ടീച്ചറുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കാൻ തന്നെ മടി. അതിയായ നാണം തോന്നുന്നു. രണ്ടുപേരും സംസാരിക്കാതെ കുറച്ചുനേരം അവിടെയിരുന്നു. എങ്ങിനെ സോറി പറയും എന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആദ്യ സമാഗമം പൂർണമാകുന്നു.
ടീച്ചർ എഴുന്നേറ്റ് ഹാളിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അൽപനേരം ജനവാതിലിൽ പോയി പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു. ശേഷം വീണ്ടും ഷെൽഫുകൾക്കടുത്തേക്കു വന്നു.
“ആറുമണിയായി. വിളക്കുകത്തിക്കണ്ടേ?” മുമ്പ് ആരോ വച്ചിട്ടുപോയ വിളക്കുചൂണ്ടി ടീച്ചർ ചോദിച്ചു.
“എനിക്കാ ശീലമൊന്നുമില്ല. കത്തിക്കാലോ.”
“ടിഷ്യു പേപ്പറില്ലേ?”
ഞാൻ ടിഷ്യു പേപ്പറെടുത്തുകൊടുത്തു. ടീച്ചർ വിളക്കൊക്കെ എടുത്തുവച്ചു, തുടച്ചുവൃത്തിയാക്കി.
“ഉപയോഗിക്കാതിരുന്നാൽ എല്ലാം ഇങ്ങനെ തുരുമ്പെടുക്കും.” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. ടീച്ചർ എണ്ണയിട്ടു വിലക്കൊക്കെ നല്ല വെളുപ്പിച്ചെടുത്തു. ഇപ്പോ വിളക്കു നിന്നു തിളങ്ങുന്നു.
“ഇങ്ങനെ എണ്ണയിട്ടു മിനുക്കിയെടുക്കണം.” ടീച്ചർ വിളക്കുതുടച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഉം ഉം” എന്നുപറഞ്ഞു ഞാൻ കുലുങ്ങിചിരിച്ചു.
“എന്താ ചിരിക്കുന്നത്?” എന്നും ചോദിച്ചു ടീച്ചർ കണ്ണിറുക്കി.
“ഒന്നുല്ലേയ്, മിനുക്കിയെടുക്കാൻ ടീച്ചർക്കറിയാലോ.” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“എന്നുകരുതി അങ്ങിനെ ചുമ്മാ ചെയ്തുതരാനൊന്നും പറ്റില്ല.”
“വേണ്ട, ചുമ്മാ വേണ്ട. ടീച്ചർക്കിഷ്ടമുണ്ടായിട്ടല്ലേ?”
“പോടാ, പോടാ, വിളക്കുവെക്കാൻ നേരത്തു വിലപേശണ്ട നീ…”
“ഉം” എന്നുപറഞ്ഞു ഞാൻ ടീച്ചർക്ക് തിരിയും എണ്ണയും ലൈറ്ററും നീട്ടി.
“കത്തിക്കാൻ നിനക്കറിയില്ലേ?”
“കളിയാക്കണ്ട ടീച്ചറേ.”
“കളിയാക്കിയാൽ നീയെന്തുചെയ്യും?”
“വിളക്കുകത്തിക്കൽ കഴിയട്ടെ, കാണിച്ചു തരാം.”
“ഞാനിപ്പോ കണ്ടതല്ലേയുള്ളൂ, പോടാ പോടാ”
“ഞാനില്ലേ” എന്നുപറഞ്ഞു ഞാൻ മിണ്ടാതെയിരുന്നു. ടീച്ചർ വിളക്കുമായി എഴുന്നേറ്റു. എന്റെ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി ശേഷം വിളക്ക് ടേബിളിൽ വച്ചു. എന്നോട് കൂടെ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞ ശേഷം ടീച്ചർ വിളക്കുകത്തിച്ചു. അൽപനേരം കൈകൂപ്പി പ്രാർത്ഥിച്ച ടീച്ചർ അതിനു ശേഷം വിളക്കെടുത്തു എല്ലാ റൂമിലും കൊണ്ടുപോയി. തിരിച്ചുവന്നു ടേബിളിൽ തന്നെ വച്ചു. ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു എല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
“ഇതൊക്കെ ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സിനൊരു സമാധാനമാ.”
“ടീച്ചർ ചെയ്യുന്നതുംകൊണ്ടിരിക്കാൻ നല്ലൊരു ഐശ്വര്യം. ആദ്യമായിട്ടാ ഇവിടെയൊരാൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. ”
ടീച്ചർ മെല്ലെ എന്റെ അടുത്തേക്കുവന്നു. “ഞാൻ കുളിച്ചിട്ടുവരാം. ഓക്കേ?”
“വിളക്കുവച്ചിട്ടാണോ കുളി?”
“എന്നുകരുതി പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല.”
“എന്നാലും, ഇനി എന്തായാലും സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനി രാത്രി കുളിച്ചാപോരെ?”
“ഒന്ന് പോ മോനേ”
“പ്ലീസ്. ഇപ്പോ വേണ്ട,രാത്രി കുളിക്കാ.” ഞാൻ ടീച്ചറുടെ കൈ പിടിച്ചുവച്ചു.
“രാവിലെ കുളിച്ചതാ. ചെറിയ ക്ഷീണവും. ഒരുന്മേഷം കിട്ടട്ടെ.”
“ക്ഷീണമുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കു വല്ലതും കുടിക്കാ. ഉന്മേഷം ആവട്ടെ. ”
“എനിക്കെന്തു ക്ഷീണം? എന്നാൽ വാ, നിന്റെ ക്ഷീണമൊന്നു മാറ്റാം.” ടീച്ചർ എന്റെ കൈപിടിച്ച് അടുക്കളയിലേക്കു നീങ്ങി. ഞാൻ പിന്നിലും.
“ജ്യുസാക്കാം. അല്ലേ?”
“ഉം” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ റഫ്രിജെറേറ്ററിൽ കട്ട് ചെയ്തുവച്ച പൈനാപ്പിളെടുത്തു മേശപ്പുറത്തുവച്ചു. ടീച്ചർ റാക്കിൽ നിന്ന് മിക്സറെടുത്തു. കുളിക്കേണ്ട എന്നതിനു ടീച്ചർ സമ്മതിച്ചപോലെ തോന്നുന്നു. ടീച്ചറുടെ വിയർപ്പിന്റെ വാസനയെ തോൽപിക്കാൻ ഒന്നിനുമാവില്ല.
എന്നിൽ വീണ്ടും കാമരസങ്ങൾ നിറയാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ പിന്നിൽനിന്നും ചെന്ന് ടീച്ചർ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ടീച്ചറുടെ കഴുത്തിൽ മുടി അല്പം മാറ്റി അവിടെ മുഖം വച്ചമർത്തി ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്കുവലിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: “രാത്രിയോ നാളെയോ കുളിക്കാം. ഒരുപാടു നന്ദി.”
ടീച്ചർ മെല്ലെ തല തിരിച്ചു കവിളൊന്നു സൈഡിലേക്ക് തിരിച്ചുതന്നു. ഞാൻ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. ടീച്ചർ വീണ്ടും ജ്യൂസ് ഉണ്ടാക്കുന്നതിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. ഞാൻ പിന്നിൽ നിന്ന് ടീച്ചറുടെ വാസന പിടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. “കുളിച്ചാൽ ഈ വാസനയൊക്കെ പോകും.” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ മുമ്പുതന്നെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ?”