എന്നാൽ അമ്മ…..
അമ്മ വിചാരിക്കണം അതിന്…..
അമ്മയ്ക്കെ അവളെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാൻ കഴിയു…..
അനുഭവിച്ചത് മുഴുവൻ അറിയിച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിയു….
അമ്മു അവനെ ദേഹത്തുനിന്നും പിടിച്ച് തള്ളി അകറ്റി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു……
“ഞാൻ എവിടേക്ക് പോകുമെന്നാടാ…..”
ബെഡിൽ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നിട്ട് അവന്റെ തലയെടുത്തു മടിയിലേക്ക് വച്ചു…..
മുഖത്തേക്ക് ഉലഞ്ഞുവീണു കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ മാടി പിന്നോട്ടോതുക്കി വച്ചു…..
ഹരിയവളെ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കികിടക്കുന്നുണ്ട്…..
“അന്നേ…..ആ കാവിൽ വെച്ചിട്ട് കെട്ടി തന്നില്ലായിരുന്നോ…..
ഒരു മഞ്ഞ നൂല്…….
പിന്നെ ദാ ഇവിടല്പം ചുവന്ന കളറുള്ള പൊടീം…..“
നെറ്റിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി…..
”അതൊക്കെ സ്കൂളിൽ ഫാൻസി ഡ്രസ്സ് കോമ്പറ്റിഷൻ ന് ഇട്ടതാന്ന……..
ഞാൻ ആരാധിക്കുന്ന എന്റെ ശക്തിയുടെ മുന്നിൽ വച്ചു ചെയ്തതാ…….
അതിനൊരർത്ഥവും വിലയും ഉണ്ട് ഹരീ……
അതൊക്കേം ഒന്നൂടെ ഓർത്തിട്ട് പറയ് നീ……
ഞാൻ നിന്റെ ആരാ……“
അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി……
”നിന്റെ…….“ ബാക്കി പറയും മുന്നേ ഹരിയവളുടെ വായ് പൊത്തി……
അമ്മു ആ കൈ ഒന്നു കണ്ണടച്ചുകാണിച്ചിട്ട് എടുത്തു മാറ്റി…….
”എന്റെ കഴുത്തിലും നെറുകിലും ഞാൻ ഒന്നും ഇടാറില്ലെങ്കിലും ആ സ്ഥാനവും പദവിയും അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടെടാ……..
അതൊക്കെ ഉള്ളിലിട്ടോണ്ട് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കണവനേം കളഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അങ്ങു പോകുന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ പൊട്ടൻ ചെക്കാ……….
ഹരി അവളുടെ വിരൽ തുമ്പ് പിടിച്ചുമ്മ വച്ചു…..
ഉള്ളംകയ്യിൽ കുനുകുനെ ചുണ്ടുചേർത്തു…..
“അമ്മു പോവൂല്ലടാ…….നിന്നേം എന്റമ്മേം വിട്ട് ദേവലോകം തരാന്ന് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ പോവില്ല……
എന്നെ എന്റെ വീട്ടുകാർ കളഞ്ഞതിലും വൃത്തിക്ക് നീ തൂത്തു വാരി കളഞ്ഞാലും ശെരി ഞാൻ പോകൂല്ല……
”കളയോ നീയെന്നെ…….“
ഹരി ഒരുനിമിഷം വാ പൊളിച്ചു…..
ഉള്ളിലെ വേവ് മറന്നു…..
നീയെന്നെ വിട്ട് പോകുവോന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞത് കറക്കിതിരിച്ചവൾ തന്റെ തലക്കിട്ടേക്കുന്നു….
ഇനിയിതിനു മറുപടി കൊടുക്കണ്ടതും സമാധാനിപ്പിക്കേണ്ടതും ഇതിന്റെ വാലായി വരുന്ന ഒരു നൂറു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരവും കണ്ടെത്തേണ്ടത് തന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തം ആയി…..
പിടിച്ചതിലും വലുതാലോ ദേവിയേ അട്ടത്ത് എന്ന പോലായി…..
അവൻ നന്നായൊന്നിളിച്ചു കാട്ടി…….
പയ്യെ തല പൊക്കിയെന്നെണീറ്റു……
“അതു പിന്നമ്മുചേച്ചിയെ……
ഓപ്പോ കൊടുത്താൽ ഐഫോൺ കിട്ടുന്നോരോഫർ വല്ലോം കണ്ടാൽ ഞാൻ ഒരു കൈ നോക്കിന്നിരിക്കും….”
പറഞ്ഞുംകൊണ്ടൊറ്റ പോക്കിന് ഹാളിലെത്തി…..
അമ്മു അതിന് കളിയായോന്ന്
ചിരിച്ചു അവൻ മറഞ്ഞതും ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു……
എന്തോ ഉള്ളിലുണ്ട് അവന്റെ…..
എന്തായിരിക്കും…..
ആരേലും വന്നു വിളിച്ചാൽ താൻ പോകുമെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടാണോ……
അത്രയ്ക്കൊക്കെ ആഴമേ അവനിതിനു കണ്ടിട്ടുള്ളോ…..
നന്ദനെ കണ്ട സന്തോഷം അവിടെ തീർന്നു….
ഇന്ന് ഈ നിമിഷം ഹരിക്ക് മുകളിൽ അവൾക്കാരുമില്ല….
ലോകത്തുള്ള എല്ലാ പൈങ്കിളി കാമുകിയെയുംപോലെ ജനിപ്പിച്ചവരെക്കാൾ കൂടെ ജനിച്ചവരെക്കാൾ ജീവിപ്പിച്ചവരേക്കാൾ അമ്മു ഇന്ന് ഹരിയെന്ന രണ്ടക്ഷരത്തിൽ കുരുങ്ങികിടപ്പാണ്…..
ഹരി നേരെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്കാണ് ചെന്നത്…
ചെരിഞ്ഞു കിടന്ന് എങ്ങലടിക്കുന്ന അമ്മയെ എണീപ്പിച്ചു നേരെ ഇരുത്തി….
“കരയല്ലേ….
എല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടൊരുപാട് നാളായില്ലേ……
പോട്ടെ…..
എത്ര മറന്നാലും പിന്നെയും ഇടക്കിങ്ങനെ ഓർമിപ്പിക്കാൻ വരുന്നുണ്ട്…..
എന്നാലും പോട്ടെ അമ്മാ…..
ഈ സങ്കടവും കണ്ണീരും ഒന്നും അയാൾ അർഹിക്കുന്നില്ല…..“
കല്ലുപോലെ ഇരിപ്പാണ് മായ……
ഒരു പ്രതികരണവും ഇല്ല……
കരച്ചിലും നിന്നിരിക്കുന്നു…..
”എഴുന്നേറ്റ് വാ……
എനിക്ക് വിശക്കുന്നു…..
ആ ബീഫ് എടുത്ത് എന്തേലും ചെയ്യമ്മാ…“
ഹരി എണീറ്റ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി നടന്നു….
ബെഡിൽ വീണു കിടന്ന തോർത്തെടുത്തു മുഖം അമർത്തിത്തുടച്ചു മായയും എഴുന്നേറ്റു…..
കരയില്ലെന്നുറപ്പിക്കുന്നതാ ഓരോ വട്ടവും….
Adutha part ennan
വ്യോമകേശൻ
കവിതപോലെ ഹൃദ്യമായ പ്രണയം. അതിന്റെ ഇതൾവിരിയുന്നത് കാണാൻ എന്ത് ചന്തം. താമസിച്ചതിൽ പരാതിയില്ല.ആറാം അധ്യായം എല്ലാവരും ഓർക്കും. അഭിനന്ദനങ്ങൾ.
ഉഫ്….
എരിവുകൂടിയ മുളക് കടിച്ചിട്ടു വായ്ക്കൊപ്പം നെഞ്ഞു കൂടി എരിഞ്ഞുകൂടിയ നിമിഷം ഒരു തുള്ളി തേൻ അകത്തുചെന്നപ്പോൾ ണ്ടായ ഒരു കുളിരുന്ന ഫീൽ ല്ലേ… അതാണ്….
ഈ എഴുത്ത്.. അതിന്റെ മൂല്യം.. അതിങ്ങനെ പതിഞ്ഞുകിടക്കും മനസ്സിനുള്ളിൽ എല്ലാക്കാലവും ഒട്ടും മാഞ്ഞുപോകാതെ….
അത്രക്കിഷ്ടമാണ് താങ്കളുടെ ഈ സ്റ്റോറി….
ഇത്തിരി മധുരപാലട കിട്ടിയാൽപോലും ഈ എഴുതിനുമുൻപിൽ ഒന്നുമാവുല്ല.. അത്രയ്ക്ക് മധുരമാണ്….. തന്റെ ഈ ശൈലിക്കു… ഈ അവതരണത്തിന്….
ട്വിസ്റ്റ് ഒരു ഒന്നൊന്നര ആയിപ്പോയി… നന്ദൻ… ന്ന കഥാപാത്രം.. ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല…
അപ്പോപ്പിന്നെ തങ്കു ആരാണ്….🙄🙄🙄🤔
വല്ലാത്തൊരു വീർപ്പുമുട്ടലിലാണ് കൊണ്ടെത്തിച്ചിരിക്കുന്നത്…
അവസാനം കണ്ണുനിറഞ്ഞുപോയി….
കാത്തിരിപ്പ്…. അതിന്റെ പീക്ക് ലെവലിലാണ്…. സത്യം….
നന്ദുസ്……