”അത്… അത് പിന്നെ… പാർവണേ… ഞാൻ… ഞാൻ ഈ വയലിന്റെ ഭംഗി ഒക്കെ… വെറുതെ ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടി… അങ്ങനെ നോക്കി നിന്നതാ…”
എന്റെ വിക്കിവിക്കിയുള്ള ആ മറുപടി കേട്ടതും അവൾ പുരികം ചുളിച്ചു.
”ഓഹോ… വയലിന്റെ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാർന്നല്ലേ…”
ആ പാലക്കാടൻ ഈണത്തിൽ കുറച്ച് ശബ്ദമുയർത്തി അവൾ പറഞ്ഞു,
“അധികം ഭംഗി നോക്കാൻ നിക്കണ്ട ട്ടോ… അടുത്തത് ഞാനായിരിക്കും ആദീനെ കത്തീം കൊണ്ട് കുത്താൻ പോവണത്… പറഞ്ഞേക്കാം…”
അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട്, എന്നെ ഒന്നുകൂടി രൂക്ഷമായി നോക്കി കണ്ണുരുട്ടിയിട്ട്, അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ് പത്തായപ്പുരയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി. അവളുടെ ആ പോക്കും ദേഷ്യവും കണ്ട്, പടിപ്പുരയ്ക്കൽ നിന്ന് ഞാൻ ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്നറിയാത്ത അവസ്ഥയിലായി.എന്തൊരു പെണ്ണാണ് ഈശ്വര ഇത്.
പടിപ്പുരയ്ക്കൽ നിന്ന് ഒരുവിധം തടിയൂരി ഞാൻ നേരെ വീടിന്റെ പുറകുവശത്തുകൂടി അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. വലിയൊരു തറവാട്ടിലെ പ്രഭാതങ്ങൾ ശരിക്കും തുടങ്ങുന്നത് ആ അടുക്കളയിൽ നിന്നാണ്. അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ വലിയൊരു ബഹളം തന്നെ നടക്കുകയാണ്. പ്രഭാതഭക്ഷണമുണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ നല്ല മണവും, അതിനൊപ്പം പാത്രങ്ങളുടെ കലമ്പലും കൂട്ടച്ചിരികളും അവിടെയാകെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
അടുപ്പിലെ തീ ഊതിക്കത്തിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ് സാവിത്രി അമ്മായിയും ഭദ്ര ആന്റിയും. വലിയൊരു കല്ലിലിട്ട് ദോശ ചുട്ടെടുക്കുന്ന തിരക്കിൽ എന്റെ അമ്മയും അനഘ ചേച്ചിയും നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതിനിടയിൽ അഞ്ജലി ചേച്ചിയുടെ പുറകെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടന്ന് എന്തൊക്കെയോ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് കൂടുതൽ പണിവാങ്ങുകയാണ് സച്ചുച്ചേട്ടൻ. ഈ വലിയ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ഞാൻ പതുക്കെ കയറിച്ചെന്നു.
കയറിവരുന്ന എന്നെ ആദ്യം കണ്ടത്
ഉമ്മറത്തേക്ക് ചായ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്ന രമ അമ്മായിയാണ്. എന്നെ കണ്ടതും അമ്മായി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു
”ആഹ്… ദാ വന്നല്ലോ നമ്മ്ടെ കല്യാണച്ചെക്കൻ!”
അതുകേട്ടതും അടുക്കളയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം എന്നിലേക്കായി.
അവിടെയാകെ വലിയൊരു കൂട്ടച്ചിരി മുഴങ്ങി.
”എന്താടാ ആദീ, എഴുന്നേറ്റത് ഇപ്പോഴാണോ? നീ വേഗം പോയി മുഖം കഴുകി വാ, ദോശ ചൂടോടെ എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്,”
ദോശ മറിച്ചിടുന്നതിനിടയിൽ അമ്മ വലിയൊരു സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
”നീ വാടാ ആദീ… ഈ പെണ്ണുങ്ങൾക്കൊന്നും നമ്മളെ തീരെ വിശ്വാസമില്ല. ഒരു സഹായം ചെയ്യാൻ വന്നാൽ പോലും സമ്മതിക്കില്ല,”
അഞ്ജലി ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു പാത്രം പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ സച്ചുച്ചേട്ടൻ പരാതി പറഞ്ഞു.
”ഓഹോ… വല്യ സഹായി വന്നിരിക്കുന്നു! മനുഷ്യാ, വെറുതെ എന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന പണി വാങ്ങാതെ അങ്ങോട്ട് മാറി നിന്നേ… എന്റെ കയ്യിലുള്ള ഈ ചൂടുവെള്ളം ചിലപ്പോ ദേഹത്ത് വീഴും പറഞ്ഞേക്കാം,”
അഞ്ജലി ചേച്ചി കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് സച്ചുച്ചേട്ടനെ അവിടെനിന്ന് മാറ്റി നിർത്തി.
”അല്ലെങ്കിലും ആണുങ്ങൾ ഇപ്പൊ അടുക്കളയിലല്ല നിൽക്കേണ്ടത്, പോയി മുഖം കഴുകി വരാൻ നോക്ക്,”
ഭദ്ര ആന്റി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അല്ല സാവിത്രീ… ചമ്മന്തിയിലേക്ക് നാളികേരം തിരുമ്മിയത് മതിയോ? അതോ ഒരെണ്ണം കൂടി ഉടയ്ക്കണോ?”
”അത് മതി ഭദ്രേ… എല്ലാവർക്കും കഴിക്കാൻ കുറച്ചു സാമ്പാർ കൂടി തിളപ്പിക്കാനുണ്ട്. അതിലേക്കുള്ള പച്ചക്കറി കൂടി അരിയാൻ നോക്കാം,”
സാവിത്രി അമ്മായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
ആ തിരക്കുകളും സംസാരങ്ങളും കേട്ട് ഞാൻ പതിയെ അടുക്കളയുടെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ വലിയൊരു പാത്രത്തിൽ സവാള അരിയുകയാണ് എന്റെ പാർവണ. പടിപ്പുരയ്ക്കൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ ദേഷ്യം ഇപ്പോഴും ആ മുഖത്തുണ്ട്. എന്നെ കണ്ടിട്ടും കാണാത്തതുപോലെ അവൾ മുഖം വെട്ടിത്തിരിച്ചു. ആ ചുണ്ടിൽ ഇപ്പോഴും വലിയൊരു കുറുമ്പ് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ ആരും കാണാതെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. എന്റെ സാമീപ്യം അറിഞ്ഞതും അവൾ തലയുയർത്താതെ തന്നെ, ആരും കേൾക്കാത്ത ശബ്ദത്തിൽ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.