അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“വേറെയെന്താ പറയാനുള്ളത്..?”
“വേറൊന്നുമില്ല..”
“സഹായമല്ലാതെ എന്നോട് വേറെന്ത് ചോദിക്കാനാണല്ലേ.. ഹ.. സാരമില്ല.. ഇങ്ങ് വാ കുറച്ചു നേരം ഇവിടെ ഇരിക്ക്..”
അയാളുടെ തൊട്ടടുത്ത് ബെഡിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അശ്വതി വിളറി.
“വേണ്ട..”
വേഗം തിരിച്ചു പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അതി വേഗത്തിൽ അയാൾ അവളുടെ കയ്യിൽ കടന്നു പിടിച്ചു.
“ഹാ….”
നില തെറ്റി അവൾ അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നു. അവസരം പോലെ അയാൾ അവളെ വാരി പുണർന്നു.
മദിപ്പിക്കുന്ന മേനി ഗന്ധം..!
കൂതറാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അശ്വതിയുടെ എതിർപ്പിനിടയിലും അവളുടെ മുലകൾ തന്റെ നെഞ്ചിലമർന്ന സുഖത്തിൽ പുളകം കൊള്ളുകയായിരുന്നു മാധവൻ.
“ഇല്ലെടി.. ഒന്നുമില്ല…”
“പ്ലീസ്.. വിട്.. വിട്..”
അവൾ കെഞ്ചി. പക്ഷെ അയാളുടെ കരവലയത്തിനുള്ളിൽ അമർന്നു പോവുകയായിരുന്നു അശ്വതി. പെണ്ണിന്റെ കൊഴുപ്പുറ്റ മേനി വട്ടം പിടിച്ചതിന്റെ സുഖം അനുഭവിച്ച ശേഷം അയാൾ അവളെ പിടിവിടാതെ നിർത്തി. ഇരു കൈത്തുടയിലും അള്ളി പിടിച്ചു.
കൊഴുപ്പിൽ അമർന്നു പോകുന്ന വിരലുകൾ..!
“എന്തിനാ അശ്വതി ഇങ്ങനെ എതിർക്കുന്നെ..?”
“പ്ലീസ് എന്നെ വിട്..”
“അതിന് ഞാനൊന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ.. ഒന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചല്ലേ ഉള്ളൂ.. അതും ചെയ്യാൻ പാടില്ലേ..?”
അവളുടെ മുഖം ദയനീയമായി.
“പിടിച്ചില്ലേ..? ഇനി മതി. ഞാനൊരു ഭാര്യയാണെന്നത് മറക്കരുത്.”
“ആഹ.. അപ്പോൾ നീയിത് എന്നെ അനുവദിച്ചതാണ്. അല്ലേ..?”
അവൾക്കൊന്നും മിണ്ടാനായില്ല.
“ഇനി എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടം പോലെ കെട്ടിപിടിക്കാം..”
“ച്ചേ.. വിട്..”
മാധവൻ അവളെ വിടാതെ വീണ്ടും പുണരാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. എതിർക്കുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ സ്വരം ഉയരുന്നുണ്ട്.
“ഒച്ച വെച്ചാൽ നിന്റെ ഭർത്താവറിയുംമോളറിയും. വേണോ നിനക്കത്..?”
“പ്ലീസ്….”
അവൾ ദയനീയമായി കെഞ്ചി.
“ഒഹ്.. ഈ പെണ്ണ്..ദേ.. വിട്ടു.. നിന്നെയെനിക്ക് വേണ്ട.. പക്ഷെ ഒന്നൂടെ ഒന്ന് ശെരിക്ക് കെട്ടിപിടിക്കട്ടെ..”
“ഹ്..ശ്..”
അയാളവളെ ബലമായി വീണ്ടും നെഞ്ചിലേക്ക് അടുപ്പിച്ച് പുണർന്നു. ശ്വാസത്തിന്റെ ഞരുക്കങ്ങളുമായി അശ്വതി അയാളുടെ നെഞ്ചിലമർന്നുപോയി. സ്പോന്ജ് ബോള് അമരുന്നത് പോലെ അവളുടെ കൊഴുത്ത മാറിടങ്ങൾ മാധവന്റെ നെഞ്ചിലമർന്ന് മുഴച്ചു. അയാളെ തൊടാൻ മടിച്ചു കൊണ്ട് കൈകൾ അകലത്തിൽ വച്ച് കണ്ണടച്ച് കൊണ്ടവൾ ഞെരുങ്ങി നിന്നു. പിടികിട്ടാത്ത ഒരു തരം ഉദ്വീപനങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ വികാരം അവളെ ദുർബലമാക്കുന്നത് പോലെ.
എതിർപ്പുകൾ എങ്ങലുകളാവുമ്പോൾ അവസ്ഥ നിസ്സഹായം. ദിവസങ്ങളോളം ഇങ്ങനൊരു നിമിഷത്തെയോർത്ത് പേടി പൂണ്ട മനസ്സ് തന്നെയിപ്പോൾ ചതിക്കുകയാണ്. ശരീരം വേഗത്തിൽ തളർന്നു. വേഗങ്ങൾ കുറഞ്ഞ എതിർപ്പുകളോടെ നിൽക്കുന്ന അശ്വതിയെ കണ്ട് അയാൾക്ക് സന്തോഷം ഇരട്ടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾക്കടിയിലൂടെ കൈകൾ കടത്തി പുണരാൻ ശ്രമിച്ചതും വേഗം തള്ളി മാറ്റി.
“മതി..”
ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞ് പുറകോട്ട് മാറി. അയാളപ്പോൾ ദീർഘ ശ്വാസത്തോടെ അണക്കുകയാണ്.
ഇനിയിവിടെ നിന്നാൽ അപകടമാണെന്ന് തോന്നിയ അശ്വതി പോകാൻ തുടങ്ങിയതും വീണ്ടും തടഞ്ഞ് നിർത്തി.
“നിക്ക്.. പോവല്ലേ..”
അതും പറഞ്ഞ് അയാൾ മേശപ്പുറത്തെ പേഴ്സിൽ നിന്ന് പൈസയെടുത്തു.
“ഇത് വാങ്ങ്..”
അവളുടെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന നോട്ടം. പക്ഷെ അതിനത്ര ശക്തി തോന്നിയില്ല അയാൾക്ക്.
“വാങ്ങിക്ക്..”
“കൈ മാറ്റ് എനിക്ക് പോണം..”
“എന്താ അശ്വതി ഇത്.. ഒന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചല്ലേ ഉള്ളൂ..ഉമ്മയൊന്നും വച്ചില്ലല്ലോ..അതിനെന്തിനാ മുഖം വീർപ്പിക്കുന്നെ..?”
“അത് തന്നെയായിരുന്നില്ലേ ഇന്നത്തെ നിങ്ങടെ ലക്ഷ്യം..?”
“അതെ..”
“എന്തിനാ എന്നോടിങ്ങനെ..? ഞാനൊരു പാവമാണ്.”
“ഹ…ഇതെന്താ നീ ആരാനോട് പറയുന്നത് പോലെ..നിന്നേം നിന്റെ മക്കളേം ഭർത്താവിനേം നോക്കുന്നത് ഞാനല്ലേ.. സന്തോഷം കൊണ്ട് നീയാ അത് ചെയ്യേണ്ടത്. ഞാൻ ചെയ്തെന്നെ ഉള്ളൂ.
നല്ല മോളായി ഈ പൈസ പിടിക്ക്..”
അയാളൊരു മാതിരി ശരീരം തൊട്ടതിന്റെ പൈസ തരുമ്പോലെ നീട്ടുമ്പോൾ അവൾക്കാ നിമിഷങ്ങൾ അസഹ്യമായി തോന്നി. വാക്കുകളിലെ മാനഭംഗം അനുഭവിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ സഹന ശക്തി കുറഞ്ഞ് മനസ്സ് ശൂന്യമാവുന്നത് പോലെ. ദയനീയമായി നിന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാധവൻ വീണ്ടും അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.