“ഇത് ഓക്കേ ആണെന്നു തോന്നുന്നു. ഇന്നിവിടെയാക്കാം.” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ അകത്തേക്കു കയറി.
“അതെ. നാളെ വേറെ സ്ഥലം ട്രൈ ചെയാം.”
“നാളെയോ? പോടാ”.
“പിന്നെ? ടീച്ചർ തന്നെയല്ലേ ഇപ്പൊ പറഞ്ഞത്. ഞാൻ ഒരു നല്ല ആതിഥേയനാണെങ്കിൽ എന്റെ കൂടെ നിന്നൂടെ? പിന്നെ നാളെ വേറെ സ്ഥലമാക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു.”
ടീച്ചർ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അപ്പോഴേക്കും വെയ്റ്റർ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങളെ ഒരു മേശയിലേക്കു ക്ഷണിച്ച അദ്ദേഹം ഉടനെ മെനുവുമായി വന്നു. ടീച്ചർ മെനു വാങ്ങി. രണ്ടു ഗ്ലാസ്സുകളിൽ വെള്ളമൊഴിച്ചു വെയ്റ്റർ തിരിച്ചുപോയി. മെനു വായിക്കുന്ന ടീച്ചറെയും നോക്കി ഞാനെങ്ങനെയിരുന്നു.. ആ സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാനായി ടീച്ചർ ചോദിച്ചു: “നീയെന്താ കഴിക്കുന്നത്? എനിക്ക് മീൽസ് മതി.”
“എന്നാ രണ്ടു മീൽസ് പറയട്ടെ? രണ്ടു ഫിഷ് ഫ്രൈ കൂടി പറയാം.”
“ഓക്കേ.”
ഞാൻ വെയ്റ്ററെ വിളിച്ചു ഓർഡർ കൊടുത്തു. ഓർഡർ കൊടുക്കുമ്പോൾ ഉള്ള സാധനങ്ങളെ കുറിച്ചും അവയുടെ പ്രത്യേകതകളും അളവുകളും ടീച്ചർ ചോദിച്ചു മനസിലാക്കുന്നത് ഞാൻ കൗതുകപൂർവ്വം നോക്കിയിരുന്നു. വെയിറ്റർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ടീച്ചർ പറഞ്ഞു:
“എന്താ ഓർഡർ കൊടുക്കുമ്പോൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നത്? അയാൾ എന്ത് വിചാരിക്കും?”
“എന്തെങ്കിലും വിചാരിക്കട്ടെ. നമുക്കെന്താ?”
“എന്നാലും”
“ചുമ്മാ.” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ടീച്ചർ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ചുറ്റുമുള്ള ടേബിളുകളിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവരെ ടീച്ചർ ഓരോരുത്തരായി നോക്കുന്നപോലെ എനിക്കുതോന്നി.
എന്നാൽ ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. അൽപനേരം ഞങ്ങളെ മൂടിയ മൗനത്തെ ബേധിക്കാനായി ഞാൻ വെറുതെ ഒരു ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.
“നാളെ പോയാ പോരെ?” ഞാൻ ടീച്ചറുടെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോക്കി യാചിക്കുന്നപോലെയാണ് ചോദിച്ചത്..
“ആലോചിക്കാം.”
“ശരിക്കും?” എന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം മറച്ചുവെക്കാനെനിക്കായില്ല.
“വേണ്ടേ?”
“അയ്യോ… ഞാനെന്താ ഈ കേൾക്കുന്നത്… എത്ര നാൾ നിന്നാലും എനിക്കിഷ്ടാ… ഒരു ദിവസമെങ്കിലും… താങ്ക്യൂ… താങ്ക്സ് എ ലോട്ട്.”
ഒന്ന് നിർത്തിയ ശേഷം ഞാൻ ചോദിച്ചു: “ഫ്രണ്ടിനോട് പറയണ്ടേ?”
“ഞാൻ പറഞ്ഞാ വന്നത്.”
” ശരിക്കും?? എന്നാ ആദ്യം തന്നെ പറഞ്ഞൂടായിരുന്നോ?”
“നിനക്ക് ഓക്കേ ആകുമൊന്നു നോക്കീട്ടു പറയാന്ന് കരുതി.”
“എന്താ ടീച്ചറേ ഇങ്ങനെ പറയുന്നേ…. ഓക്കേ. എന്നാലും നിക്കുവല്ലോ… അതുമതി. ഇന്നിനിയെനിക്ക് ഭക്ഷണമൊന്നും വേണ്ട. ടീച്ചറേയിങ്ങനെ കണ്ടിരിക്കാലോ… ഇതൊക്കെ സത്യാണോ?”
ടീച്ചർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കുറച്ചുനേരം എനിക്കൊന്നും പറയാൻ കിട്ടിയില്ല.
“ചേച്ചി ഇന്നു വരുമോ?”
“ഇല്ലെന്നു പറയാനാ ഇറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് അവൾ വിളിച്ചത്.”
“ഓഹോ, എന്തു പറ്റി?”
“എന്തോ പേർസണൽ എമെർജൻസി എന്നു പറഞ്ഞു.”
“ടീച്ചർ ബാഗുമായി വന്നപ്പോഴേ എനിക്ക് തോന്നി.” ഞാനിതു പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഭക്ഷണമെത്തി. വൈറ്ററോട് ടീച്ചർ താങ്ക്സ് പറഞ്ഞു. എനിക്കില്ലാത്ത ഒരു ശീലം. ടീച്ചർ ഇങ്ങനെയാണ്. ഈ സൗമ്യമായ പെരുമാറ്റമാണ് ടീച്ചറുടെ ഭംഗികളിലൊന്ന്.
വെയ്റ്റർ പോയ ശേഷം ടീച്ചർ പറഞ്ഞു: “ബാഗ് നാട്ടിൽ പോകാനുള്ളതാണ്.”
“ഉം ഓക്കേ ഓക്കേ” ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ടീച്ചർ ചിരിച്ചു… ഭക്ഷണപാത്രങ്ങൾ അറേഞ്ച് ചെയ്തുകൊണ്ട്.
“കുറച്ചൊക്കെ എന്നെ പറ്റിക്കാം. ഒരു പരിധിക്കപ്പുറം പറ്റില്ല.”
“ഉം, സമ്മതിച്ചു.”
“അപ്പോ ലക്ഷ്മി ചേച്ചി വരുമെന്ന് പറഞ്ഞതെല്ലാം കള്ളമായിരുന്നല്ലേ?”
“ചുമ്മാ.”
“അപ്പോ ചേച്ചിയോടു ഇവിടെ തങ്ങുമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടാണോ പോന്നത്?”
“ഒരു സൂചന കൊടുത്തിരുന്നു. അപ്പോൾ ഇവിടത്തെ അവസ്ഥ അറിയില്ലല്ലോ.”
“ചേച്ചി എന്താ വിചാരിക്കുക? ഇവിടെ ഞാൻ ഒറ്റക്കാണെന്നറിയില്ലേ?”
“അതൊക്കെ ഞാൻ ഡീൽ ചെയ്തോളാം. നീ ആലോചിച്ചു കുഴങ്ങേണ്ട.”
“ഓക്കേ. ഞാൻ ചോദിച്ചു എന്നേയുള്ളൂ. നൂറു നൂറു സമ്മതം.”
രണ്ടുപേരും കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ടീച്ചർ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് കാണാൻ തന്നെ ഒരഴകാണ്. ഭക്ഷണം കുഴക്കുന്നതും, എടുക്കുന്നതും വായിലേക്കിടുന്നതും എല്ലാം മുമ്പും ഞാൻ നോക്കിനിന്നിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും അതെ… എത്ര കണ്ടാലും മതിവരില്ല. എല്ലാത്തിനും ഒരു പ്രത്യേക പ്രൗഢിപോലെയാണ്. ആരും നോക്കിനിന്നുപോകും.