പ്രണയവും സന്തോഷവും പൂത്തുനിൽക്കുന്ന ആ തറവാട്ടിലേക്ക്, പകയുടെയും പ്രതികാരത്തിന്റെയും എന്തോ ഒരു കരിനിഴൽ പതുങ്ങി വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ ഭയപ്പെട്ടു. വരാനിരിക്കുന്ന ആ വലിയ ദിവസത്തിന് മുൻപുള്ള ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ സൂചനയായിരുന്നോ ആ മൗനമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും, എന്റെ പെണ്ണിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഏതൊരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിനെയും നേരിടാൻ എന്റെ ഹൃദയം അപ്പോൾ തയ്യാറെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ടൗണിൽ നിന്നുള്ള ആ മടക്കയാത്രയിൽ ബുള്ളറ്റിന്റെ ഇരമ്പൽ മാത്രമായിരുന്നു എനിക്ക് ചുറ്റും. പക്ഷേ, എന്റെ ഉള്ളിൽ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.സച്ചുച്ചേട്ടന്റെ പിന്നിലിരുന്ന് കാറ്റും വെയിലും കൊള്ളുമ്പോഴും എന്റെ ചിന്തകൾ മുഴുവൻ ദേവന്റെ അച്ഛന്റെ ആ പക നിറഞ്ഞ നോട്ടത്തിലായിരുന്നു.
കല്യാണപ്പന്തലിലെ ആ വലിയ സന്തോഷത്തിലേക്ക് അയാൾ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നവുമായി കടന്നുവരുമോ എന്ന ഭയം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കാർമേഘം പോലെ ഉരുണ്ടുകൂടി. എന്റെ പാർവണ… ആ വലിയ തറവാടിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട് കഴിയുന്നവളാണ്.
അവളുടെ ആ നീലക്കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കെടുത്താൻ ആ പകയ്ക്ക് കഴിയുമോ? അതോ തറവാട്ടിലെ മറ്റാർക്കെങ്കിലും അയാൾ കാരണം എന്തെങ്കിലും ആപത്ത് സംഭവിക്കുമോ? ആശങ്കകളുടെ വലിയൊരു തിരമാല തന്നെയാണ് ആ സമയം
എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അടിച്ചുകയറിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. വരാനിരിക്കുന്ന വസന്തത്തെ കാർന്നുതിന്നാൻ എത്തുന്നൊരു വേനൽത്തീ പോലെ ആ നോട്ടം എന്നെ വല്ലാതെ പൊള്ളിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ഞാൻ സച്ചുച്ചേട്ടന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് തട്ടി.
”സച്ചുച്ചേട്ടാ…”
”എന്താടാ ആദീ?”
വണ്ടിയുടെ വേഗത അല്പം കുറച്ചുകൊണ്ട് സച്ചുച്ചേട്ടൻ ചോദിച്ചു.
”അയാളെ ടൗണിൽ വെച്ച് കണ്ട കാര്യം നമ്മൾ തറവാട്ടിൽ വേറെ ആരോടും പോയി പറയണ്ട കേട്ടോ. വെറുതെ എന്തിനാ ബാക്കിയുള്ളവർക്കും കൂടി ഒരു ടെൻഷൻ ഉണ്ടാക്കുന്നേ… അവരൊക്കെ കല്യാണത്തിന്റെ വലിയ സന്തോഷത്തിലല്ലേ നിൽക്കുന്നത്.”
അതുകേട്ട് വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ സച്ചുച്ചേട്ടൻ ഒന്ന് മൂളി.
”ഉം… അതെ, ഞാനും ഇപ്പൊ നിന്നോട് അത് തന്നെ പറയാൻ വന്നതാ. ആരും ഇതറിയണ്ട. പിന്നെ നീ അത് ഓർത്ത് വല്ലാതെ പേടിച്ച് മുഖം വീർപ്പിച്ചൊന്നും നടക്കരുത്. എന്തായാലും നോക്കാം ആദീ… അയാൾ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നത്തിന് വന്നാൽ ഒരു കൈ നമുക്കും നോക്കാം. ആണുങ്ങളായിട്ട് നമ്മളും ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടല്ലോ.”
സച്ചുച്ചേട്ടന്റെ ആ വാക്കുകൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യമാണ് നൽകിയത്. ഉള്ളിലെ ഭയത്തെ ആ വാക്കുകളിലൂടെ ഞാൻ പതിയെ അടക്കിനിർത്തി. ആ സംസാരം കഴിയുമ്പോഴേക്കും, സ്നേഹവും സന്തോഷവും പൂത്തുനിൽക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ തറവാടിന്റെ കൊത്തുപണികളുള്ള പടിപ്പുര ദൂരെ കണ്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
ബുള്ളറ്റ് തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് കൊണ്ടുപോയി നിർത്തുമ്പോൾ, അവിടെ ഉമ്മറത്ത് വലിയൊരു സദസ്സ് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉച്ചയൂണൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും കൂടിയിരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ച് കൂട്ടച്ചിരിയിലാണ്. മുത്തശ്ശനും അമ്മാവന്മാരും ഒക്കെ അവിടെയുണ്ട്. ആ വലിയ തറവാടിന്റെ പൂമുഖത്ത് അലയടിക്കുന്ന ആ സന്തോഷവും തമാശകളും കേട്ടപ്പോൾ, ടൗണിൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ പകയുടെ ഓർമ്മകളെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും എങ്ങോട്ടോ മാഞ്ഞുപോയി.
വല്ലാത്തൊരു ശാന്തത എന്നെ പൊതിഞ്ഞു.
സ്നേഹം മാത്രം നിറഞ്ഞ ഈ മുഖങ്ങൾക്കിടയിൽ, അവരെല്ലാവരും എനിക്കൊപ്പം ഉള്ളപ്പോൾ ഏത് കൊടുങ്കാറ്റിനെയാണ് ഞാൻ ഭയക്കേണ്ടത്!
ഞാനും സച്ചുച്ചേട്ടനും വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറുന്നത് കണ്ടതും അമ്മ ചോദിച്ചു
”എന്തായി ആദീ… കല്യാണക്കത്ത് എപ്പോഴത്തേക്ക് കിട്ടുംന്നാ അവർ പറഞ്ഞത്?”
”നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ തരാം എന്നാ അമ്മേ പ്രസ്സിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്,”
വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.