“എത്രയാണെടി സമയം.. വിളിച്ചാ വന്നൂടെ നിനക്ക്.?”
പ്രസാദിന്റെയടുത്ത് അവൾ കൂടുതൽ സമയം നിൽക്കുന്നത് അയാൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മാധവന്റെ ഭാവ വ്യത്യാസം അവൾക്ക് ഉൾക്കൊള്ളനായില്ല. ദേഷ്യം വന്നു.
“എന്നെ നോക്കിപ്പേടിപ്പിക്കാതെ ചെന്ന് നിങ്ങടെ റൂം തുറക്ക്..”
ഒന്നും മിണ്ടാതെ അശ്വതി മുൻപിൽ നടന്നു. മാധവൻ പുറകെയും. സ്റ്റെയർ കയറി പോകുന്ന അവളുടെ നിതംബ ഭംഗി തൊട്ടു മുന്നിൽ ഇളകി കളിക്കുകയാണ്. ഇതെല്ലാം ഇനിയെന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുങ്ങാൻ പോകുന്നതനാല്ലോ എന്ന ചിന്ത അയാളെ മദോന്മാത്തനാക്കി. അവളെയൊന്ന് കെട്ടിപിടിക്കാനും ചുംബിക്കാനും കൊതി മൂത്തു. നേരായ വഴിക്ക് അവളൊരിക്കലും തരില്ല. പ്രസാദിന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റാത്ത ഈ കാലയളവിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്വന്തമാക്കിയേ പറ്റു. അവസരമാണ്.. വലിയ അവസരം…!
അശ്വതി മുറി തുറന്ന് കയറിയതിനു പുറകെ മാധവനും ഉള്ളിലേക്ക് കയറി.
“എടുത്തോ എടുക്കാനുള്ളതൊക്കെ.. ഇനി നീ താഴെയാ എന്റെ കൂടെ..”
വീണ്ടും വീണ്ടും അവളെ ദേഷ്യം വരുത്തിച്ചു സങ്കടപ്പെടുത്താനാണ് അയാൾക്ക് തോന്നിയത് കാരണം അത്തരത്തിൽ ഒരു സന്തോഷ ഉത്തേജനമാണ് അയാൾക്ക് തോന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. കിട്ടുമെന്ന് ഉറപ്പാക്കുമ്പോൾ പൂച്ച എലിയെ ഇങ്ങനെ കളിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ..
ഒന്നും മിണ്ടാതെ അശ്വതി ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കടന്നു. പുറകെ അയാളും. അവൾക്കതിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
“ഞാൻ എടുത്തോളാം..” അവളല്പം ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോ ഞാൻ സഹായിക്കണ്ടേ..?”
“വേണ്ട..”
“എങ്കി വേണ്ട.. ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നെ നോക്കിയിരിക്കാം..”
അയാൾ ബെഡിലിരുന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അശ്വതിയുടെ മുഖം ദേഷ്യം വന്നു തുടുത്തു.
“എന്തിനാടി പല്ലിറുമുന്നത്. നിൻറെ സൗന്ദര്യത്തെ പുകഴ്ത്തിയതല്ലേ..”
“മതി നിർത്ത്…!!”
“എന്തേ എന്തു പറ്റി…?”
അയാൾ എഴുന്നേറ്റു.
“എന്നെ പുകഴ്ത്തേണ്ട ഒരവിശ്യവും നിങ്ങൾക്കില്ല..”
“ഉണ്ട്. നീ എന്റേതാണ്..”
മാധവൻ അടുത്തേക്ക് കാലെടുത്തു വച്ച് കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ അവൾക്ക് പേടി തോന്നി.
“ഞാനൊരു പാവമാണ് അശ്വതി .. നിയെന്നെ സ്നേഹിച്ചാൽ മനസിലായിക്കോളും..”
“അതൊരിക്കലും നടക്കില്ല…”
മാധവൻ വീണ്ടും അടുത്തേക്ക് വരികയാണെന്ന ബോധം അവളുടെ കാലുകളെ വിറപ്പിച്ചു. പുറകിലേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ചുമരിൽ തട്ടി നിന്നു. നെഞ്ചിടപ്പ് കൂടി. എതിർത്ത് പറയാനുണ്ടായിരുന്ന ശക്തി അയാൾ അടുത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും തളർന്ന് പോയത് പോലെ. കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറയുന്നു.
“ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതാണ്.. എന്നേക്കാൾ ഇഷ്ടമാണ് എനിക്ക് നിന്നെ. കാൽ കാശിനു ഗതിയില്ലാത്ത നിന്റെ ഭർത്താവിനെ രക്ഷിച്ചത് അവനോടുള്ള ഇഷ്ടമാണെന്ന് നീ കരുതിയോ..?”
അവൾക്കതൊരു നടുക്കമായിരുന്നു. പേടിയോടെ പ്രതീക്ഷിച്ചതെന്തോ നടക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന തോന്നൽ.
മാധവൻ അവളുടെ വളരെ അടുത്തായി എത്തിയിരുന്നു. വെള്ളം പൊടിയുന്ന കണ്ണുകളുമായി മുഖം ഉയർത്തി നോക്കേണ്ടി വന്നു അവൾക്ക്. അപ്രതീക്ഷിതമായി അയാൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈ കടത്തി ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ച് ശരീരത്തിലേക്കടുപ്പിച്ചു.
“ഹ്.. വിട്.. വിട്…”
അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ കുത്തിക്കൊണ്ട് ഏങ്ങലോടു കൂടിയ സ്വരത്തിൽ കൂതറാൻ ശ്രമിക്കുകയാണവൾ. അയാൾ ഒന്നൂടെ പിടിമുറുക്കി അവളുടെ എതിർക്കുന്ന വലം കൈ ബലമായി പിടിച്ചു വച്ചു. അവൾക്കൊന്നനങ്ങാൻ പോലുമായില്ല.
“നിന്റെ ഒരു ശ്രമവും ഇവിടെ വിലപോവില്ല. ഇതാ ഇവിടെ, ഇപ്പൊ ഈ ബെഡിൽ വച്ച് നിന്നെയെനിക്ക് നേടാം. അതല്ല എനിക്ക് വേണ്ടത്.. നിനക്കും..”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കുടുകുടാ വെള്ളം താഴെക്കിറങ്ങി. ശരീരം തളരുന്നത് പോലെ. ബോധം മറയുമെന്ന അവസ്ഥ.
“ദാ ഇപ്പോഴും നിന്റെ മാറിടങ്ങൾ എന്റെ ദേഹത്തു മുട്ടിയിട്ടില്ല. നീയൊരു നല്ല പെണ്ണാണ് അശ്വതി. നിന്നെയെനിക്ക് വേണം. പിടിവാശികൾ ഒക്കെ കളഞ്ഞു സ്വയം ഒന്നാലോചിക്ക്. റാണിയായി നിനക്കും നിന്റെ മക്കൾക്കും ഇവിടെ കഴിയാം. വെപ്പട്ടിയായിട്ടല്ല.. എന്റെ ഭാര്യയായി…”