ടീച്ചർ ചിരിച്ചു. ഞാനും ചിരിച്ചു. എനിക്ക് സംസാരിക്കാനുള്ള സ്റ്റാർട്ടിങ് ട്രബിൾ ആണെന്ന് ടീച്ചർക്കും എനിക്കും മനസ്സിലായെന്നാണ് ആ ചിരിയുടെ സാരം.
“വെള്ളം കോൾഡ് ആയിരുന്നോ? ഇപ്പോൾ സമ്മർ ആയതിനാൽ വെള്ളം അല്പം ചൂടുണ്ടാവാറുണ്ട്.”
ടീച്ചർ വീണ്ടും ചായ സിപ് ചെയ്തു.
“ഓ … കുഴപ്പമില്ല. തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു… നല്ല ചായ. അടിപൊളിയായിട്ടുണ്ട്. “
“താങ്ക്യൂ”
“എങ്ങനെ പോകുന്നു കുട്ടാ ലൈഫ്?”
“ഡ്രൈ ആണ് ടീച്ചറേ ഒറ്റക്കുള്ള ഈ ലൈഫ്… ബോറിങ്ങാണ്.”
“ഒറ്റക്കല്ലല്ലോ ഇപ്പോൾ…”
“വന്നതിനു ഒരുപാട് നന്ദി. ഇന്നത്തേക്കെങ്കിലും മിണ്ടാനും പറയാനും ആളായല്ലോ… ”
“ഓഹോ. അപ്പൊ മിണ്ടാനും പറയാനും മാത്രം മതിയല്ലേ… അതുകഴിഞ്ഞാ പറഞ്ഞുവിടുകയും ചെയ്യും… നല്ല ഹോസ്റ്റ് തന്നെ…”
“അയ്യോ… അങ്ങിനെയല്ല ഉദേശിച്ചത്…. ടീച്ചർ എത്ര നാൾ നിൽക്കുന്നു… എനിക്ക് അത്രയും സന്തോഷം… പിന്നെ മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഇരുന്നാൽ മാത്രം പോരാ… എനിക്ക് ടീച്ചർ വന്നത് ആഘോഷിക്കണം. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഇവിടെ നിന്നാലും എനിക്കിഷ്ടാ…”
“അത്ര കാലമൊന്നും നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല… ഒരു വൺ വീക്ക് നിന്നോട്ടെ?” ടീച്ചർ ഒരു നാളെങ്കിലും ഇവിടെ നിന്നിരുന്നെങ്കിൽ… എന്റെ മനസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ മിന്നിമറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു: “എന്തിനാ ഇതിനൊക്കെ അനുവാദം ചോദിക്കുന്നേ?”
“അനുവാദം ചോദിച്ചില്ലെങ്കിൽ നീ ഇടക്കുവച്ചു എന്നെ പുറത്താക്കിയാലോ…”
“എന്താ ടീച്ചർ ഇങ്ങനെ പറയുന്നേ? പുറത്താക്കുകയോ… ഒരിക്കലുമില്ല… ടീച്ചർ നിന്നോളൂ. എനിക്കും ഒരു കൂട്ടായല്ലോ… ഒരു ദിവസമെങ്കിലും… ഓക്കേ?”
ഒരാഴ്ച എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വെടിപൊട്ടി. ടീച്ചർ പറഞ്ഞത് സത്യമോ തമാശയോ എന്നറിയണനായാണ് ഇതെല്ലാം ഞാൻ ചോദിച്ചത്. ശരിയായ ഉത്തരം തരാതെ ടീച്ചർ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നു.
“ചുമ്മാ.. തമാശിച്ചതാ കുട്ടാ… കാര്യമായെടുക്കല്ലേ… പിന്നെ… ഇന്ന് ലഞ്ചിനെന്താ പരിപാടി?” ടീച്ചർ ഒന്നും വിട്ടുപറയുന്നില്ല.
“ലഞ്ച് ടൈം ആകട്ടെ… സമയമുണ്ടല്ലോ… ഇതാ ഇത്ര ധൃതി?”
“എനിക്ക് ഒന്നിനും ഒട്ടും ധൃതിയില്ല… ലഞ്ച് ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ തുടങ്ങാം എന്ന് കരുതി… അത്ര തന്നെ.”
“അതൊന്നും .വേണ്ട.. നമുക്ക് ഓർഡർ ചെയ്യാം… അല്ലെങ്കിൽ പുറത്തുപോയി കഴിക്കാം. ”
“എന്നാൽ നമുക്ക് പുറത്തുപോയി കഴിക്കാം.”
“തീർച്ചയായും.” ചായക്കപ്പ് ടീച്ചർ ടേബിളിൽ വച്ചു.
“കുറച്ചുകൂടി ഒഴിക്കട്ടെ?”
“ഓക്കേ” ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി ചായ ഒഴിച്ചു.
“ഷുഗർ വേണ്ടല്ലോ?” അതിനു ടീച്ചർ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി വേണ്ട എന്ന ആംഗ്യം കാണിച്ചു… ടീച്ചർ വീണ്ടും ചായ സിപ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
“വീട്ടിലാകുമ്പോൾ ടീച്ചർ ഇങ്ങനെ ചായ സിപ് ചെയ്യുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ…”
“നീ ഉണ്ടാക്കിത്തന്നതല്ലേ… ആസ്വദിക്കാമെന്നു കരുതി… എനിക്കിഷ്ടാ ടീ”
“ടീച്ചറെ സെർവ് ചെയ്യാൻ സാധിക്കുന്നത് എന്റെ മഹാഭാഗ്യം. ”
സംസാരത്തിനിടക്ക് ടീച്ചർ ചായ കുടിച്ചു തീർത്തു. ഞാൻ കപ്പ് കഴുകാനായി ബേസിനിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. ടീച്ചർ ടേബിളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ജനാലക്കരികെ പോയിനിന്നു പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ തുടങ്ങി.
“അയ്യോ… അവിടെ നിൽക്കല്ലേ ടീച്ചറേ… പ്ലീസ്”
“എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
“ആളുകൾ കാണും.”
“അതിനെന്താ??”
“ടീച്ചർ ഡ്രസ്സ് ചെയ്ത രീതി ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ… പ്രശ്നം ആകും.” ടീച്ചറുടെ ഡ്രെസ്സിനെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ആദ്യമായി കിട്ടിയ അവസരം.
“ഇത് മോശം ഡ്രസ്സ് ആണോ?”
“അല്ല… ആളുകൾ എന്തെങ്കിലും വിചാരിക്കും.”
“അതെന്തിനാ??” ടീച്ചർ അറിയാത്ത പോലെ ചോദിച്ചു
“ടീച്ചറുടെ മാറിടമൊന്നും ഫുൾ കവർ ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ”
ടീച്ചർ ജനലിന്റെ അടുത്തുനിന്നും മാറി ചുമരിൽ ചാരിനിന്നു… മെല്ലെ കൈ മാറത്തുവച്ചുകൊണ്ടു അൽപം പരിഭ്രമത്തോടുകൂടി ചോദിച്ചു: “അപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ഉള്ളത് ആരും അറിയാൻ പാടില്ലെന്നാണോ?”
“അങ്ങിനെയല്ല… ടീച്ചറുടെ ബ്ലൗസിന്റെ നെക്ക് വലുതല്ലേ… പിന്നെ ടീച്ചറുടെ വയറും കാണുന്നില്ലേ.”
“അപ്പോ ഇവിടെ ആളുകൾ ഇങ്ങനെ കണ്ടാൽ പ്രശ്നമാണോ?”