അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിൽ ചെറിയൊരു പരിഭ്രമവും ഒപ്പം വലിയൊരു സന്തോഷവും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ വലിയൊരു ചിരിയോടെ അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
”അതെ പെണ്ണേ… ഇനി വെറും രണ്ട് ദിവസത്തെ കാത്തിരിപ്പ് മാത്രം. അത് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഈ ഇന്ദ്രനീലം തറവാട്ടിലെ പാർവണ, എന്റെ മാത്രമാവും.”
അതുകേട്ട് അവൾ എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ ചിരിച്ചു. അവളുടെ ആ വലിയ നീലക്കണ്ണുകളിൽ പന്തലിലെ വർണ്ണവിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചം പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു നെഞ്ചിടിപ്പാ ആദീ… ദിവസങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഓടിപ്പോകുമ്പോ, ഉള്ളിലെന്തോ വലിയൊരു പേടിപോലെ…”
അവൾ വിരലുകൾ പരസ്പരം പിണച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
”എന്തിനാ എന്റെ പെണ്ണ് പേടിക്കുന്നത്?”
മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി, ഞാൻ അവളുടെ വിരലുകളിലേക്ക് എന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഈ തറവാടിന്റെ പടിയിറങ്ങുന്നത് നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ലല്ലോ… എന്റെ കൈപിടിച്ചല്ലേ. തിരുവനന്തപുരത്തെ നമ്മുടെ പുതിയ ലോകത്ത് നിനക്കായി എന്തൊക്കെ സന്തോഷങ്ങളാ
കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാമോ? പിന്നെ ഈ കല്യാണച്ചെക്കൻ കൂടെയുള്ളപ്പോ നിനക്കെന്താ ഇത്ര പേടി?”
എന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം ലഭിച്ചതുപോലെ തോന്നി. എന്റെ കയ്യിലെ പിടി ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി അവൾ എന്റെ നെഞ്ചോരം ചേർന്നുനിന്നു.
കല്യാണത്തലേന്നത്തെ സായാഹ്നം. ഇന്ദ്രനീലം തറവാട് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ വലിയൊരു ഉത്സവപ്പറമ്പായി മാറിയിരുന്നു. മുറ്റത്ത് കെട്ടിയ വലിയ പന്തലിൽ അലങ്കാരപ്പണികളെല്ലാം പൂർത്തിയായി. കുരുത്തോലകളും വാഴപ്പിണ്ടിയും വെച്ചലങ്കരിച്ച പന്തലിലെ വർണ്ണവിളക്കുകൾ സന്ധ്യയുടെ വരവറിയിച്ചുകൊണ്ട് മിന്നിത്തിളങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അടുക്കളപ്പുറത്ത് നിന്നുള്ള സദ്യവട്ടങ്ങളുടെയും പായസത്തിന്റെയും കൊതിയൂറുന്ന മണം ആ തറവാട്ടുമുറ്റത്താകെ ഒഴുകിനടക്കുന്നുണ്ട്. ഉമ്മറത്തും പന്തലിലുമായി ബന്ധുക്കളുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും വലിയൊരു കടൽ തന്നെയുണ്ട്. എങ്ങും കൂട്ടച്ചിരികളും, തമാശകളും, ഓടിനടക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ കളിയാക്കലുകളും മാത്രം. വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു മംഗളമുഹൂർത്തത്തിന്റെ സന്തോഷം അവിടെയുള്ള ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു.
പന്തലിലെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കിനടക്കുന്നതിനിടയിലാണ്, പടിപ്പുര കടന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് ഒരു വെളുത്ത കാർ വന്നുനിന്നത്. കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത് സച്ചുച്ചേട്ടന്റെ അച്ഛൻ ദിനേശൻ മാമനും ഭാര്യ രേവതി ആന്റിയുമാണ്. സച്ചുച്ചേട്ടൻ അല്പം മുൻപ് ഏതോ സാധനം വാങ്ങാനായി ടൗണിലേക്ക് പോയതേയുള്ളൂ. ഞാൻ വേഗം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
എന്നെ കണ്ടതും ദിനേശൻ മാമന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. കാറിന്റെ ഡിക്കിയിൽ നിന്നുള്ള സാധനങ്ങളെടുക്കാൻ വന്ന ഡ്രൈവറോട് അത് ഉമ്മറത്ത് വെക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് മാമൻ എന്റെ നേർക്ക് നടന്നുവന്നു.
”ആഹാ! ഇതാരാ നിൽക്കുന്നത്! നമ്മുടെ കല്യാണച്ചെക്കൻ ഇന്ദ്രനീലം തറവാട്ടിലെ പന്തലിൽ വലിയ രാജാവിനെപ്പോലെ തിളങ്ങി നിൽക്കുവാണല്ലോ!”
മാമൻ വലിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ എന്റെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ട് രേവതി ആന്റി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് വലിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
”സത്യമായിട്ടും ആദീ… നിന്നെ കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. ആകെ മാറിയല്ലോ. മുഖത്തൊക്കെ നല്ല കല്യാണത്തിളക്കം വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ… അല്ല, നമ്മുടെ സച്ചു എവിടെ? അവൻ രാവിലെ മുതൽ ഇവിടെ ഓടിനടക്കുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇടയ്ക്ക് വിളിച്ചിരുന്നല്ലോ.”
”സച്ചുച്ചേട്ടൻ ഇപ്പൊ ദാ ടൗൺ വരെ ഒന്ന് പോയതേയുള്ളൂ ആന്റീ… കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ കൂടി വാങ്ങാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തായാലും നിങ്ങൾ വരാൻ ഇത്ര വൈകിയത് എന്താ? ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ എത്തുമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞിരുന്നത്?”