ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
“എടി മോളെ അമ്മൂ, അതുവേണോ?”
“നീ ഏട്ടത്തിയുടെ ചന്തിയ്ക്ക് പിടിച്ചതല്ലേ? ഇനി എല്ല്ലായിടത്തും പിടിച്ച് കേറിപ്പണിയ്. ഞാൻ മാത്രമല്ല, ഏട്ടത്തിയും ഇടട്ടെ കോപ്പർ-റ്റി.” വാശിപിടിച്ച ബാലികയെപ്പോലെ എന്റെ അനിയത്തി ചിണുങ്ങി.
“ഏട്ടത്തിയോട് അങ്ങനെയൊക്കെ… അമ്മ പറഞ്ഞെന്നുവച്ച്… നീയല്ലാതെ എനിയ്ക്ക്…” എന്റെ കുണ്ണ ചുരുങ്ങിത്തന്നെ കിടന്നു.
അവൾ എന്നെ മലർത്തിക്കിടത്തി എന്റെ നെഞ്ചിൽ കയറി. കാലുകൾ ഇരുവശത്തും ഇട്ട്, കൈകൾ രണ്ടും കോർത്തുമടക്കി എന്റെ നെഞ്ചിൽ കമഴ്ത്തിവെച്ച്, താടി ആ കൈകളുടെ മുകളിൽ താങ്ങിവെച്ച് എന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി.
“എടാ, കണ്ണേട്ടാ, വേണം. എന്നാലേ നമ്മുടെ ജീവിതം ശരിയാകൂ. എന്റെ സ്വാർത്ഥതയാൽ ഞാൻ ആ പാവത്തിനെ ഇത്രയും കാലം ഒരുപാട് ഒരുപാട് പിണങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന്, എന്റെ സ്നേഹം നൽകിക്കൊണ്ട്, നിന്നെ നൽകിക്കൊണ്ട്, അമ്മ പറഞ്ഞ പുണ്യം നമ്മൾ ചെയ്യണം. അത് ഏട്ടത്തി ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലായിരിയ്ക്കാം.
“അമ്മ പറഞ്ഞതാണ് സത്യം. ഏട്ടത്തി കന്യകയായി, നമ്മളെ വളർത്താൻ മാത്രമാണ് ഇവിടെ നിന്നത്. വേണമെങ്കിൽ സ്വന്തം വീട്ടിലേയ്ക്ക് തിരികെപ്പോയി, അവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമായിരുന്ന മറ്റാരുടെയെങ്കിലും ഭാര്യയായി, സ്വന്തം മക്കളെപ്പെറ്റ് ജീവിയ്ക്കാമായിരുന്നു. ഒരു തെറ്റും ആരും പറയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അതെല്ലാം വേണ്ടെന്ന് വെച്ച് ഇവിടെ നിന്നത് ഒന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടല്ല. ഇവിടത്തെ മൂത്ത മോൾ ആയിരുന്നെങ്കിൽപ്പോലും ഇത്രമാത്രം കരുതലും സ്നേഹവും നമുക്ക് കിട്ടില്ലായിരുന്നു.
“അതുകൊണ്ട്, അമ്മ പറഞ്ഞതു നമ്മൾ അനുസരിയ്ക്കണം. വൈകിക്കൂടാ.
“നമ്മൾ ബംഗ്ലൂർക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് ഈ തീരുമാനത്തിൽ നിന്ന് മാറിയെന്ന് വരാം. ഞാൻ കൂടുതൽ സ്വാർത്ഥയായെന്നും വരാം. അതുകൊണ്ട് നാളെത്തന്നെ ഇതു നടക്കണം.
“നമ്മൾ പോകുന്നതുവരെ ഏട്ടത്തി നിന്റെ ഭാര്യയായിത്തന്നെ ഇവിടെ ജീവിയ്ക്കണം. നമ്മൾ പരമാവധി സ്നേഹം ഏട്ടത്തിക്ക് കൊടുക്കണം. ബാംഗ്ലൂരിൽ നമ്മുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വരുമ്പോഴെല്ലാം ഏട്ടത്തിയും നിന്റെ ഭാര്യയായിരിയ്ക്കും. യാതൊരു കുറവും വരാതെ. ഇനി നമ്മുടെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ.“
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
എന്റെ അനിയത്തിയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം ഞാൻ അറിയുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ അമ്മുവിന്റെ മുഖം കോരിയെടുത്ത് ഉമ്മകൾകൊണ്ട് മൂടി.
“ഞാൻ നാളെ എന്റെ അമ്മയുടെ, അല്ല എന്റെ അമ്മായിയുടെ, ഹ ഹ ഹ അല്ല അമ്മായിയമ്മയുടെ, കൂടെ കിടന്നുറങ്ങും. ഞാനേ നിന്റെ അനിയത്തി മാത്രമല്ല, ഏന്റേട്ടന്റെ മുറപ്പെണ്ണുമാണ്. ഭാര്യയും! കേട്ടോ മോനെ കാർത്തിക്കേ! ഹ ഹ ഹ…” അവൾ നിഷ്കളങ്കമായി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“എനിയ്ക്കായിപ്പിറന്നവൾ നീ മാത്രം.” ഞാൻ മന്ത്രിച്ചു.
“എനിയ്ക്കറിയാം.” അവൾ ചിരി നിർത്തി തിരികെ മന്ത്രിച്ചു.
അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ തലമുടിയിൽ കോർത്തു തലോടി.
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ മെല്ലെ മെല്ലെ കുഞ്ഞുമ്മകൾ വെച്ചു.
ആ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നു.
എന്റെ കഴുത്തിലേയ്ക്ക് കവിൾ ചേർത്ത് അമ്മു കിടന്നു.
എപ്പോഴൊ ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
ഞായറാഴ്ച്ച
ഞാൻ ഉണർന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അമ്മു അടുത്തില്ല. ബാത്റൂമിലും ഇല്ല. ഞാൻ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് താഴെ വന്നപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ എന്തൊക്കെയോ സംഭാഷണങ്ങൾ കേട്ടു.
പതിവില്ല്ലാതെ അമ്മുവിന്റെ കെഞ്ചുന്ന സ്വരം! ഞാൻ പതിയെ അടുക്കളയിലേക്ക് പാളി നോക്കി. സ്റ്റൗവിൻന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നിൽ ക്കുന്ന ഏട്ടത്തിയുടെ പുറകിൽ നിന്ന് ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് ആ പുറത്ത് തല ചാരി നിൽ ക്കുകയാണ് അമ്മു.
“അമ്മൂ… നിനക്കെങ്ങനെയാണ് ഇത്ര ആലോചനയില്ലാതെ ഇതൊക്കെ പറയാൻ പറ്റുന്നത്?” ഏട്ടത്തിയുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ച മൂർച്ചയുള്ള വാചകങ്ങൾ.
“ഏട്ടത്തീ… ഞാൻ ആലോചിച്ച് തന്നെ പറഞ്ഞതാണ്. കണ്ണേട്ടനും സമ്മതമാണ്.” അമ്മുവിന്റെ കെഞ്ചൽ.