കണ്ണുകൾ പൊരുത്ത പെടുന്ന ഇരുട്ടിൽ അവൾ വേഗം വാതിൽ തുറക്കാൻ നടന്നു. പതിയെ ലോക്കഴിച്ച് തല പുറത്തിട്ട് നോക്കുമ്പോൾ മാധവൻ അവളെ അക്ഷമനായി കാത്തു നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
“എത്ര നേരമായെടി..വാ..”
“പ്ലീസ്.. എന്താണേലും നാളെ സംസാരിക്കാം..”
താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ അവൾ കേണു.
“പറ്റില്ല.. നീ വാ.. അവൻ ഉറങ്ങിക്കാണും..”
മാധവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് നിർബന്ധിച്ചു.
“പ്ലീസ്..”
അശ്വതി ഒന്നൂടെ കെഞ്ചി പറഞ്ഞെങ്കിലും സമ്മതിച്ചില്ല. അയാളുടെ ബലത്തിനു മുന്നിൽ പതറി, റൂമിനു പുറത്തേക്ക് പമ്മി നടക്കേണ്ടി വന്നു അവൾക്ക്. വെളിച്ചം കടക്കാതിരിക്കാൻ വേഗം തന്നെ അയാൾ ഡോർ ക്ലോസ് ചെയ്തു.
“എന്തിനാ എന്നെയിങ്ങനെ കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യുന്നേ..?”
“ഒരു കൊലയുമില്ല.. നീ വാ..”
“എന്താ പറയാനുള്ളത്.. ഇവിടെ വച്ച് പറ..”
“പറയാനല്ല.. കാണിക്കാനാണ്..”
പണ്ണാനാണെന്ന് മനസ്സിൽ വന്നത് അയാൾ വിഴുങ്ങി.
“ശ് ഹ്..”
മടിയോടെ നിന്ന അശ്വതിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് റൂമിലേക്ക് നടന്നു. ഒപ്പം പോവേണ്ടി വരുന്ന അവളുടെ ചന്തികൾ കുലുങ്ങുന്ന നിസ്സഹായമായ അന്നനട കാണാൻ പ്രത്യേക സൗന്ദര്യമായിരുന്നു.
മാധവൻ അവളെ കൊണ്ടു വന്ന് ബെഡിലിരുത്തി. ആ സാഹചര്യത്തിൽ അവളുടെ മനസ്സ് നന്നായി പേടിച്ചു. കാരണം ഇന്നലെ നടന്നത് പോലെയല്ല വീണ്ടും തന്റെ കുടുംബത്തെ മറന്നു കൊണ്ട് ഒരു വേശ്യയെ പോലെ കിടക്കാൻ അവളുടെ മനസ്സ് ഒട്ടും തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.
“പ്ലീസ്.. എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്..”
അവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ തുനിയുമ്പോൾ ഇരു ചുമലിൽ പിടിച്ച് വീണ്ടുമിരുത്തി.
“ഞാനെന്താടി സിനിമയിലെ ബാലൻ കെ നായരോ..?”
അതും പറഞ്ഞയാൾ മേശയിൽ വച്ച പൊതി തുറക്കുകയാണ്. അതിൽ രണ്ട് പവനോളം വരുന്ന ജിമിക്കി കമ്മലുകളും മാലയും…!
മാധവനത് കയ്യിലെടുത്ത് അവളുടെ അരികിലിരുന്നു. എന്തെന്നറിയാതെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന അശ്വതിയുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു.
മാധവന്റെ തുറന്ന കൈത്തലത്തിൽ കിടന്നുളിയുന്ന സ്വർണക്കമലുകൾ. നേർവസായി ഇരിക്കുന്ന അവളുടെ ഉള്ളിൽ അതിശയമായിയുന്നു തോന്നിയത്. ഇതുവരെ ഒരു സ്വർണ തരി പോലും കാണാൻ ഭാഗ്യമില്ലാതിരുന്ന തന്റെ മുന്നിൽ സ്വർണ ജിമിക്കി കമ്മലുകൾ കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു തിരയുണർന്ന മൃദുഭാവം.
പക്ഷെ താൻ എവിടെയാണെന്ന ബോധം അവളുടെയുള്ളിലെ ഉണർവിനെ മാറ്റി മറിച്ചു. ഇത് സ്വീകരിച്ചാൽ തനിക്കുണ്ടാവുന്നത് അപമാനമല്ലേ.. സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തോട് ചെയ്യുന്ന ചതി.
“നിനക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങിയതാണ് അശ്വതി..”
“എനിക്ക് വേണ്ട..”
അവൾ മുഖം കടുപ്പിച്ചു.
“അങ്ങനെ നിരസിക്കരുത് പെണ്ണേ.. ഈ ലോകത്ത് നൂറിലൊരു പത്തു പെണ്ണുങ്ങൾക്കേ ഇതൊക്കെയണിയാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടാകു. നീ ഇപ്പോൾ ഭാഗ്യവതിയാണ്..”
“എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കണ്ട.. ഞാൻ പോകുവാണ്..”
അശ്വതി എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാധവൻ അവളെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുത്തി.
“ശ്ഹ്.. എന്നെ വിട്..”
“ഒരു മിനുട്ട്..”
“ഇനിയെന്താ.. ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ..”
“ഇല്ല.., എനിക്കറിയാം.. ഇതൊക്കെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പെണ്ണ് തന്നെയാണ് നീ. നിന്റെ സാഹചര്യങ്ങളാണ് നിന്നെ ഇങ്ങനെയാക്കിയത്. നിൻറെയീ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഒതുങ്ങി ജീവിക്കരുത്..”
“ഒരിക്കലുമല്ല.. ഇതൊന്നും കാണിച്ച് എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ നോക്കുകയും വേണ്ട.
“വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട.. നീ ഇതൊന്ന് അണിഞ്ഞു കാണാൻഒരു മോഹം.. അതെങ്കിലും ചെയ്ത് തരില്ലേ..?”
“ഇല്ലാ..”
“എന്തൊരു വാശിയാണ് പെണ്ണേ ഇത്..?”
“ആ അങ്ങനെ കരുതിക്കോ..”
“പ്ലീസ്.. എന്റെയൊരാഗ്രഹമല്ലേ..”
“വേറൊരാളുടെ ഭാര്യയോടല്ല ആഗ്രഹം കാണിക്കേണ്ടത്..”
“നീ വീണ്ടും ഇതു തന്നെ പറയുവാണോ.. ഇന്നലെ എനിക്ക് കിടന്ന് തന്നിട്ട് ഇന്നേക്ക് നിന്റെ മനസ്സ് മാറിയോ..?”
അവളുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു.
“പ്ലീസ്.. ഒരു തവണ… ഒരു തവണ ഒന്നിട്..പ്ലീസ്..”
ഒന്നും പറയാതെ വീണ്ടുമവൾ എഴുനേൽക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ അവളെ കടന്നു പിടിക്കുകയാണ് ഉണ്ടായത്. ബെഡിലേക്ക് മറഞ്ഞു പോയ അവളുടെ മുന്താണി ഉലന്നു മാറി. കാലുകൾക്ക് മേലേ കാല് കയറ്റി വച്ചു കൊണ്ട് അയാളവളുടെ മേലമർന്നു.