മൗനവസന്തം – 1
[ കബനീനാഥ് ]
Kambi Kathakal
രാവിലെ ഏഴര കഴിഞ്ഞിരുന്നു..
വിമാനം വീണ്ടും വൈകുമെന്ന അറിയിപ്പ് വന്നപ്പോൾ സൂസൻ ഫോണെടുത്ത് സമയം നോക്കി. ഏഴ് മുപ്പത്തിയഞ്ച്!!.. ഇനിയും എത്ര നേരം ഇങ്ങനെ ഇരിക്കേണ്ടി വരുമോ എന്തോ!..
അവളൊരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി..
വിമാനത്താവളത്തിലെ തിരക്കിന് ഒരു കുറവുമില്ല. ആരൊക്കെയോ ഓടുന്നു, ചിലർ ഫോണിൽ ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്നു, മറ്റു ചിലർ യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയുന്നു. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ തിരക്ക്. ഓരോ യാത്രയ്ക്കും ഓരോ കഥ.
തന്റെ യാത്രയും അങ്ങനെയൊന്നാണ്…
ഹൈദരാബാദിലേക്ക് ആദ്യമായിട്ടാണ്. ബാങ്കിലെ പുതിയ സോഫ്റ്റ്വെയർ ഇംപ്ലിമെന്റേഷന്റെ ഭാഗമായി പത്ത് ദിവസത്തെ ട്രെയിനിംഗ്. ആദ്യം അഞ്ചു ദിവസമെന്നായിരുന്നു പറഞ്ഞിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് വലിയ ഒരുക്കങ്ങളൊന്നും നടത്തിയിരുന്നില്ല.
പിന്നീടാണ് പത്ത് ദിവസമാക്കി മാറ്റിയെന്ന ഔദ്യോഗിക അറിയിപ്പ് വന്നത്…
അഞ്ചു ദിവസമാണെങ്കിൽ അത്രയും ദിവസം. പത്താണെങ്കിൽ പത്ത്… ജോലിയുടെ ഭാഗമായതുകൊണ്ട് അതിനോട് പൊരുത്തപ്പെടുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയൊന്നുമില്ല.
എന്നാലും ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു സന്തോഷമുണ്ട്.
കുറേ നാളുകൾക്കു ശേഷമാണ് ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു യാത്ര പോകുന്നത്. അതും വിമാനത്തിൽ..
ഡാനിയേലിനും കുട്ടികൾക്കുമൊപ്പമുള്ള യാത്രകളിൽ നിന്ന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തം.
വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഡാനിയേൽ പതിവുപോലെ അവളെ സഹായിച്ചിരുന്നു..
സ്യൂട്ട്കേസ് കാറിൽ എടുത്തുവെച്ചതും അയാളാണ്.
“എല്ലാം എടുത്തിട്ടുണ്ടോ?”
“ഉവ്വ്. എത്ര തവണ നോക്കിയതാണെന്നോ.”
“ഡാനിയേൽ, പത്ത് ദിവസത്തേക്കല്ലേ പോകുന്നത്. അല്ലാതെ പത്ത് വർഷത്തേക്കൊന്നുമല്ല.”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാളും ചിരിച്ചു..
“എന്നാലും എന്തെങ്കിലും മറന്നിട്ട് അവിടെ ചെന്നു വിളിക്കരുത്.”
“ശരി, സാറേ.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് യാത്ര പുറപ്പെടുമ്പോൾ ഡാനിയേൽ കാറിന്റെ ഡോർ അടച്ചുകൊടുത്തു. പതിവുപോലെ നെറ്റിയിൽ
ഒരു ചെറിയ ചുംബനവും നൽകി..
അയാളുടെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതി എന്നും അങ്ങനെയായിരുന്നു. വലിയ വാക്കുകളോ നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങളോ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ, ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കും. ചിലപ്പോൾ അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകും.
ചില കാര്യങ്ങളിൽ രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടാകാറുമുണ്ട്. എന്നാലും ഇത്രയും വർഷം ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചപ്പോൾ പരസ്പരം അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അധികമൊന്നും ബാക്കിയില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു…
ഡെയിൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ പുതിയ ജോലിയിൽ കയറിയിട്ട് അധികമായിട്ടില്ല. അവന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആവേശവും ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള പരാതികളും ഫോണിലൂടെ കേൾക്കുന്നതാണ് ഇപ്പോൾ വീട്ടിലെ പതിവ്.
ദിവിയാകട്ടെ തൃശ്ശൂർ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ. അവളുടെ പഠനവും ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതവുമൊക്കെയായി അവൾക്കും തിരക്കുകൾ തന്നെ..
കുട്ടികൾ രണ്ടുപേരും വളർന്ന് അവരുടേതായ ജീവിതത്തിലേക്ക് മാറിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ വീട്ടിൽ കിട്ടുന്ന ഒഴിവുസമയം കൂടിയിട്ടുണ്ട്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അതൊരു നല്ല കാര്യമായി തോന്നും. ചിലപ്പോൾ വീടാകെ നിശ്ശബ്ദമാകുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയും..
എന്നാലും ഇപ്പോൾ അതൊന്നും ആലോചിക്കേണ്ട.
പത്ത് ദിവസം. അത്രയും ദിവസം പുതിയൊരു സ്ഥലത്ത്. പുതിയ ആളുകൾക്കൊപ്പം. കുറച്ച് പഠിക്കാം, കുറച്ച് കറങ്ങാം. പിന്നെ ഷാനുവും ഹെബയും ഉണ്ടല്ലോ.
അവരവിടെയുള്ളതാണ് ഒരാശ്വാസം ധൈര്യവും.. അവരെല്ലാം നോക്കിക്കൊള്ളുമെന്ന് ഡെയ്ൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..
അവിടുത്തെ വഴികളും സ്ഥലങ്ങളുമൊക്കെ അവനറിയാം. ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞുള്ള സമയം വെറുതെ ഇരുന്ന് കളയേണ്ടിവരില്ല…
വിമാനയാത്ര വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല..
ജനലിനരികിലെ സീറ്റായിരുന്നു അവൾക്ക് കിട്ടിയത്. വിമാനം ഉയർന്നപ്പോൾ താഴേക്ക് ചെറുതായി കാണപ്പെട്ട കെട്ടിടങ്ങളും റോഡുകളുമൊക്കെ നോക്കി അവൾ കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു. പിന്നെ ഫോണിൽ കുറച്ച് പാട്ടുകൾ കേട്ടു. ഇടയ്ക്ക് ഉറക്കവും വന്നു…