പെട്ടെന്നാണ് വാതിലിൽ ചെറിയൊരു മുട്ട് കേട്ടത്. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ സച്ചുച്ചേട്ടനാണ്.
”എന്താടാ ആദീ… നീ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നില്ലേ?”
സച്ചുച്ചേട്ടൻ മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
”ഇല്ല സച്ചുച്ചേട്ടാ… കിടക്കാൻ പോകുന്നേ ഉള്ളൂ. പുറത്ത് പണിക്കാർ പോയില്ലേ?”
”അവര് ദാ ഇപ്പൊ പണി നിർത്തി പോയതേ ഉള്ളൂ. എന്തായാലും നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് പ്രസ്സിൽ പോയി കല്യാണക്കത്ത് വാങ്ങണം. വൈകുന്നേരത്തോടെ കുറച്ചു പേർക്കെങ്കിലും കൊടുത്ത് തുടങ്ങണ്ടേ. നീ വേഗം കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്, നാളെ നല്ല ഓട്ടമുള്ളതാ,”
സച്ചുച്ചേട്ടൻ അത്രയും പറഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് പോയി.
സച്ചുച്ചേട്ടൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ വാതിലടയ്ക്കാൻ തിരിഞ്ഞതും, പുറത്ത് കോറിഡോറിലെ ഇരുളിൽ നിന്നും പാദസരങ്ങളുടെ നേർത്ത കിലുക്കം കേട്ടു. പാതി ചാരിയ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ അവൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് തലയിട്ടു. എന്റെ പാർവണ! അവളുടെ മുഖത്ത് അപ്പോഴും ചെറിയൊരു സങ്കടം തങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
”എന്താ പെണ്ണേ… എന്റെ കുട്ടിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ലേ?”
വാതിൽ മുഴുവനായി തുറന്ന് അവളെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. ആ തെക്കിനി മുറിയിലെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ, മുത്തശ്ശി അണിയിച്ചുകൊടുത്ത ആ വലിയ കാപ്പുവള അവളുടെ വലതുകയ്യിൽ കിടന്ന് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ജനാലപ്പടിയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ ആ മൗനം എനിക്ക് വല്ലാതെ നോവിച്ചു.
ഞാൻ അവളുടെ പിന്നിലൂടെ ചെന്ന് പതുക്കെ ആ തോളുകളിൽ പിടിച്ചു.
”എന്താ പാർവണേ… എന്താ എന്റെ പെണ്ണിന്റെ മനസ്സിൽ?”
ഞാൻ വളരെ പതുക്കെ അവളുടെ കാതോരം ചോദിച്ചു.
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും അവൾ എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആ വലിയ നീലക്കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നിറഞ്ഞുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ വിരലുകൾ കുരുക്കിക്കൊണ്ട് ഈണത്തിൽ ചോദിച്ചു.
”ആദീ… എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പേടി തോന്നുന്നു… വേളി കഴിഞ്ഞിട്ട് ആദീടെ കൂടെ തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് പോവുമ്പോ… എനിക്ക് ഈ തറവാട്ടിലെ എല്ലാവരെയും വിട്ടുനിൽക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്ന് ഓർക്കുമ്പോ…”
അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനിച്ചുവളർന്ന തറവാടും, മുത്തശ്ശിയും അമ്മായിമാരും സർപ്പക്കാവുമെല്ലാം വിട്ട്, എന്റെ ലോകത്തേക്ക് കടന്നുവരാൻ പോകുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമായ ആധിയായിരുന്നു അത്.
ഞാൻ വളരെ സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ രണ്ട് കവിളുകളിലും പിടിച്ച് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉയർത്തി. ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
”എന്റെ പെണ്ണേ… നീ ഈ തറവാടിന്റെ പടിയിറങ്ങുന്നത് ഒറ്റയ്ക്കല്ലല്ലോ… നിനക്ക് കാവലായിട്ട് ഈ ആദിയുണ്ടല്ലോ കൂടെ. തിരുവനന്തപുരത്തെ ആ വീട് നിനക്ക് അപരിചിതമായിരിക്കാം. പക്ഷേ, അവിടെ നിന്നെ സ്വന്തം മോളെപ്പോലെ നോക്കാൻ എന്റെ അമ്മയില്ലേ… പിന്നെ നിനക്ക് കൂട്ടായിട്ട് അനഘ ചേച്ചീം. നിനക്ക് ഇവിടത്തെക്കാൾ വലിയൊരു സ്നേഹം അവിടെ ഞങ്ങൾ തരും…”
ഞാൻ ഒന്ന് നിർത്തി, അവളുടെ ആ പൊന്നുവളയണിഞ്ഞ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് വലിയൊരു കുസൃതിയോടെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
”പിന്നെ… നിനക്ക് എപ്പോ ഈ പാലക്കാടൻ കാറ്റുകൊള്ളണം എന്ന് തോന്നുന്നോ, അപ്പൊ ഒന്നും നോക്കണ്ട, എന്നോട് പറഞ്ഞാ മതി. അടുത്ത വണ്ടിക്ക് തന്നെ എന്റെ പെണ്ണിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് ഞാൻ ഈ പടിപ്പുര കടന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വരും… പോരേ?”
എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ ഭയമെല്ലാം പതുക്കെ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. അവിടെ വീണ്ടും ആ പഴയ കുറുമ്പും പ്രണയവും പൂത്തുവിരിഞ്ഞു. അവൾ വലിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആ ജനാലപ്പടിയിലൂടെ വന്ന ഇളം കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് പാറിവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ഇടതുകൈ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ ചുറ്റി ഞാൻ അവളെ ഒന്നുകൂടി മുറുകെ പുണർന്നു. എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾക്കൊപ്പം അവളുടെ ഹൃദയവും താളം വെക്കുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.