ഇതെന്ത് മറിമായം?
ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഇവളുടെ വൈരാഗ്യമെല്ലാം തീർന്നോ?
അവൾ എന്റെയൊരു നേർത്ത റ്റീ ഷർട്ടും, ഇറക്കം കുറഞ്ഞ മിഡിയും ആണ് വേഷം. അതാകട്ടെ അവളുടെ തുടമുഴുവൻ പുറത്തുകാട്ടുന്നുണ്ട്.
വാതിൽക്കൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉരുണ്ട മനോഹരമായ തുടകൾക്കിടയിൽ, വെള്ളയിൽ പൂക്കളുള്ള ഷഡ്ഡി കാണാം.
വലിഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന ടീ-ഷർട്ടിന്റെ താഴെ അറ്റം അവളുടെ പൊക്കിളിനെ മറച്ചിട്ടില്ല.
പതുക്കെ ഉയർന്നുതാഴുന്ന മുലക്കുന്നുകൾ.
ഇന്നലത്തെ ഒർമ്മകൾ എന്നിൽ പറന്നെത്തി കുണ്ണയെ ഉണർത്തി.
ഏട്ടത്തിയുടെ വിരലുകൾ അവളുടെ തലമുടിയിലൂടെ കയറിയിറങ്ങുന്നു.
അവൾ സുഖിച്ചു കിടക്കുകയാണ്!
“ഹാ എന്റെ വീരൻ വന്നല്ലോ!” അമ്മുവിന്റെ ശബ്ദം.
ഏട്ടത്തി പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി നോക്കി. കണ്ണുമിഴിച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്റെ മുഖഭാവം കണ്ട് ചിരിയമർത്തി.
അമ്മ അവളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പിന്നെ എന്നെയും.
“ഇതെന്തു കോലത്തിലാടീ ഈ കിടക്കുന്നേ?”
“ഓ പിന്നേ.. ഇവന് എന്നെക്കണ്ടാൽ എന്തേലും തോന്നുന്നേൽ തോന്നട്ടെ. ഞാനങ്ങു സഹിച്ചു.”
“പെണ്ണേ, നിന്നെ ഞാൻ…” അമ്മ കയ്യോങ്ങി.
ഏട്ടത്തി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി.
അമ്മ മൂക്കത്ത് വിരൽവെച്ചു. “ഇങ്ങനെ നാണമില്ലാത്ത ഒരെണ്ണം.”
“നാണിയ്ക്കാനെന്താ? ഇവൻ എന്റെ മാത്രം ഏട്ടനല്ലേ?”
“എന്നാൽ നീ തന്നെയെടുത്തോ.”
“പിന്നെ വാക്കു മാറ്റരുത്.”
“ഇല്ല.” കാര്യം ഒന്നും അറിയാത്ത അമ്മ പറഞ്ഞു.
“ഓക്കേയ്. അപ്പോൾ അതങ്ങനെ തന്നെ. വാടാ ഏട്ടാ. കുളിച്ച് ഫ്രഷ് ആയിട്ടുവാ. എനിയ്ക്ക് നിന്നെ കടിച്ചു കടിച്ചു തിന്നാനുള്ള വിശപ്പുണ്ട്.” അമ്മുവിന്റെ ഉത്തരവ്.
ഏട്ടത്തി വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“ഗായത്രീ, നീയാണ് ഇവളെ ഇങ്ങനെ വഷളാക്കുന്നത്. മ്മ്.. നടക്കട്ടെ. ഞാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല.” അമ്മ കീഴടങ്ങി.
ഞാൻ അന്തംവിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയി. ഫ്രഷ് ആയി തിരിച്ചു വന്നപ്പോഴേയ്ക്കും മേശപ്പുറത്ത് ചായ റെഡി. അതെടുത്ത് കുടിച്ചു.
അമ്മുവും ഏട്ടത്തിയും അടുക്കളയിൽ പെരുമാറുന്നത് കണ്ടു. അവൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കുന്നില്ല.
ഏട്ടത്തി അത്താഴത്തിനുള്ളത് റെഡിയാക്കുകയാണ്. അവളും എന്തൊക്കെയോ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്നേവരെ ഇത്ര സഹായി ആയി അവളെ കണ്ടിട്ടില്ല!
അമ്മയാണെങ്കിൽ പതിവുപോലെ ടീവിയുടെ മുന്നിൽത്തന്നെ. ആറുമണി മുതൽ അമ്മയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സീരിയലുകൾ ആണ്.
എന്താണിവിടെ സംഭവിച്ചതെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല.
ഇരിപ്പുറയ്ക്കാതെ ഞാൻ ബൈക്കുമെടുത്ത് കൂട്ടുകാരെത്തേടിപ്പോയി.
തിരികെ എത്തിയത് രാത്രി കുറേ വൈകിയാണ്. അപ്പോൾ ആരും ടീവിയുടെ മുന്നിൽ ഇല്ല. നേരെ ചെന്നിരുന്ന് ടീവിയിൽ കുറേ നേരം ന്യൂസ് ചാനലുകൾ മാറ്റി മാറ്റി കണ്ടിരുന്നു.
മനസ്സ് ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടാത്തതിനാൽ നേരെ നിൽക്കുന്നില്ല.
അപ്പോഴേയ്ക്കും അമ്മ ഊണുകഴിയ്ക്കാൻ വിളിച്ചു.
എന്റെ കാന്താരിയുടെ,‘പൊടിപോലും ഇല്ലാ കണ്ടുപിടിയ്ക്കാൻ’.
ഇവൾ ഇതെവിടെപ്പോയി മറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു? മനുഷ്യനെ തീ തീറ്റിച്ചിട്ട്?
അത്താഴം തനിയെ കഴിച്ചു. അമ്മയും, ഏട്ടത്തിയും, അമ്മുവും നേരത്തെ കഴിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞു.
ഇതെന്താണാവോ ഒരു പുതിയ ശീലം? ഇനി എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ട് എന്റെ കൂടെ ഇരിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ?
ഇതുവരെ അമ്മു പിടി തന്നില്ല. സാധാരണ ഇത്രയും സമയത്തിനിടയിൽ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു പലവട്ടം വഴക്കുണ്ടാക്കാൻ വരാറുള്ളതാണ്. ഇന്ന് അതുമില്ല. ഞാനാണെങ്കിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അറിയാതെ നീറുകയായിരുന്നു.
ഇനിയവൾ എല്ലാം വേണ്ടെന്ന് വച്ചോ?
ഏട്ടത്തിയോട് എല്ലാം ഏറ്റുപറഞ്ഞു നല്ല കുട്ടിയായോ?
ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം. ഉത്തരം തരേണ്ടവൾ ഒളിച്ചുകളിയ്ക്കുന്നു.
എനിയ്ക്കാണെങ്കിൽ എല്ലാം ഓർത്തിട്ട് ദേഷ്യവും, സമാധാനക്കുറവും.
രാത്രി
ഭക്ഷണം കഴിച്ച് വീണ്ടും കുറച്ചുനേരം കൂടെ ടീവിയും കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സിന്റെ പെടപെടപ്പ് അടങ്ങുന്നില്ല. എന്താണിവിടെ സംഭവിച്ചതെന്നറിയാതെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റുമെന്നും തോന്നിയില്ല.