“ശരിയാ. എന്തെങ്കിലും ഒന്നുവേണം. വാ. ഞാനുണ്ടാക്കാം.”
ഇതുംപറഞ്ഞു ടീച്ചർ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു സോഫയിൽ നിന്ന് ടീച്ചറുടെ കൂടെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് എന്റെ കൈ വിട്ട ശേഷം നേരെ അടുക്കളയിലേക്കുനടന്നു. ടീച്ചർ വന്നിട്ട് ആദ്യമായാണ് എന്റെ മേലൊന്നു തൊടുന്നത്. ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ നേരിയ തുടക്കമായി ഞാനാ സ്പർശനത്തെ എന്റെ മനസ്സിൽ ലാളിച്ചു. ടീച്ചറുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു വാത്സല്യം എനിക്ക് തോന്നി.
അടുക്കളയിലെത്തിയ ടീച്ചർ ചായക്കുള്ള പാത്രമെടുത്തു. ഞാൻ ചായപൊടിയും കോഫീ പൊടിയുമെടുത്തു മേശയിൽ വച്ചു.
“ചായ പോരേ?”
“എനിക്കെന്തായാലും ഓക്കേയാ.”
ടീച്ചർ ചായയുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ഷെൽഫിൽ ഇന്നലെ വാങ്ങിവെച്ച ചില സ്നാക്സ് എടുത്തു ടേബിളിൽ വച്ചു.
“കട്ടൻ മതിയോ? പാൽ ഉണ്ടോ?”
“പാലുണ്ട്. റ്റീച്ചർക്കേതാ ഇഷ്ടം?”
“കട്ടൻ പോരേ?”
“ധാരാളം.”
“ഓഹ്, എന്തൊക്കെയാ റെഡിയാക്കി വച്ചത്. കപ്പ് കേക്സ് എനിക്ക് നല്ലിഷ്ടാ.”
“എടുത്തോളൂ. ഞാൻ ഒന്നെടുത്തു ടീച്ചർക്ക് കൊടുത്തു.”
കേക്കും വായിൽ കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ടീച്ചർ രണ്ടു കപ്പുകളിലേക്കും ചായയൊഴിച്ചു. ചായയും സിപ് ചെയ്തുകൊണ്ട് അൽപനേരം ഞങ്ങൾ അവിടെത്തന്നെയിരുന്നു. ഇടക്കിടക്ക് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കണ്ണുകളിലേക്കുനോക്കി എന്തൊക്കെയോ ആശകളോ ആശയങ്ങളോ എല്ലാം കൈമാറി.
ഇതിനിടക്ക് ടീച്ചർ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു പോയി ജനാലയുടെ കാർട്ടനിട്ടു മറച്ചു. റൂമിൽ അല്പം ഇരുട്ടു മൂടി.
“ലൈറ്റിടണോ?” ടീച്ചർ ചോദിച്ചു.
“വേണംന്നില്ല.”
ടീച്ചർ വീണ്ടും എന്റെ അടുത്തുവന്നിരുന്നു. ഇത്തവണ സ്റ്റൂൾ നീക്കിയിട്ടു എന്റെ നേർക്കുതിരിഞ്ഞായിരുന്നത്. മാധകം തുളുമ്പുന്ന മാറിടങ്ങളുടെ ഒരു നല്ല പങ്കും എനിക്കുമുന്നിൽ തുറന്നുവച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ അറിയാതെയോ അറിഞ്ഞോ അങ്ങോട്ടുനോക്കി. ടീച്ചർ എനിക്കായതു തുറന്നുവച്ചപോലെ തോന്നി.
ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന കേക്ക് കടിച്ചുകൊണ്ടു ടീച്ചർ ചോദിച്ചു: “കുട്ടാ നമ്മൾ അവസാനമായി കണ്ടതോർമ്മയില്ലേ?”
“എങ്ങിനെ മറക്കാനാ ടീച്ചറേ? ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും മറക്കില്ല.”
“ഭാരം നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായാ ഞാനാ രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്.” ടീച്ചർ ഇതുപറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അന്നുരാത്രി എന്തൊക്കെയോ മിസ് ആകുന്നപോലെ തോന്നി.” ടീച്ചർ തുടർന്നു.
“അന്നെനിക്ക് എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ടീച്ചർ കുറെ നേരം എന്റെ കൂടെ വേണമെന്നുതോന്നി. ടീച്ചറുടെ സാമീപ്യം അന്നെനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസം തന്നു. അന്നൊരു മോശം ദിവസമായിരുന്നു. അതാ ഞാൻ കരയുന്ന പോലെ ആയത്. സോറി.”
“ഏയ്, അതൊന്നും സാരമില്ല. അതൊന്നും മോഷമുള്ള കാര്യമൊന്നുമല്ല. ഇനി കരഞ്ഞാൽ തന്നെയും പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല. എന്റെ അടുത്തല്ലേ?” ഇതും പറഞ്ഞു ടീച്ചറെ തന്റെ സ്റ്റൂൾ കുറച്ചുകൂടി എന്റെ അടുത്തേക്കുനീക്കി. ഇന്നേരം എന്റെയും ടീച്ചറുടെയും കാലുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തു. ഞാൻ എന്റെ മുഖം മെല്ലെ താഴ്ത്തി. ടീച്ചർ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ചായ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി ടേബിളിൽ വച്ച് എന്റെ താടി പിടിച്ചു മെല്ലെ ഉയർത്തി. ഞാൻ ടീച്ചറുടെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി. ശേഷം എന്റെ നോട്ടം വീണ്ടും ടീച്ചറുടെ മാറിടത്തിൽ പതിച്ചു. പിന്നെയും ഞാൻ ടീച്ചറുടെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി.
“ടീച്ചർ അന്നെന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചതിനു ഒരുപാടു നന്ദി. അന്നെനിക്കുറങ്ങാൻ പറ്റിയില്ല.” ഞാൻ വിറച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
“എനിക്കും കുട്ടാ… പറഞ്ഞില്ലേ… ഉറങ്ങിയപ്പോ ഒരു നാലുമണിയെങ്കിലുമായിക്കാണും.” ടീച്ചർ മെല്ലെ എന്റെ കവിളിലൂടെ വിരലുകളോടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഒരുപാടു ചെറുതാകുന്നപോലെ എനിക്കുതോന്നി.
“അന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞതൊന്നും കാര്യമായെടുക്കേണ്ട. ആ സമയത്തു അറിയാതെ ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. പിന്നെ ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഇനിക്കൊരുപാട് കളങ്കം തോന്നി. എനിക്കാരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാവും. എനിക്കറിയില്ല. ലിസിമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം അന്നു അത്ര നന്നായിരുന്നില്ല. ലിസിമ്മക്കിഷ്ടല്ല എന്നു തോന്നുന്നു ഞാൻ ടീച്ചറുടെ അടുത്തുവരുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതുമൊന്നും.” എനിക്കെന്തൊക്കെയാ ഞാൻ പറയുന്നതെന്നുതന്നെ ഞാനറിയുന്നില്ല. മനസിൽ ഉള്ള എന്തൊക്കെയോ അറിയാതെ പറയുന്നു.