“ഉറങ്ങട്ടെ. ടീച്ചർ വാ.” ഞാൻ ടീച്ചറെ കൈകൾ പിടിച്ചു സോഫയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ടീച്ചർ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു എന്റെ ചാരെ വന്നിരുന്നു. ഞാൻ അഴിച്ചിട്ട എന്റെ ടീഷർട്ടെടുത്തു എന്റെ അരയിൽ വച്ചു. എന്റെ കുട്ടൻ ഇപ്പോൾ അതിനടിയിലായി.
എന്റെ ഇടതുവശത്തിരുന്ന ടീച്ചറുടെ നനുനനുത്ത കൈപടലം ഞാൻ എന്റെ കൈകളിൽ വച്ചു. മൃദുലമായ ആ വിരലുകൾ ഞാൻ തലോടിക്കൊടുത്തു. കൈനഖങ്ങളിലെ പോളിഷ് വളരെ മിനുസമുള്ളതാണെന്നു തോന്നി. നഖങ്ങളെല്ലാം വെട്ടിയൊതുക്കിയിരിക്കുന്നു. കുറേനേരം ഞങ്ങൾ അങ്ങിനെ മുട്ടിമുട്ടിയിരുന്നു.
“എല്ലാവര്ക്കും ജീവിതത്തിൽ എത്രയെത്ര ആഗ്രഹങ്ങളാ അല്ലെ കുട്ടാ?”
“ശെരിയാ ടീച്ചറേ, ടീച്ചർക്കില്ലേ ആഗ്രഹങ്ങൾ?”
“അതേ ഡാ. ആർക്കായാലും ആഗ്രഹങ്ങളുടെ വളരേ കുറച്ചു ഭാഗമല്ലേ പൂർത്തിയാകുകയുള്ളൂ?”
“അതെ, മിക്കവർക്കും എങ്ങിനെയായിരിക്കും. എന്നാലും മറ്റുപലരെയും നോക്കുമ്പോൾ നമ്മളൊക്കെ എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാർ. അല്ലെ ടീച്ചറേ?”
“ഒരുകണക്കിന് നോക്കിയാൽ ശെരിയായ കുട്ടാ.”
“എന്നാ നമ്മൾ അങ്ങിനെയൊരു യാത്രയൊക്കെ പോകുക?”
“ആർക്കറിയാ കുട്ടാ…” ടീച്ചറുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നിരാശ കലർന്നപോലെ. ടീച്ചർ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. ഒന്നും പറയാതെ ടീച്ചർ കുറേനേരം എന്റെ മേൽ ചാരിയിരുന്നു. ഞാൻ ടീച്ചറുടെ പുറവും കൈയും തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കുറേനേരം ഞങ്ങൾ അങ്ങിനെ എന്തൊക്കെയോ കൊച്ചുവാർത്തമാനങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ ഞങ്ങൾ ഉമ്മകൾ കൈമാറി. ഞാൻ ടീച്ചറുടെ തലയിലും നെറ്റിയിലും ഉമ്മവച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവിടെന്നുകിട്ടുന്ന ഗന്ധം എന്റെ മനം നിറച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ടീച്ചറുടെ പുറം ഞാൻ തലോടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
“എന്തിനാ ഈ ടീവി ഇപ്പോഴും ഓൺ ആക്കി വച്ചിരിക്കുന്നേ?” കുറേ നേരത്തിനുശേഷം ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഈ സൗണ്ടും വെളിച്ചവും ഒക്കെ ഒരു രസമല്ലെടാ?”
“ശെരിയാ. വെറും സൈലന്റ് ആയ റൂമിലിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഒരു വ്യത്യസ്തത. അല്ലെ?”
“അതെ, അതെ, അതിലുള്ളവർക്ക് നമ്മെ കാണാൻ പറ്റാത്തത് ഭാഗ്യം.”
“ആരുടെ ഭാഗ്യം?”
“നമ്മുടെ തന്നെ, നമുക്കല്ലേ ഇപ്പൊ ഭാഗ്യം കോരിച്ചറിഞ്ഞു കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്?” ഞാൻ ടീച്ചറുടെ കവിളിലൂടെ വിരലുകളോടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“ശെരിയാ. ടീച്ചർ എന്റെ കുട്ടനെ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.”
“അവർക്കു നമ്മെ കാണാമെങ്കിൽ നല്ല രാസമായിരിക്കുമല്ലേ?”
“അതെ, ആലോചിച്ചുനോക്കിയാൽ, അങ്ങിനെയാണെങ്കിൽ അവർക്ക് എന്തെല്ലാം കാഴ്ചകൾ കാണാം. അല്ലേ ?”
“ശെരിയാ…”
“എന്തായാലും നമ്മൾ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. അവർക്കാണെങ്കിൽ നമ്മെ കാണാനും പറ്റില്ല. നമുക്ക് ബെഡിലേക്കു പോയാലോ?”
“പോകാലോ. വാ.”
ടീച്ചർ എഴുന്നേറ്റു എന്റെ കൈപിടിച്ചു.
“ഒന്നു നിൽക്കൂ.” ഞാൻ എന്റെ ബെർമുഡ ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ടീച്ചർ നോക്കിനിൽക്കുന്നു. എന്റെ കുട്ടൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.
ടീഷർട്ട് കയ്യിലെടുത്തു ഞാൻ ടീച്ചറുടെ കൂടെ നടന്നു. നേരെ ചെന്ന ടീച്ചർ ബെഡിലേക്കു വീണു.
“ഞാനൊന്നു വാഷ്റൂമിൽ പോയി വരാ.” ഞാൻ വാഷ്റൂമിലേക്കുപോയി. എങ്ങിനെയെങ്കിലും ടീച്ചറെ പ്രാപിക്കണം. അതാണ് എന്റെ മനസുമുഴുവൻ. സോഫയിൽ ഇരുന്നപ്പോഴും ആസ്വദിച്ചപ്പോഴും ടീച്ചറോടു കുശലംപറഞ്ഞിരുന്നപ്പോഴുമൊന്നും എനിക്ക് ടീച്ചറെ അതിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ പറ്റിയില്ല. എങ്ങിനെയാണ് അതു ചോദിക്കുക എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. നേരിട്ടു ചോദിച്ചാൽ ടീച്ചർ എന്തു വിചാരിക്കും? നേരിട്ടു ചോദിച്ചാൽ ടീച്ചർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലോ? ഇനി ടീച്ചർ അതിനു റെഡിയായിട്ടില്ലെങ്കിലോ? വീണ്ടും രാവിലത്തെ പോലെ ഫെയിൽ ആയാലോ?
രാവിലെ ചെയ്തത് ഒട്ടും ശരിയായില്ല എന്ന കുറ്റബോധം ഇപ്പോഴെന്നെ അതിയായി അലട്ടുന്നു. രാവിലെ ധൃതി പിടിച്ചു അങ്ങിനെയെല്ലാം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ ടീച്ചർ തന്നെ മുൻകൈയെടുത്തു ചെയ്യാൻ നോക്കിയേനെ. ഓരോ ചിന്തകൾ എന്നെ അലട്ടി. ടീച്ചറിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരാൻ എന്റെ മനസ് വെമ്പി. എന്തായാലും ഈ രാത്രി എന്റെ രാത്രിയാണെന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ ആ തീരുമാനത്തിന് എന്താണിത്ര ഉറപ്പ്? ദൈവം സഹായിക്കട്ടെ. എന്നാൽ ടീച്ചറോട് എങ്ങിനെ അതു ചോദിക്കും എന്നെനിക്കറിയില്ല.