ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെയാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് ആലോചിച്ച് മനസ്സിൽ വീണ്ടും ആകുലതകൾ നിറയുമ്പോൾ മാധവൻ തിരിച്ചു വരുന്നത് കണ്ടു. അവളെഴുന്നേറ്റു. ശ്വാസമയച്ച നെടുവീർപ്പിട്ട് മുഖം തുടച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും കരയുവാണോ..?
നേഴ്സ് പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ.. വേറെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. എല്ലിന് പൊട്ടലുണ്ട്. അത് ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞാലല്ലേ റെഡിയാകു. എല്ലാം നമുക്ക് ശെരിയാക്കാം..”
മനസ്സിലൊരു ആശ്വാസം തോന്നിയെങ്കിലും അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“വാ..”
മാധവൻ അവളുടെ ഒക്കത്തു നിന്ന് കൊച്ചിനെ വാങ്ങി. ഇത്തവണ ശ്രദ്ധയോടെ.
ചില വാക്കുകൾക്ക് അത്രമേൽ ശക്തിയുണ്ട്. അത് പറയുന്ന ആളാണെങ്കിൽ ഈ ഹോസ്പിറ്റൽ വാങ്ങാൻ പോലും കഴിവുള്ള വ്യക്തിയും. പതറിപ്പോയ മനസ്സിൽ നിന്നും അവൾ പതിയെ കര കയറാൻ തുടങ്ങി. മാധവന്റെ പുറകെ ചിന്നുമോളെയും കൂട്ടി നടന്നു. മൂന്നാമത്തെ നിലയിലെ റൂമിലെത്തി. പേഷ്യന്റ്സ് കുറവായത് കൊണ്ട് റൂമികളെല്ലാം അധികവും കാലിയാണ്. അശ്വതി ഉള്ളത് കൊണ്ട് എസിയുള്ള റൂം തന്നെയാണ് മാധവൻ എടുത്തത്.
“അശ്വതി, വേണേൽ ഒന്ന് ഫ്രഷായിക്കോ. ഞാനൊന്ന് പുറത്ത് പോയിട്ട് വരാം..”
“എവിടെ..?”
അവൾ മുരടനക്കി ചോദിച്ചു.
“താഴെ.., നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങണോ..?”
“വേണ്ട..”
“വേഷം മാറാൻ എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ..?”
“സാരമില്ല..”
“മടിക്കേണ്ട.. എന്തെങ്കിലും വേണെങ്കിൽ കൊണ്ടുത്തരാൻ ഞാനേ ഉള്ളു..”
മാധവന്റെ ആധിപത്യം ഉയർത്തുന്ന സംസാരം.
“ഒന്നും വേണ്ട..”
പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞ് അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“മ്മ്..”
മാധവൻ മൂളിക്കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
“വാതിൽ അടച്ചോളൂ.. ഞാൻ വന്നാൽ തുറന്നാൽ മതി.”
മാധവൻ നടന്നു കഴിഞ്ഞതും അവൾ വാതിലടച്ച് ലോക്ക് ചെയ്തു. അവരെ അവിടെയാക്കി അയാൾ വേറെ എവിടെയെങ്കിലും കിടക്കുമെന്നാണ് അശ്വതി കരുതിയിരുന്നത്. തിരിച്ചു വരുമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും ഒരല്പം ആശങ്ക തോന്നി. മറുത്തൊന്നും പറയാനും കഴിയില്ല. ഇവിടെ കിടക്കാനൊരിടം കിട്ടിയതും അയാൾ കാരണം തന്നെ.
മാധവന്റെ മര്യാദ നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റമാണ് ഇപ്പോഴൊരു പേടി. ഏതെങ്കിലും നിമിഷത്തിൽ മാറിയാൽ തനിക്ക് എതിർക്കാനാവുമോ എന്നൊരു നിശ്ചയമില്ല ഇപ്പൊ. ഒരു ധൈര്യമില്ലായ്മ..!
വേറൊരു തരത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതിന് പകരം ഒരു പെങ്ങളായി കണ്ടൂടെ എന്നവൾ ആഗ്രഹിച്ചു
ഉറക്കം വന്ന് തുടങ്ങിയ മക്കളെ സൈഡ് ബെഡിൽ കിടത്തി അവളുമിരുന്നു. എന്തെന്നില്ലാത്ത ചിന്തകളുമായി.
തിരിച്ചു വന്നാൽ അയാളോടൊപ്പം ഒരു മുറിയിൽ കഴിയുന്നതിന്റെ ആകുലതകൾ കലുഷിതമായി.
ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന മക്കളെ നോക്കി അവളൊന്ന് ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പാവം ഇളയതിനു ഒന്ന് പാല് പോലും കൊടുക്കാനാവാതെയാണ് ഉറക്കിയത്. എല്ലാം തരണം ചെയ്യുക തന്നെ. അല്ലാതെ നിവർത്തിയില്ല.
അവരുടെ അരികിലായി അശ്വതിയും കിടന്നു. കക്ഷത്തിലേക്കുള്ള അരികുകൾ വല്ലാതെ നനഞ്ഞ മാറിടങ്ങൾ ഒരു തരം വിമ്മിഷ്ടമായിരുന്നു. അത് വിയർപ്പിന്റെ മാത്രമല്ലെന്നത് അവൾക്കറിയാം. ഒന്ന് തുടക്കാൻ പറ്റിയെങ്കിൽ എന്നവൾക്ക് തോന്നി. രാത്രിയിൽ മേല് കഴുകാതെ കിടക്കുന്ന ശീലം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പതിനഞ്ചു മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞതും മാധവൻ തിരിച്ചു വന്നിരുന്നു. മുടിയിഴകൾ വശങ്ങളിലേക്ക് കൊതി മാറ്റി എഴുന്നേറ്റ് അവൾ വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു.
മാധവന്റെ കയ്യിലൊരു കവറുമുണ്ട്.
“കിടന്നോ നീ..”
“ഉം..”
“ഫ്രഷായില്ലേ..?”
അവളെ അടിമുടി നോക്കി ചോദിച്ചു. വിയർത്ത കക്ഷങ്ങളിൽ അളവിലധികം നനവും നേരത്തെ മുതൽ അനുഭവിക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ മനം മയപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധവും.
“ഇല്ല..”
“മ്മ് എനിക്കറിയാം.. ഇന്നാ ഇതിൽ വേണ്ടുന്നതുണ്ട്. തൽക്കാലത്തേക്ക്.”
കവർ നീട്ടിയപ്പോൾ അവളയാളെ നോക്കി.
“ചെല്ല്..”
അനുസരിപ്പിക്കുമ്പോൾ എതിർക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം മനസ്സിൽ തട വീഴുകയാണ്. മടിച്ചുകൊണ്ടവൾ കവർ വാങ്ങുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സ് ആഹ്ലാദിച്ചിരുന്നു.
“പ്രസാദിന്റെ കാര്യമോർത്ത് ഇനി വിഷമിക്കേണ്ട. ഞാനിവിടെയില്ലേ..എല്ലാം വേണ്ട വിധത്തിൽ ഞാൻ കൈകാര്യം ചെയ്തോളാം… ചെല്ല്..”