“പെടുത്തും.. ഏട്ടനത് കൂടെ സഹിക്കണം. ഈ അവസ്ഥ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയതല്ല.. ആവുന്നത് പോലെ ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞതാണ്. ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല..”
“നീ എന്താ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നെ..?”
“ഞാൻ പിന്നെന്താ വേണ്ടേ..? അതൂടെ പറഞ്ഞു താ..”
ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ കിടക്കുന്ന പ്രസാദിന്റെ അരികിലായി അവളിരുന്നു.
“സങ്കടപ്പെടുത്താൻ പറഞ്ഞതല്ല.. എന്റെ സങ്കടം കൊണ്ട് പറഞ്ഞതാണ്. ഈയൊരു സാഹചര്യം നമ്മളെ അയാളുടെ അടിമകളാക്കി മാറ്റിയത് പോലെ തോന്നുന്നു.”
“എടി അതിന്..”
പ്രസാദ് എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങുന്ന സമയം മാധവൻ റൂമിലേക്ക് വന്നു. ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത കടലാസുകളുമായി. അശ്വതിയും പ്രസാദും മാധവനെ നോക്കി.
“ആഹ.. പ്രസാദ് ഉഷാറായാല്ലോ..”
അയാൾ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“കണ്ടോ അശ്വതി. അവനിപ്പോ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ഹാപ്പി ആയില്ലേ നീ..?”
അവൾ ദയനീയമായി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എങ്കി പിന്നെ നമുക്ക് പോകാം. ബില്ല് എല്ലാം ഞാൻ ക്ലോസ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇനി അടുത്ത മാസമേ വരേണ്ടു.”
അയാൾ പ്രസാദിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. അവനും എന്ത് പറയണമെന്ന് കിട്ടിയില്ല. അയാളുടെ മര്യാദ നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റത്തിൽ അവൻ ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
കാറിന്റെ പിൻ സീറ്റിൽ പ്രസാദിനെ ശ്രദ്ധയോടെ ചാരിയിരുത്തി അശ്വതിയും കയറി. ഇളയ കൊച്ചിനെ അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് നൽകി ചിന്നുമോളെ കൂട്ടി മാധവൻ മുൻ സീറ്റിൽ കയറി.
വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര.
വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന അശ്വതിയെ നോക്കുകയാണ് പ്രസാദ്. കഴിഞ്ഞു പോയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവന്റെ മനസ്സിൽ മുള്ളുകൾ പോലെ വന്ന് തറച്ചു. അവളെയും മക്കളെയും അവഗണിച്ച നാളുകൾ, കുടിച്ച് ചൂതാടി നടന്ന നാളുകൾ. മോളെ ഒന്ന് സ്കൂളിൽ പോലും ചേർക്കാൻ താനുണ്ടായില്ല. ഓർക്കും തോറും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം പൊടിഞ്ഞിരുന്നു.
കാറ് മാധവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി. പ്രസാദും അശ്വതിയും മുഖാമുഖം നോക്കുകയാണ്. മാധവൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അശ്വതിയും ഇറങ്ങി. ഇളയ കൊച്ചിനെ ചിന്നുമോളെ ഏല്പിച്ച് കാറിൽ തന്നെയിരുത്തി.
“മാധവേട്ട ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കണ്ടേ സഹായത്തിന്..?”
പ്രസാദ് ആരാഞ്ഞു.
“എന്തിന്..? നിന്നെ മുറിയിലേക്ക് കിടത്താൻ ഞാൻ തന്നെ ധാരാളം..”
അത് കേട്ടപ്പോൾ അശ്വതിക്കും ആശങ്ക തോന്നി.
“അല്ല മാധവേട്ട.. മുകളിലേക്ക് എത്തണ്ടേ..”
“ഏതിന്റെ മുകളിൽ..? നിങ്ങളിന്ന് മുതൽ താഴെയാ.. എന്റെ കൂടെ..”
അതും പറഞ്ഞ് മാധവൻ അവന്റെ ഭാഗത്തെ ഡോർ തുറന്നു.
പ്രസാദ് തീർത്തും ഞെട്ടിയിരുന്നു. മാധവന്റെ വേറൊരു മുഖം പുറത്ത് വരികയാണോ എന്ന ഞെട്ടൽ.
മാധവൻ അവനെ മയത്തിൽ കൈകളിലേക്ക് ചേർത്തു.
“അശ്വതി, അവന്റെ കാലൊന്ന് തൊട്ടു പിടിച്ചേക്ക്.. തട്ടി പോകേണ്ട..”
പകച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. മാധവൻ വീണ്ടും വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കുകയാണ് അശ്വതിയും പ്രസാദും.
“എടി വേഗം..”
മാധവന്റെ നിർബന്ധനയിൽ അവളവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് നോട്ടമെടുത്തു. അശ്വതിയുടെ സഹകരണത്തോടെ പ്രസാദിനെ മുഴുവനായി അയാൾ കൈകളിൽ എടുത്തു. അവനല്പം വേദന തോന്നിയിരുന്നു. വേറൊന്നും വക വെക്കാതെ അയാൾ അവനെയും എടുത്ത് പടിമ്മൽ കയറി.
“അശ്വതി.. ഈ വാതിൽ തുറക്ക്..”
അങ്കലാപ്പോടെ അവൾ താക്കോലിന് വേണ്ടി നോക്കുകയാണ്.
“എന്താ നീ ചെയ്യുന്നേ..?”
അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന് താക്കോൽ എവിടെയെന്ന ഭാവത്തിൽ അവളുടെ നോട്ടം.
“താക്കോൽ ഇവിടെ..എന്റെ അരയിൽ..”
അത് കേട്ടപ്പോൾ അശ്വതി സ്തംഭിച്ചു പോയി. പ്രസാദിന്റെ അവസ്ഥയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല. വരാൻ വേണ്ടി മടി കാട്ടിയ ഭാവത്തോടെ അവളവിടെ തഞ്ചി.
“വന്നെടുക്ക് അശ്വതി.. എന്തായിത്…?”
പ്രസാദിനെയും എടുത്ത് പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന മാധവൻ അമർഷം മുഴക്കി. അശ്വതിക്ക് വേറെ നിവർത്തിയില്ല. മടിയോടെ അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്നു. പ്രസാദിനെ നോക്കാൻ അവൾക്ക് അത്യധികം മടി തോന്നി. പക്ഷെ അവനവളെ തന്നെ നോക്കുകയാണ്. എല്ലാം വീക്ഷിച്ച് ഉള്ളിൽ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മാധവനും.