കിഴക്ക് വെള്ളകീറുന്നതേയുള്ളൂ… തെക്കിനി മുറിയിലെ തുറന്നിട്ട ജനാലയിലൂടെ പാലക്കാടൻ പാടങ്ങളെ തഴുകിവന്ന നേർത്തൊരു മഞ്ഞുകാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി. മുറ്റത്ത് അപ്പോഴേക്കും വലിയൊരു ബഹളം തുടങ്ങിയിരുന്നു. കല്യാണപ്പന്തലിൽ കാൽനാട്ടാനും മുളകൾ കെട്ടാനുമായി വന്ന പണിക്കാരുടെ വിളിയും, വലിയ ഇരുമ്പുകുഴലുകൾ താഴെയിടുന്ന ശബ്ദവുമാണ് എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തിയത്.
കരിമ്പടം വകഞ്ഞുമാറ്റി ഞാൻ പതിയെ കണ്ണുതുറന്നു. തെക്കിനി മുറിയുടെ ആ വലിയ തടിമച്ചിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുമ്പോഴും, ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ അവളുടെ ആ നേർത്ത സുഗന്ധം ആ മുറിക്കുള്ളിൽ എവിടെയോ തങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. വരാനിരിക്കുന്ന ആ വലിയ ദിവസത്തിന്റെ ആകാംക്ഷകളിലേക്കാണ് ഞാൻ അന്ന് ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റത്.
കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ
ജനാലപ്പടിയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മുറ്റത്ത് വലിയൊരു ഉത്സവം നടക്കുകയാണ്. പണിക്കാർക്ക് വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ട് ശ്രീനാരായണൻ അമ്മാവൻ അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ആ വലിയ തറവാടിന്റെ മുറ്റത്തുള്ള തുളസിതറയിലേക്കാണ്.അവിടെ കുളിച്ചീറനണിഞ്ഞ മുടിയുമായി തുളസിതറയെ വലംവെക്കുകയാണ് എന്റെ പാർവണ.
ഇളം ചന്ദനനിറമുള്ള ഒരു കസവുമുണ്ടും നേര്യതുമാണ് വേഷം. അഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ കാർമുകിൽ മുടിയിഴകളിൽ നിന്നും ഇറ്റുവീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളിൽ പ്രഭാതസൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ തട്ടി വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈകൂപ്പി കണ്ണുകളടച്ച് അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ നിൽപ്പിൽ തറവാടിന്റെ മുഴുവൻ ഐശ്വര്യവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് കണ്ണുതുറന്ന അവൾ തിരിഞ്ഞത് എന്റെ തെക്കിനി മുറിയുടെ ജനാലയ്ക്ക് നേരെയാണ്. അവിടെ അവളെത്തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടതും ആ വലിയ നീലക്കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം വന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ സങ്കടത്തിന്റെ കാർമേഘങ്ങളെല്ലാം പെയ്തൊഴിഞ്ഞിരുന്നു. പകരം, അവിടെ ആയിരം സൂര്യന്മാർ ഒന്നിച്ചുദിച്ചതുപോലെയുള്ള പ്രണയം മാത്രം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ആരും കാണാതെ, ചുണ്ടിലൊരു വലിയ കള്ളച്ചിരി ഒളിപ്പിച്ച് അവൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എനിക്ക് നേരെ എന്തോ കുറുമ്പ് കാട്ടിയിട്ട് വേഗം അകത്തേക്ക് നടന്നുമറഞ്ഞു.
ആ ചിരിയുടെ മാസ്മരികതയിൽ നിന്ന് ഉണർന്ന് ഞാൻ വേഗം മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഉമ്മറത്ത് വലിയൊരു ചായഗ്ലാസുമായി നിൽക്കുന്നുണ്ട് സച്ചുച്ചേട്ടൻ. എന്നെ കണ്ടതും
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു
”എന്താടാ കല്യാണച്ചെക്കാ… ഉറക്കമൊക്കെ മതിയായോ? അതോ ഇനി വേളിയുടെ അന്ന് വരെ ഇങ്ങനെ ഉറങ്ങാൻ തന്നെയാണോ ഭാവം?”
”ഏയ് അല്ല സച്ചുച്ചേട്ടാ… പുറത്തെ ബഹളം കേട്ടപ്പോ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു,”
ഞാൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
”എന്നാ നീ പോയി വേഗം മുഖം കഴുകി വാ. ചായ കുടിച്ചിട്ട് നമുക്ക് ടൗൺ വരെ ഒന്ന് പോണം. ഇന്നലെ കൊടുത്ത കല്യാണക്കത്ത് ഉച്ചയ്ക്ക് മുൻപേ കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്കാം. വൈകുന്നേരം അമ്മാവന്മാരുടെ കൂടെ നിനക്ക് കത്ത് കൊടുക്കാൻ ഇറങ്ങാനുള്ളതല്ലേ…”
സച്ചുച്ചേട്ടൻ കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചൂട് ചായയുമായി അമ്മ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു.
”ഡാ ആദീ, നീ എഴുന്നേറ്റോ? ഇന്നാ ഈ ചായ കുടിക്ക്. എന്നിട്ട് വേഗം പോയി കുളിക്കാൻ നോക്ക്. അമ്മാവന്മാർ ദാ ഇപ്പൊ കുളിച്ച് റെഡിയായി വരും. ഇന്ന് പടിപ്പുര തൊട്ട് അങ്ങോട്ടുള്ള എല്ലാ വീടുകളിലും കത്ത് കൊടുത്ത് തുടങ്ങണം. മുഹൂർത്തം കുറിച്ച കാര്യങ്ങളൊക്കെ നാട്ടുകാരെയും സ്വന്തക്കാരെയും നമ്മളല്ലേ അറിയിക്കേണ്ടത്,”
ചായ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തന്നുകൊണ്ട് അമ്മ വലിയൊരു തിരക്കോടെ പറഞ്ഞു.
”ഞാൻ ദാ പോയി റെഡിയാവാം അമ്മേ. സച്ചുച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞപോലെ ഞങ്ങൾ പോയി ടൗണിൽ നിന്ന് കത്ത് വാങ്ങി വരാം,”
ചൂട് ചായയിൽ നിന്നൊരു സിപ്പെടുത്ത് ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.