“വീടുമുഴുവൻ ടീച്ചറുടേതാണ്.”
താങ്ക്യൂ എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ടീച്ചർ സോഫയിൽ ചരിഞ്ഞുകിടന്നു. ഞാൻ റൂമിൽപോയി ഡ്രസ്സ് മാറ്റി ഒരു ബർമുഡയും ടി ഷിർട്ടുമിട്ട് ഓപ്പോസിറ്റ് സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു. ടീച്ചർ മന്ദം മന്ദം ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതിവീഴുകയാണ്. അല്പം നിരാശ തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ മിണ്ടാതെ സോഫയിൽ ചാരിക്കിടന്നു. അല്പനേരത്തിനു ശേഷം ടീച്ചർ ഉറങ്ങിയെന്നു എനിക്കുമനസ്സിലായി. ടീച്ചറുടെ ശ്വാസമയക്കലും മുഖവും കനകളും കിടപ്പും കണ്ടാൽ ഉറങ്ങിയെന്നുറപ്പിക്കാം.
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു ടീച്ചറുടെ സോഫാക്കരികിലെത്തി നിലത്തിരുന്നു. ടീച്ചർ ഉറങ്ങുന്നതും നോക്കിയിരുന്നു. മേനിയാകെ മറയുന്ന ചുരിദാറാണ് വേഷമെന്നതിനാൽ ഞാൻ ടീച്ചറുടെ മുഖവും കൈകളും മുടിയഴകും നോക്കി ഒരുപാട് നേരമിരുന്നു. ആ കൺകളും ചുണ്ടുകളും മൂക്കും കവിളുകളുമെല്ലാം ഞാൻ ഒരുപാടുനേരം നോക്കിയിരുന്നു. എന്തൊരു നയനാന്ദകരമായ കാഴ്ച. എത്രനേരം വേണമെങ്കിലും ഇങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കാം. അല്പനേരത്തിനുശേഷം ഞാൻ എഴുന്നേറ്റുപോയി ഒന്ന് കുളിച്ചു ഫ്രഷ് ആയി. ബെഡ്റൂമിൽ എസി ഓൺ ആക്കി വച്ചു. ടീച്ചർ പെട്ടെന്നുണർന്നാൽ എസിയിൽ പോയി കിടക്കാം എന്നുപറയാമെന്നുകരുതി. എന്നാൽ ടീച്ചർ ഉണരുന്ന മട്ടില്ല. കുറച്ചു നേരത്തിനു ശേഷം സോഫയുടെ പിൻഭാഗത്തേക്കു തിരിഞ്ഞു ചരിഞ്ഞുകിടന്നു ടീച്ചർ ഉറക്കം തുടർന്നു.
ഞാൻ പോയി എതിർവശത്തുള്ള സോഫയിൽ ചാരിക്കിടന്നു. പറ്റുമെങ്കിൽ അൽപനേരം ഉറങ്ങാമെന്നുകരുതി. എത്ര കിടന്നിട്ടും കണ്ണടച്ചിട്ടും ഏതു പോസിൽ കിടന്നിട്ടും എനിക്കുറക്കുവന്നില്ല. അങ്ങിനെ ഞാൻ ടീച്ചർ കിടക്കുന്നതുംനോക്കി സമയം കഴിച്ചുകൂട്ടി. ഇടക്ക് അടുക്കളയിൽ പോയി വെള്ളം കുടിക്കും. ഇടയ്ക്കു വാഷ്റൂമിൽ പോകും. അങ്ങിനെ സമയം ഒരു രണ്ടുമണിക്കൂറോളം കടന്നുപോയി.
ആദ്യത്തെ പകൽ
നേരം ഒരഞ്ചുമണിയായിക്കാണും. ടീച്ചർ ഉറക്കമുണർന്നു. പെട്ടെന്ന് സോഫയിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
“എന്തുറക്കാ ടീച്ചറേ.”
ടീച്ചർ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല.
“മുഖമൊക്കെ കഴുകി ഒന്ന് ഫ്രഷായി വരൂ.” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ടീച്ചർക്ക് ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ സ്ഥലം മാറിയത് പെട്ടെന്ന് ഓര്മവന്നില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. ടീച്ചർ എഴുന്നേറ്റു മെല്ലെ ബെഡ്റൂമിലേക്കുപോയി. വാതിൽ ലോക്കുചെയ്തു. ആടിയാടിയുള്ള ടീച്ചറുടെ നടത്തം കാണാൻ ഒരഴക്കുതന്നെ. ടീച്ചർ വരുന്നതും കാത്തു അക്ഷമനായി ഞാൻ സോഫയിൽ തന്നെയിരുന്നു. ഒരു പത്തുമിനിട്ടോളമായപ്പോൾ ടീച്ചർ തിരിച്ചുവന്നു.
ടീച്ചറെ കണ്ട എന്റെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചുരിദാർ മാറ്റി നേരത്തേയുടുത്ത സാരിയും ബ്ലൗസുമിട്ടാണ് ടീച്ചർ വന്നത്. നേരത്തെ സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ട് വയറും മാറിടവും മറച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്തവണ അവിടെയെല്ലാം തുറന്നാണിരിക്കുന്നത്. സാരിത്തലപ്പ് പിന്നോട്ടു തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു.
എന്റെ അമ്പരപ്പ് എന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് ടീച്ചർക്ക് വായിച്ചെടുക്കാനായിട്ടുണ്ടാകും. തീർച്ച. കാരണം എനിക്കതു മറച്ചുവെക്കാനുള്ള സമയം കിട്ടിയിട്ടില്ല. ഇനി മറച്ചുവെക്കാൻ പറ്റുകയുമില്ല.
ടീച്ചർ സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു. ഇത്തവണ എന്റെ അടുത്താണ് ടീച്ചറിരുന്നത്. ഞാൻ ഇതിനോടകം തന്നെ ടീച്ചറുടെ മാറിടത്തേക്കും വയറിലേക്കും പലതവണ നോട്ടമെറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല അങ്ങിനെ ചെയ്തത്. അങ്ങിനെ ചെയ്യാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒരു ചെറിയ കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ട് ടീച്ചർ ചോദിച്ചു: “നീയുറങ്ങീലേ?”
“എനിക്കുറക്കുവന്നില്ല. ഞാനിവിടെ കിടക്കുവായിരുന്നു.”
“പകൽ ഉറങ്ങുന്ന ശീലമില്ലല്ലേ?”
“പകൽ അങ്ങിനെ ഇവിടെ ചിലവഴിക്കാറില്ല. പകൽ ഉറക്കം കുറവാ. പകലുറങ്ങിയാൽ എനിക്ക് രാത്രി വൈകിയേ ഉറക്കം വരൂ.”
“എനിക്കും അങ്ങിനെതന്നെ.”
“അപ്പോ ഇന്നുരാത്രി നമുക്ക് കുറേ സംസാരിച്ചിരിക്കാം. അല്ലെ?”
“ഉം. സംസാരിക്കാൻ രാത്രിയാവണ്ടല്ലോ… ഇപ്പോത്തന്നെ തുടങ്ങാലോ.”
“ശരിയാ.”
ടീച്ചർ വീണ്ടും കോട്ടുവായിടാൻ തുടങ്ങുന്നതുകണ്ടു ഞാൻ ചോദിച്ചു: “ഒരു ചായയായാലോ? അതോ കോഫിയോ?”