അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ കാരിരുമ്പിന്റെ ദൃഢതയാണ് ഞാൻ കണ്ടത്!
“നീയേ, നീയെന്റെ മാത്രം കണ്ണനാ.എന്റെ മാത്രംകാർത്തിക്. അന്നും. ഇന്നും, എന്നും! ഈ ഞാൻ നിന്റേം. ഈ കള്ളക്കണ്ണനെ ഒരു പ്രീതീമങ്ങനെ പ്രേമിക്കണ്ട. അതെനിക്കിഷ്ടമല്ല.അത്ര തന്നെ.ഞാൻ ആർക്കും എന്റെ കാർത്തിയെ കൊടുക്കില്ല. നീ പോകാൻ നോക്കിയാൽ കൊല്ലും ഞാൻ. എന്നിട്ട് ഞാനും ചാകും. അങ്ങനെ നിന്റെ കൂടെവരും.”എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിക്കിടന്ന ആ മിഴികൾ രണ്ടു തടാകങ്ങൾ ആകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴമുള്ള നീലത്തടാകങ്ങൾ!
“അമ്മൂ,” എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തുളുമ്പി നിറഞ്ഞുപൊങ്ങിയ സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ വിളിച്ചു.
ആ മിഴികളിൽ നിന്ന് ഓരോ നീർത്തുള്ളികൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണ് പൊള്ളിച്ചു. പിന്നെ എന്റെ നെഞ്ചിനെ തണുപ്പിച്ചു.
തിരിച്ചറിവിന്റെ തണുപ്പ്!
“എനിയ്ക്കായിപ്പിറന്നവൾ!” മനസ്സിൽ എവിടെ നിന്നോ മിന്നൽ പോലെ വീണ്ടും ആ വാക്കുകൾ തെറിച്ചുവീണു!
എന്റെ കൈകൾ അവളെ മുറുക്കി. ആ മിഴികളിൽ എന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർന്നു. ഉപ്പുരസം എന്റെ നാവിൽ പടർന്നു. ഇരുകണ്ണുകളും ഞാൻ ചുണ്ടുകളാൽ ഒപ്പി.
“എനിയ്ക്കായിപ്പിറന്നവൾ!” ഞാൻ ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി സ്വയം മറന്ന് മന്ത്രിച്ചു.
“എന്ത്? എന്താ നീ പറഞ്ഞേ?” അവളുടെ മിഴികൾ പിടഞ്ഞുണർന്ന് എന്റെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
“എനിയ്ക്കായിപ്പിറന്നവൾ! നീ, എന്റെ മാത്രം അമ്മു.” എന്റെ ഉറച്ച സ്വരം ഉയർന്നു.
അവളുടെ തലകുനിച്ച് ഒരുമ്മയിൽ, അവളുടെ അത്ഭുതം കൊണ്ട് തുറന്ന വാ ഞാൻ അടച്ചു.
എന്റെ നാവ് അവളുടെ നാവിനെ പ്രണയിച്ചു.
അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ കഴുത്തിനെ ചുറ്റി.
നെഞ്ചിൽക്കിടന്ന അവളുടെ കാലുകൾ എന്റെ ഇരുവശത്തും വിടർന്നു വിരിഞ്ഞു.
അവളുടെ അരക്കെട്ട്, ഉണർന്നു കാത്തുനിന്ന എന്നെ, വഴുതി ഉരച്ച്, ചലിച്ചു.
എന്റെ ഒരു കൈ താഴെയ്ക്കൊഴുകി അവളുടെ പൂവിതളുകളെ തഴുകി വിടർത്തി.
ആ പൂമൊട്ടിനെ ഞരടി.
വീണ്ടും വിടർന്ന എന്റെ അനിയത്തിയിലേയ്ക്ക് ഞാൻ താഴേനിന്ന് ഞെരുങ്ങിക്കയറി.
അമ്മു ഒന്നു തേങ്ങി, എന്നിലേയ്ക്കമർന്നു.
“എനിയ്ക്കായിപ്പിറന്നവൻ! എന്റെ മാത്രം.” അവൾ എന്റെ ചുണ്ടുകളോട് മന്ത്രിച്ചു.
ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ പിന്നെ പിരിഞ്ഞില്ല. പിരിയാനായില്ല.
ഞങ്ങളുടെ അരക്കെട്ടുകളുടെ നൃത്തതാളം മെല്ലെ, മെല്ലെ, മെല്ലെ, ദ്രുതതാളമായി മാറി.
എന്നേ ഒന്നായിരുന്ന മനസ്സുകൾ പോലെ, ഞങ്ങളുടെ ജീവിത താളവും, ഇനി ഒരിയ്ക്കലും പിരിയാത്തവണ്ണം ഒന്നായത് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആ നിമിഷത്തിൽ പരസ്പരം ഉണ്ടായ തിരിച്ചറിവിൽ, സുഖത്തിരമാലകൾക്ക് ആവേശം ഏറുന്നത് ഞങ്ങൾ ആനന്ദത്തോടെ അറിഞ്ഞു.
എന്റെ കൈകൾ അവളുടെ പുറം തഴുകി താഴേയ്ക്കിറങ്ങി ആ സുഖപ്പന്തുകളെ ഞെരിച്ചുടച്ചു.
എന്റെ നെഞ്ചത്തു മടക്കിക്കുത്തിയ അമ്മുവിന്റെ കൈകൾ കുമ്പിളായി.
എന്റെ മുഖം കോരിയെടുത്ത് അവളുടെ പാനപാത്രമാക്കി, ആവോളം എന്റെ ഉമിനീർ നുകർന്നു.
എനിക്കവൾ തന്റെ ഉമിനീർ അമൃത് പകർന്നു നൽകി.
അമൃത് പാനം ചെയ്താൽപ്പിന്നെ മരണമില്ലല്ലോ!
ഞങ്ങൾ ദേവകുലത്തിൽ പുനരവതരിച്ചു എന്നെനിയ്ക്ക് തോന്നി.
കാരണം, ആ സമയമാണ് വീണ്ടും എന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ സ്വർഗീയസ്വരങ്ങളോടെ നക്ഷത്ര പ്രപഞ്ചം പൊട്ടിവിരിഞ്ഞത്!
ആ ദേവസ്വരങ്ങൾ അമ്മുവിൽ നിന്നായിരുന്നു.
ഒപ്പം എന്റെ കണ്ഠത്തിൽ നിന്നും.
അത് പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ കേൾക്കട്ടേ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
കാരണം, ഞങ്ങൾ കിടക്കയിൽ അല്ല, നക്ഷത്രങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകുകയാണല്ലൊ!
താഴെ ഏട്ടത്തി ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് കേട്ടുകാണണം.
പുഴകൾ ഒഴുക്കിപ്പുണർന്ന് ഞങ്ങൾ ആ ദേവലോകത്ത് ഉറങ്ങി.
രാവിലെ
എന്തൊ അനക്കം കേട്ടാണ് ഞാൻ കണ്ണുകൾ പയ്യെ തുറന്നത്.
മുറിയിൽ പകൽവെളിച്ചം പരന്നിട്ടുണ്ട്.
അമ്മു എന്റെ നെഞ്ചിൽത്തന്നെയുണ്ട് രാത്രിയിൽ കിടന്നതുപോലെ തന്നെ.
ഒരു മാറ്റം ഞാൻ നടുക്കത്തോടെ അറിഞ്ഞു: ഞങ്ങളെ മൂടി ഒരു പുതപ്പ്!
ഞങ്ങൾ പുതയ്ക്കാതെയാണ് കിടന്നതെന്ന്, വ്യക്തമായി ഞാൻ ഓർത്തു.