”അതെന്നെ സാവിത്രീ… ആ പച്ചക്കല്ല് വെച്ച പാലക്കാമാലയും പിന്നെ ലക്ഷ്മി രൂപമുള്ള ഈ കാശുമാലയും ഒന്നിച്ചാകുമ്പോ നല്ല ഭംഗിയായിരിക്കും. എന്റെ കുട്ടീനെ അന്ന് കാണാൻ നല്ലോരു ഐശ്വര്യം വേണം,”
അമ്മ വലിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ അവളുടെ കവിളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അമ്മയുടെ ആ സ്നേഹസ്പർശമേറ്റപ്പോൾ പാർവണയുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. അല്പം മുൻപ് സർപ്പക്കാവിൽ വെച്ചുണ്ടായ സങ്കടങ്ങളും തറവാട് വിട്ടുപോകുന്നതിന്റെ നൊമ്പരവുമെല്ലാം എന്റെ അമ്മയുടെ ആ ഒരൊറ്റ തലോടലിൽ ഇല്ലാതാകുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ അമ്മയെ നോക്കി.
”പിന്നെ ദാ… ഈ വലിയ മുല്ലമൊട്ടുമാല കൂടി ആകുമ്പോ സംഗതി ഉഷാറായി. തറവാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ കല്യാണത്തിന് മുല്ലമൊട്ടുമാല ഇട്ട് വരുന്നതാ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടം. നല്ല നാടൻ തനിമ തോന്നും,”
രമ അമ്മായി മറ്റൊരു നീണ്ട പെട്ടി തുറന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ടതും അനഘ ചേച്ചി വേഗം ഇടപെട്ടു.
“അമ്മായിമാരും അമ്മയും കൂടി മാലയുടെ കാര്യം മാത്രം നോക്കിയാ മതിയോ? ദാ ഈ വലിയ ജിമിക്കിയും, പിന്നെ ഈ നെറ്റിചുട്ടിയും വങ്കിയിലുമൊക്കെ ഞങ്ങളാ സെലക്ട് ചെയ്തത്. ഇതൊക്കെ കൂടി ഇടുമ്പോഴുള്ള ആ ഒരു ഭംഗി നിങ്ങളൊന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കിക്കേ…”
”അതെ, നമ്മുടെ പാർവണയെ ഈ സ്വർണ്ണമൊക്കെ അണിയിച്ചൊരുക്കി മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുമ്പോഴേക്കും അവിടെയുള്ള എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുതള്ളണം. എന്താ ആദീ… ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ?”
അഞ്ജലി ചേച്ചി എന്നെ നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
ചേച്ചിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ പാർവണയെ ഒന്ന് നോക്കി. ഈ ആഭരണങ്ങളുടെ നടുവിലിരുന്ന്, എന്നെ നോക്കാൻ പോലും മടിച്ച് വലിയൊരു നാണത്തോടെ ഇരിക്കുകയാണവൾ. ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
”അതിനിപ്പോ ഈ സ്വർണ്ണത്തിന്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല ചേച്ചീ… എന്റെ പാർവണയെ കാണാൻ അല്ലാതെ തന്നെ നല്ല ഭംഗിയാ… പിന്നെ ഇതുകൂടി ആകുമ്പോ പറയണോ!”
ഞാൻ അത് പറഞ്ഞതും അവിടെ വലിയൊരു കൂട്ടച്ചിരി മുഴങ്ങി.
”ഹൊ! ഒന്ന് പതിയെ പിടി ചെറുക്കാ… കണ്ടാൽ തോന്നും ഇവനാ ലോകത്ത് ആദ്യമായിട്ട് പെണ്ണ് കെട്ടുന്നതെന്ന്!”
സാവിത്രി അമ്മായി വലിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ എന്നെ കളിയാക്കി.
ആ കൂട്ടച്ചിരികൾക്കിടയിൽ പാർവണയുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് വല്ലാതെ ചുവന്നിരുന്നു. അവൾ ദാവണിത്തുമ്പ് വിരലിലിട്ട് ചുറ്റി, തലകുനിച്ച് ചിരിയമർത്തി ഇരുന്നു. ആ വലിയ തറവാടിന്റെ ഹാളിൽ, നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുന്ന അവളെ നോക്കി ഞാൻ അങ്ങനെ നിന്നു. ഒരു പെണ്ണിന് ഇതിലും വലിയൊരു സ്നേഹം എവിടെനിന്നാണ് കിട്ടുക! എന്റെ അമ്മയും കുടുംബവും അവളെ സ്വന്തം മകളായി, ഹൃദയത്തോട് ചേർത്ത് സ്വീകരിക്കുന്ന ആ വലിയ കാഴ്ച എന്റെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ഉത്സവമാണ് തീർത്തത്. വരാനിരിക്കുന്ന ആ മംഗളമുഹൂർത്തത്തിലേക്കുള്ള ഓരോ കാൽവെപ്പും വല്ലാതെ മനോഹരമാകുകയായിരുന്നു.
”മതി… മതി… മാലയും വളയും ഒക്കെ കണ്ടത് മതി. അവൾക്ക് വേണ്ടി എടുത്ത പുടവകൾ കൂടെ ഒന്ന് കാണട്ടെ.”
അമ്മ അത് പറഞ്ഞതും അനഘ ചേച്ചി അടുത്തിരുന്ന വലിയൊരു കവർ പതുക്കെ തുറന്നു. അതിൽ നിന്നും വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഒരു വലിയ പട്ടുസാരി അവൾ പുറത്തേക്ക് എടുത്തു.
നിലവിളക്കിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ആ സാരിയുടെ ഭംഗി ഒന്നുകൂടി തിളങ്ങി. കടും കുങ്കുമ നിറത്തിൽ, വീതിയുള്ള സ്വർണ്ണക്കസവ് കരയുള്ള അതിമനോഹരമായ ഒരു കാഞ്ചീപുരം പട്ടുസാരി. സാരിയിലെ ആ വലിയ കസവുകളിൽ പ്രകാശം തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”ദാ… ഇതാണ് നമ്മൾ മുഹൂർത്തത്തിന്
ഉടുക്കാൻ വേണ്ടി എടുത്ത സാരി. എന്താ പാർവണേ… നിനക്കിത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?”
സാരിയുടെ ഒരറ്റം അവളുടെ നേർക്ക് നീട്ടിക്കൊണ്ട് അനഘ ചേച്ചി ചോദിച്ചു.
പാർവണ വലിയൊരു ആകാംക്ഷയോടെ ആ പട്ടുസാരിയിൽ പതുക്കെ തൊട്ടുനോക്കി. അവളുടെ വിരലുകൾ ആ കസവിലൂടെ നീങ്ങിയപ്പോൾ, അവളുടെ വലിയ നീലക്കണ്ണുകളിൽ ഒരായിരം നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് മിന്നുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു പെൺകുട്ടി അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വപ്നം കാണുന്ന ആ വിവാഹപ്പുടവ കയ്യിൽ കിട്ടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ആ വലിയ സന്തോഷം ആ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു. അവൾ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ തലകുലുക്കി.