കാവിലെ കൽവിളക്കിൽ അവൾ വളരെ ഭക്തിയോടെ തിരിതെളിച്ചു. ആ ദീപപ്രഭയിൽ അവളുടെ മുഖം വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കണ്ണുകളടച്ച്, കൈകൂപ്പി പ്രാർത്ഥിച്ച ശേഷം അവൾ പതിയെ എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആ വലിയ നീലക്കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം വന്ന് നിറഞ്ഞതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അവളുടെ ആ കുറുമ്പൊക്കെ എങ്ങോട്ടോ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
”ആദീ…”
വളരെ പതുക്കെ ആ പാലക്കാടൻ ഈണത്തിൽ അവൾ വിളിച്ചു.
“ഇനി വേളി കഴിഞ്ഞിട്ട്… ആദീടെ കൂടെ തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പോവുമ്പോ… എനിക്ക്
ഈ സർപ്പക്കാവില് വന്ന് സന്ധ്യാവിളക്ക് വെക്കാൻ കഴിയില്ല്യാലോ ആദീ…”
അവളുടെ ശബ്ദം നേരിയതായി ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനിച്ചുവളർന്ന ആ വലിയ തറവാടും, ദിവസവും തിരിതെളിയിക്കുന്ന ഈ കാവുമൊക്കെ വിട്ടുപോകുന്നതിന്റെ നൊമ്പരം മുഴുവൻ ആ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിലൊന്ന് പിടഞ്ഞു.
ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് എന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. ആ നെറ്റി എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് വെച്ചു. എന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടിലേക്ക് അവൾ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ ചാഞ്ഞുനിന്നു. ഈറനണിഞ്ഞ അവളുടെ ആ കാർമുകിൽ മുടിയിഴകളിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട്, വലിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു
”നമുക്ക് ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് വരാം പെണ്ണേ… നീയിങ്ങനെ വെറുതെ വിഷമിക്കാതെ.
ഇനിയിപ്പോ നിനക്ക് എപ്പോ നിന്റെ ഈ തറവാട്ടിലേക്ക് വരണം എന്ന് തോന്നിയാലും, ഒട്ടും മടിക്കാതെ എന്നോട് പറഞ്ഞാ മതി. അടുത്ത നിമിഷം നമ്മൾ ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവും.”
എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവളുടെ സങ്കടം അണപൊട്ടി. എന്റെ ഷർട്ടിൽ മുഖമമർത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഇറ്റുവീണ രണ്ടുതുള്ളി കണ്ണുനീർ കാവിലെ ആ ഉണങ്ങിയ കരിയിലകൾക്കിടയിലേക്ക് വീണുടഞ്ഞു. ഇരുൾ വീണുതുടങ്ങിയ ആ കാവിനുള്ളിൽ, പ്രകാശിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ കൽവിളക്കിനെ സാക്ഷിയാക്കി ഞാൻ അവളെ ഒന്നുകൂടി മുറുകെ എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്ത് സങ്കടം വന്നാലും തണലായി ഞാനുണ്ടെന്ന വലിയൊരു ഉറപ്പ് അപ്പോൾ ആ കാറ്റിലൂടെ അവളിലേക്ക് പകർന്നു നൽകുകയായിരുന്നു ഞാൻ.
കാവിലെ ആ ശാന്തതയിൽ നിന്നും, എന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടിൽ നിന്നും സങ്കടമെല്ലാം അലിഞ്ഞില്ലാതായപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ മുഖമുയർത്തി. ഈറനണിഞ്ഞ ആ നീലക്കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവളൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് കൽവിളക്കിലെ തിരി ഒന്നുകൂടി നേരെയാക്കി വെച്ച് ഞങ്ങൾ തിരികെ തറവാട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
പടിപ്പുര കടന്ന് മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോൾ തന്നെ അകത്തുനിന്നും വലിയൊരു സംസാരവും കൂട്ടച്ചിരിയും കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി ഹാളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അവിടെ വലിയൊരു സദസ്സ് തന്നെ നടക്കുകയാണ്.
ഹാളിലെ വലിയ മരക്കട്ടിലിൽ, എന്റെ അമ്മയും, ഭദ്ര ആന്റിയും, സാവിത്രി അമ്മായിയും, രമ അമ്മായിയും, പിന്നെ അനഘ ചേച്ചിയും അഞ്ജലി ചേച്ചിയും ഇരിപ്പുണ്ട്. അവരുടെ നടുവിലായി ചുവപ്പും നീലയും നിറത്തിലുള്ള കുറെ വെൽവെറ്റ് പെട്ടികൾ തുറന്നുവെച്ചിരിക്കുന്നു. തറവാട്ടിലെ ആ വലിയ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളെല്ലാം വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കല്യാണദിവസം എന്റെ പാർവണയ്ക്ക് അണിയാനുള്ള ആഭരണങ്ങൾ ഒരുക്കിവെക്കുന്ന തിരക്കിലാണവർ.
ഹാളിലേക്ക് കയറിവരുന്ന ഞങ്ങളെ ആദ്യം കണ്ടത് ഭദ്ര ആന്റിയാണ്.
”ആഹ്… ദാ നമ്മ്ടെ വധൂവരന്മാർ വന്നല്ലോ… നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ പാർവണേ…”
ഭദ്ര ആന്റി വലിയൊരു സന്തോഷത്തോടെ അവളെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് പതിയെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നിരുന്നു.
”നോക്കിക്കേ ഭാമേ… ഈ പാലക്കാമാല ഇവൾക്ക് നല്ല ചേർച്ചയുണ്ടാവും. കഴുത്തിനോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ആദ്യത്തെ മാലയായിട്ട് ഇത് മതി,”
സാവിത്രി അമ്മായി വലിയൊരു പാലക്കാമാലയെടുത്ത് പാർവണയുടെ കഴുത്തിലേക്ക് വെച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.