“ഉം..”
അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൂളി. അതയാൾ മിററിലൂടെ കാണുന്നുണ്ട്. കാറ് ഒതുക്കാൻ സ്ഥലം നോക്കുകയാണ് മാധവൻ. അപ്പഴാണ് ഒരു സൂപ്പർ മാർക്കെറ്റിന്റെ പാർക്കിംഗ് കാണുന്നത്. വലിയ ഗംഭീര്യമായ പാർക്കിംഗ് ഒന്നുമല്ല. ചതുരത്തിൽ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരിടം.
“വണ്ടി ഹൈവെയിൽ വച്ചാൽ ശെരിയാകില്ല..”
അവൾ കേൾക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കുവാണ്.
“എന്താ അങ്കിളെ..?”
“പറ്റിയ സ്ഥലമില്ല മോളെ.. ആ പാർക്കിങ്ങിലിടാം..”
മാധവൻ സൈഡിലുള്ള പാർക്കിങ്ങിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കാറെടുത്തു. സെക്യൂരിറ്റി പോലുമില്ലാത്ത പാർക്കിങ്ങിനുള്ളിൽ ഒന്ന് രണ്ട് കാറ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അയാളതിൽ ഒരു മൂലക്ക് വലത്തേ വശം ചേർത്ത് ഒതുക്കി വച്ചു.
അത് കണ്ടപ്പോൾ ശാലിനിക്ക് എന്തൊക്കെയോ തരം ചിന്തകളാണ് മനസിൽ വന്നത് ആളൊഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് എത്തിയത് പോലെ. പക്ഷെ പേടി തോന്നിയില്ല.
“ഇവിടെ ഇടാം. അല്ലേ മോളെ..?”
“ഉം.. അമ്മ വിളിക്കുമ്പോ വേഗം പോകാൻ കഴിയുമോ..?”
“അതൊക്കെ പറ്റും..”
അയാൾ കാർ ഓഫ് ചെയ്തു. വളരെ അരണ്ട വെളിച്ചം മാത്രമേ ഇപ്പോ കാറിനുള്ളിൽ കിട്ടുന്നുള്ളു. പെണ്ണിന്റെ വിയർപ്പ് മണം കാറിനുള്ളിൽ ഒഴുകി തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് സിന്ധുവിന്റെ കോൾ.
“മാധവേട്ടാ..”
“എന്തായെടി കഴിഞോ..?”
നിരാശയോടെയാണ് അയാൾ ചോദിച്ചത്.
“ഒരഞ്ചു മിനുട്ട് വെയിറ്റ് ചെയ്യുമോ..അയാൾ പുറത്ത് പോയിരിക്കുവാ.. ഇപ്പോ വരും.. വന്നാലുടൻ ഞാൻ വിളിക്കാം..”
“ഉം ശെരി..”
“നിങ്ങൾ എവിടെയാ..?”
“കുറച്ചിപ്പുറത്ത് പാർക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആവുമ്പോ നീ വിളിക്ക്..”
“ആ..”
അയാൾ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. ഉടനെ ശാലിനിയുടെ കിളിനാദം..
“അമ്മയെന്തു പറഞ്ഞു..?”
“കുറച്ച് വൈകുമെന്ന്..”
“ആണോ..?”
“മ്മ്, മോളിവിടെ മുൻപിൽ വന്നിരിക്ക്.. നമുക്ക് സംസാരിക്കാമല്ലോ..”
“ഉം..”
അവളതനുസരിച് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി മുന്പിലെ ഡോർ തുറന്ന് കയറി. അയാളെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു.
മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നുണ്ടോയെന്ന് തോന്നിയ ശാലിനി അൽപം നേർവസ്സായി.
വീണ്ടും മാധവന്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം. ഈ നിമിഷത്തിൽ ഏത് അവരാതിയാണോ വിളിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിൽ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അയാൾ ഫോണെടുത്തു.
ലോറെൻസ്..!
ഈ മൈരന്റെ പതിനാറ്..!!
മാധവൻ ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. പക്ഷെ വീണ്ടും വീണ്ടും കോൾ വന്നോണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നല്ല അരിശം തോന്നിയ അയാൾ അവന്റെ നമ്പർ ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് വച്ചു.
“എന്താ അങ്കിളേ..? ആരാ വിളിക്കുന്നെ..?”
“ഓ അത് മില്ലിലെ പണിക്കാരനാ..”
“മ്മ്..”
അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് നീളുന്നുണ്ടെന്ന് ബോധ്യമായ സമയം അവൾ കൈകൾ കൂട്ടിതിരുമ്മി. അയാളെ നോക്കാൻ വരെ ചമ്മലുണ്ടായി
പക്ഷെ മാധവന്റെ ഫോണിന് റസ്റ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത്തവണ പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പറിൽ നിന്നായിരുന്നു കോൾ.
ഒരു പന്തികേട് തോന്നി.
ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നിശബ്ദമായി നോക്കിയിരുന്ന് റിംഗ് തീരുന്നതിന് മുൻപ് കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.
“ഹലോ…”
മറു തലക്കൽ വിതുമ്പുന്ന പെണ്ണിന്റെ ശ്വാസവും സ്വരവും മാധവന്റെ തലയിലൂടെ മിന്നൽ പായിച്ചു.
അശ്വതി..!
അയാൾ ഉടൻ തന്നെ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങുന്നതിന്മുൻപ് ശാലിനിയെ നോക്കി ഒരു മിനുറ്റിന്റെ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഒന്നും മനസിലാവാതെ അവൾ അയാളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
മാധവൻ വേഗം കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി കുറച്ചു മാറി.
“ഹലോ..അശ്വതി… അശ്വതി..”
മാധവന്റെ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി.
“എന്താ എന്തു പറ്റി.. കരയാതെ കാര്യം പറയ്..”
ഏങ്ങലോട് കൂടിയ സ്വര വിന്യാസത്തിൽ അശ്വതി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അയാൾ കേട്ടു നിന്നു.
“പേടിക്കേണ്ട.. ഞാൻ ഇപ്പൊ വരും.”
കോൾ കട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സിൽ സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങളായിരുന്നു. നടന്ന സംഭവം തനിക്ക് നല്ലതാണോ അതോ അബദ്ധമായി വന്ന് ഭവിക്കുമോ എന്നൊരു ആശങ്ക.
ഉടൻ തന്നെ സിന്ധുവിന്റെ കോളും.
അയാൾ വേഗം തന്നെ കാറിൽ കയറി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.