണ്ടങ്ങു പറഞ്ഞു പോവുന്നതാ.എന്നാ ഈ ചെക്കൻ വീണ്ടും അതിലേക്കാണല്ലോ പോവുന്നേയെന്നെ പോലെ അമ്മ മുഖം ചുളിക്കിക്കാട്ടി . ദുഷ്ട വീണ്ടും എതിർക്കാനുള്ള പുറപ്പാടാ.
“എന്നെകൊണ്ട് ഒച്ചയെടുപ്പിക്കരുത് നീ..നല്ല തല്ലു തരുട്ടോ ഞാൻ…”മുന്നിലെ രണ്ട് സ്റ്റെപ്പിറക്കി ആ പടിയിൽ എന്നെ മെല്ലെയിരുത്തിച്ചോണ്ട് അമ്മ ശാസന തുടങ്ങി. സ്വാഭാവികം!
എല്ലാ അമ്മമാരും പറയുന്നതല്ലേ!! എന്നെ തൊടാതെ എന്നാ ഞാനൊന്ന് കൈ നീട്ടിയാൽ അമ്മപെണ്ണിന്റെ മുഖവും മുടിയും,കയ്യും ,തോളും വേണേ അമ്മമുലകൾ വരെ ആ ബാക്കിലൂടെ കയ്യിട്ട് പിടിക്കാനെത്തുന്ന പോലെ അതേ പടിയിൽ അമ്മയിരുന്നു.
കൈ ആ മടിയിൽ വെച്ച് കുറുമ്പോടെ എന്നെ നോക്കി.
“നിന്നെയിവിടേക്ക് ഒറ്റക്ക് ഞാൻ കൊണ്ടൊന്നത്..എനിക്ക് നിന്നെ നല്ല വിശ്വാസമായോണ്ടാ..ബലമായി നീയെന്നെ കേറിപിടിക്കേ…ഉമ്മ തരേ ഒന്നുചെയ്യൂല്ലാന്നുള്ള ഉറപ്പിന്മേൽ അത് തെറ്റിക്കാനുമ്മ പുറപ്പാടാ നിന്റെ?
….“ വല്ല്യ ദേഷ്യമുള്ള ചോദ്യമൊന്നുമല്ല! അമ്മയുടെ കുഞ്ഞിക്കുറുമ്പനായ എന്നെ അടക്കി നിർത്തി ആ കയ്യിലാക്കാനുള്ള തന്ത്രാ!