“നല്ല മോനല്ലേ….ഇപ്പോ ഒന്നും വേണ്ടാ…”എനിക്കത് സമ്മതിക്കാൻ പറ്റിയില്ല! എല്ലാരും അപ്പുറത്തെ റൂമിലല്ലെ..ഇങ്ങനെ എന്റെ സ്വപ്ന ദേവത കൊഴുത്ത ശരീരവുമായി മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോ! ഒന്ന് തൊട്ട് നോക്കാൻ പറ്റൂല്ലെന്ന് വെച്ചാ!
“പറ്റൂല്ല!!! ആരും ഇല്ലല്ലോ ഇപ്പോ?? എല്ലാരും അപ്പുറത്തല്ലേ..ഇങ്ങട്ടാരും വരൂല്ല നസീമത്താ..പ്ലീസ് ഞാനമ്മിഞ്ഞ ഒന്ന് പിടിക്കട്ടെ….”
“അന്റെ ചേച്ചി എത്ര വട്ടം ഇപ്പൊ വന്നു നോക്കീന്നറിയോ?…..” സ്വകാര്യമായി താത്ത സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു. ഞാൻ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി! “മോനൂസ് ഉറങ്ങാ…എണീറ്റോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു അഞ്ചാറ് വട്ടം വന്നു നോക്കിപോയി…ഇനിയും വരും…അതോണ്ട് ആദി മോൻ അടങ്ങി നിന്നോ…അന്റെ അനുഷേച്ചിക്ക് അന്നെ കഴിഞ്ഞേ വേറെ ആളുള്ളൂ..അപ്പോ ഇങ്ങനെ
കണ്ടാ ആ മനസ്സ് വേദനിക്കൂല്ലേ….?..“ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല! അനുഷേച്ചിക്ക് എന്നെ എന്തോരും ശ്രെദ്ധയാന്നും മനസ്സിൽ തോന്നി. എത്രയായ്യീട്ടും മുന്നിൽ കിട്ടിയ താത്തകൊഴുപ്പ് അനുഭവിക്കാൻ പറ്റാത്ത വിഷമായി എനിക്ക്.
“ഇനിയെന്നാ നമുക്ക്…..പറ്റാ…” എന്റെ വിഷമം കേട്ട നസീമത്തക്കും ആകെ ഒരു
സങ്കടം പൊട്ടി. ആ ചുണ്ടുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി! എനിക്കാ മുലകൾ പിടിക്കാനും സുഖിക്കാനും തരാൻ കഴിയാത്തോണ്ടാവും!
എന്റെ കൈ താത്ത രണ്ടു കൈകൊണ്ടും മെല്ലെ തഴുകി തന്നു.
“നാളെ ആദി എന്റെ കൂടെ പോരുന്നോ..?…” നല്ല കൊതിയുള്ള ചോദ്യം! ഇന്നലെ ഹിബ ചായ കുടിക്കാൻ പോരുന്നോ ചോദിച്ചപോലെയുണ്ട്!
“എങ്ങട്ടാ……” ഞാൻ കൊതി മുഴുവനെടുത്തു ചോദിച്ചു.
“എന്റെ പെങ്ങളെ അറിയോ അനക്ക്…ഓളെ മോളെ കല്യാണാ…നാളെയല്ല മറ്റന്നാളാ…പക്ഷെ ഞാൻ നാളെ പോയി വരും!…” എന്തോ വിഷമം ഉള്ളിൽ വെച്ചുള്ള പറച്ചിലാ.
അല്ലേലും സ്വന്തം അനിയത്തിയുടെ മോളെ കല്യാണത്തിന് തലേന്ന് പോയി ആരേലും വരോ?
“ഹ്മ്മ് ഹ്മ്മ് കല്യാണമായിട്ട് നസീമത്ത അവിടെ വേണ്ടേ!…അതെന്താ നാളെ തന്നെ തിരിച്ചു പോരണേ?…” ഉമ്മച്ചി പെണ്ണ് അത് കേട്ട് ചിരിച്ചതേയുള്ളു! വിഷമച്ചിരി. വല്ല്യ ന്തോ വേഷമാ അതിന്റെ മനസ്സിൽ.
“ഞാനും ഓളും അത്ര നല്ലതിലല്ല.! ഓലൊക്കെ നല്ല നിലയിലാ..കുറേ പൈസയൊക്കെ ണ്ട്..എന്നെ കണ്ടാ ഒരു കുറച്ചിലു പോലെയാ..അതോണ്ട് ഞാനിപ്പോ ഓലെ പരിവാടിക്ക് ഒന്നും പോവൂല്ല!
പക്ഷെ ഞാൻ നോക്കി വളർത്തിയ മോളല്ലേ..കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോ ന്റെ കയ്യിൽ തന്നെയായിരുന്നു. അതോണ്ടാ നാളെ പോണേ…ഹിബ അവിടെ നിക്കും കല്യാണം കഴിഞ്ഞേ പോരു…അവളെ കൂട്ടുകാരിയല്ലേ?
പാവം ഓളോട് അവരൊന്നും മോന്ത കറുപ്പിക്കാഞ്ഞാ മതിയായിരുന്നു!…..“ വിഷമത്തിന്റെ കൈപ്പുനീര് ഇറക്കുന്ന പോലെയാ നസീമത്ത പറഞ്ഞത്. കരയാതെ നിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാ ഇടക്ക് ഇടക്ക് ചിരിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നി.
എന്റെ പിടിച്ചു വെച്ച കയ്യിൽ അറിയുന്നുണ്ടായിന്നു ആ മനസ്സിലെ പിരിമുറുക്കം! എനിക്കാകെ സങ്കടയായി. ന്റെ നസീമത്തയെ പൈസ കുറവാന്നുള്ള പേരിൽ മാറ്റി നിർത്തേ?
അതും സ്വന്തം അനിയത്തി!
എത്ര അനുഭവിക്കുണ്ട് ഈ പാവം! കെട്ട്യോനു വേണ്ട! കുടുംബത്തിനും വേണ്ട! എല്ലാർക്കും എന്റെ നസീമത്ത ഒരു പാവായാന്ന വിചാരം! എനിക്ക് അവരെയൊക്കെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യം തോന്നി.
“ഇനിക്ക് അന്നെ കൊണ്ടോവണന്ന്ണ്ട്…പക്ഷെ ന്റെ മോന് വന്നാ ഒരൊക്കെ മുഖം കനപ്പിച്ചു ന്നോട് കാണിക്കുന്ന പോലെ എന്നോട് കാണിച്ചാ നിക്കി സഹിക്കൂല്ല!!..അതോണ്ടാട്ടോ….പിന്നേ നോക്ക്..ന്റെ ഒരു മോതിരം ണ്ടായിനു…..”
നസീമത്ത അതും പറഞ്ഞു മേശ തുറന്നു ഒരു ഡപ്പ എടുത്തു. വിഷമം പറഞ്ഞു എന്റെ മോന്ത സങ്കടക്കടലാക്കി എന്ന് തോന്നിയപ്പോ വിഷയം മാറ്റാവും!
സ്വർണക്കടയിൽ നിന്ന് കൊടുക്കുന്ന പോലത്തെ ചുവന്ന ഡപ്പ തുറന്നു നസീമത്ത എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നത്. സ്വരണത്തിന്റെ ഒരു മോതിരാ!
“ഞാനത് കൊടുത്തു ദാ…ഈ മോതിരാക്കി…രസണ്ടോ? നാളെ ഓൾക്കെന്തേലും കൊടുക്കണ്ടേ!……” പാവം തോന്നി. സ്വന്തം മോതിരം മാറ്റി കൊടുക്കേണ്ട അവസ്ഥയാണല്ലോ! പെണ്ണിന്. എന്നാലും ഞാൻ ചിരിയോടെ ആ മോതിരം വാങ്ങി നോക്കി.