രാത്രി സമയം, മാധവൻ എത്തിയിട്ടില്ല. ചിന്നുമോളെ കുറച്ച് നേരം പഠിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞ് അശ്വതി പ്രസാദിനരികിൽ വന്നിരുന്നു. രാവിലെ കഴിഞ്ഞത് മുതൽ ഈ നേരം വരെ ആരും ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ചിന്നുമോളെയും വയ്യാതെ കിടക്കുന്ന ഭർത്താവിനെയും കാണുമ്പോൾ അവൾക്കത് താങ്ങാനാവാത്ത വിഷമമായി.
“ഏട്ടാ.. എന്തു ചെയ്യും സാധങ്ങളൊക്കെ തീർന്നിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായി..മരുന്നാണെങ്കിൽ നാളേക്ക് കഷ്ടിയാണ്..”
“എന്തു ചെയ്യാൻ.. ഇങ്ങനെ അങ്ങ് തീരട്ടെ..”
“അപ്പോ ഞങ്ങളോ…?”
വിതുമ്പുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവനവളെ ദയനീയമായി നോക്കി.
“വീണ്ടുമെനി ആവശ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ അയാൾ നിന്നോട് എങ്ങനെ പെരുമാറും..?”
“ഞാൻ അയാളോട് അടിമപ്പെടാത്തതിന്റെ ദേഷ്യമാണ് എന്നോട്. പക്ഷെ ഞാൻ കാരണം ഏട്ടനും മക്കളും ഇങ്ങനെ ഉഴലുമ്പോൾ എനിക്ക് സഹിക്കുന്നില്ല..”
“അത്കൊണ്ട്..?”
“കുറച്ച് പൈസക്ക് ചോദിക്കട്ടെ..?”
പ്രസാദിന്റെ മുഖം പേടിയിലേക്ക് മാറി.
“കടന്ന കയ്യല്ലേ അച്ചു അത്..?”
“ആലോചിച്ചിട്ട് എനിക്ക് വേറൊന്നും കിട്ടുന്നില്ല..”
“അയാൾ നിന്നെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്താലോ..?”
“ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. അതോർത്ത് എട്ടൻ പേടിക്കേണ്ട..”
“പേടിയുണ്ട്. കാരണം ഞാൻ ധരിച്ചു വച്ച മാധവേട്ടനല്ല ഇപ്പൊ.. നീ പറഞ്ഞത് പോലെ അയാൾക്ക് നിന്നെ നോട്ടമുണ്ട്..”
പറഞ്ഞത് അച്ചട്ടായി മാറുന്നത് പോലെ കോളിങ് ബെല്ലടിക്കുന്ന ശബ്ദം നീട്ടി മുഴങ്ങി. രണ്ടു പേരുടെയും നെഞ്ചിൽ ഇടിമുഴക്കമായിട്ടാണ് ആ ശബ്ദം വന്ന് പതിച്ചത്. പ്രസാദിനെ നോക്കി അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റു.
“അയാള് വന്നു..”
“മ്മ്..”
“തുറന്ന് കൊടുത്തിട്ട് വരാം..”
ചിന്തകൾ ദൃഢമാക്കിയ ഒരു ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ മുഖത്ത്. അത് കാണുമ്പോൾ ഒരു പേടിയും ആകാംഷയമായിരുന്നു പ്രസാദിന്.
“ചിന്നു.. വാവേനെ നോക്കണേ..”
കൊച്ചിനോട് നിർദേശിച്ച് അവൾ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി വച്ച് മെയിൻ വാതിൽ തുറക്കാൻ നടന്നു.
മാധവൻ..!!,
കയ്യിൽ നിറയെ സാധനങ്ങളുമായി നിൽക്കുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ അശ്വതിക്ക് ആശ്വാസമാണോ സങ്കടമാണ് എന്താണെന്നറിയാത്തൊരു നെടുവീർപ്പ്. സത്യം പറഞ്ഞാ കരച്ചില് വന്നു. അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ സാധനങ്ങളൊക്കെ മേശപ്പുറത്തു വച്ചു.
ഇതിനകം പോയി കഴിയേണ്ട അശ്വതി അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് മാധവന്റെ ഉള്ളൊന്ന് തുടിച്ചു. അയാൾ അവൾക്ക് നേരെ നീങ്ങി.
“നീയെന്നെ ഇത്രക്ക് ക്രൂരനായിട്ടാണോ കണ്ടത്..? അങ്ങനെ വിളിച്ചപ്പോൾ പോലും ഞാൻ കാര്യമാക്കിയിട്ടില്ല…”
അവൾ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“അവശ്യ സാധനങ്ങൾ തീരുന്നത് നിനക്കെന്നോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞൂടെ.. ഈ വീട്ടിലെ പെണ്ണല്ലേ നീ..?”
രണ്ട് ദിവസം പട്ടിണി കിടക്കുവാണോ നിങ്ങൾ ചെയ്തേ..?? നിന്റെ മക്കൾ എന്ത് പിഴച്ചു അശ്വതി..വയ്യാതെ കിടക്കുന്ന പ്രസാദോ..?”
അതൂടെ കേട്ടപ്പോൾ അശ്വതി വിതുമ്പി പ്പോയി. ഒന്നും കഴിക്കാത്തതിന്റെ ക്ഷീണം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണാമായിരുന്നു. ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മാധവന് അലിവ് തോന്നി.
“കാര്യം നമ്മൾ തമ്മിൽ വാക്പോരുകളും ഇഷ്ടക്കേടുകളും ഉണ്ടാകും എന്ന് വച്ച് നിന്നെ പട്ടിണിക്കിടാനോ.. സുഖ സൗകര്യങ്ങൾക്ക് കുറവ് വരുത്താനോ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല..”
നേരിയൊരു പതർച്ചയോടെ മാധവൻ അവളുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു.
എതിർപ്പോ അനിഷ്ടമോ പ്രതീക്ഷിച്ചിടത്ത് തിരയടങ്ങിയ കടല് പോലെ അവൾ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് മാധവന് ആ നിമിഷങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ആദ്യമായാണ് അശ്വതി തന്റെ സ്പർശനത്തെ അനുവദിച്ചത്. ഇനിയൊരു പക്ഷെ അവളത് അറിയുന്നില്ലേ.. മാധവന് ആശങ്കയായി.
“അശ്വതി..”
തല കുമ്പിട്ടു നിന്ന അവൾ സാവധാനം മുഖം ഉയർത്തി. കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അയാളുടെ സ്പർശനം അനുവദിക്കേണ്ടി വന്നതിന്റെ ഒരു പിടച്ചിലും ഉണ്ടായിരുന്നു മുഖത്ത്. അവൾക്കുമറിയാമല്ലോ അയാൾക്ക് ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് വേണ്ടതെന്ന്.
“എന്ത് സംസാരിച്ചാലും നിന്റെ മുഖത്ത് ഈ കരച്ചിൽ ഭാവമേ ഉള്ളോ..?”